Disclaimer: 5 λόγοι για να δεις την νέα σειρά του Alfonso Cuaron στο Apple TV

Με την Cate Blanchett στον ρόλο της Catherine Ravenscroft, μιας βραβευμένης δημοσιογράφου, η σειρά περιπλέκει την μνήμη, την αφήγηση και την αλήθεια. Όταν ένα βιβλίο εμφανίζεται απροσδόκητα στη ζωή της, η ομοιότητα των προσώπων παραπέμπει στοχευμένα σε αληθινά γεγονότα, και ένα καλά κρυμμένο μυστικό απειλεί να βγει στην επιφάνεια ταράζοντας την οικογενειακή ζωή της. Ποιος το έγραψε και με τι σκοπό; Ο Alfonso Cuarón σκηνοθετεί ένα θρίλερ αποκαλύψεων που απαιτεί μερική υπομονή αλλά ανταμείβει σε νόημα και ουσία.

Το σεναριακό στοίχημα της σειράς βρίσκεται στην μορφή και την αφήγηση, όπως ξεκινά η σειρά. «Η δύναμή τους μπορεί να μας φέρει πιο κοντά στην αλήθεια, αλλά μπορεί επίσης να είναι ένα όπλο με μεγάλη δύναμη χειραγώγησης». Στο πολύπλοκο κοινωνικό θρίλερ η αφήγηση δεν γίνεται ένα βαρετό αλλά ένα στοχευμένο εργαλείο λειτουργώντας διπλά: πέρα από τα στοιχεία και την πλοήγηση στα γεγονότα, εξυπηρετεί σαν σχόλιο πάνω στην ίδια την έννοια της αφήγησης, αυτής που αφηγούμαστε στον εαυτό μας και αυτής που επιτρέπουμε να πιστέψουμε και να μας καθορίσει. Μας προκαλεί τελικά να βιαστούμε ή να περιμένουμε πριν κρίνουμε τον «κακό», να αναλογιστούμε την ευκολία των συμπερασμάτων, την cancel κουλτούρα, την μονομέρεια…και να εμπιστευτούμε μικρές λεπτομέρειες που είναι εκεί από την αρχή.

Δεν είναι μόνο η ολοκληρωμένη nuanced ερμηνεία της Cate Blanchett, που κάνει την σειρά ξεχωριστή. Ένα ensemble από διαλεχτούς ηθοποιούς επενδύει το όραμα του Alfonso Cuarόn φέρνοντας το θρίλερ από το βιβλίο, που κινητροδοτεί τα πάντα, στην πραγματικότητα της σειράς με ομαλές μεταβάσεις, πιστότητα στο παρελθόν, στο παρόν και στα στοιχεία που ακολουθούν τους χαρακτήρες στο τώρα της σειράς αλλά και στις αναμνήσεις-flashbacks που προσγειώνουν τους χαρακτήρες στα μονοπάτια της εκάστοτε αφήγησης. Ο Kevin Kline στον ρόλο του Stephen Brigstocke, πατέρα του νεκρού γιου του, Jonathan, βάζει σκοπό να κάνει την Catherine να υποφέρει. Διασχίζει το τόξο του χαρακτήρα του, μπαίνοντας σε σκοτεινά μονοπάτια, ακούγοντας μόνο τη φωνή της θλίψης και της απώλειας, σχεδόν όπως και η γυναίκα του την οποία υποδύεται η Lesley Manville. Ο νεαρός Louis Partridge μόλις στα 21 μετά από τις εμφανίσεις του στα Enola Holmes, γοητεύει τον φακό και καταλαβαίνει τις αποχρώσεις του «διπλού» Jonathan, βυθίζεται στην αγάπη ή στο μίσος και πνίγεται από τα λάθη του. Ο υποσχόμενος νέος ηθοποιός μαζί με την επίσης εξαιρετική Leila George στον ρόλο της νεαρής Catherine ζωντανεύουν την ιστορία ξετυλίγοντας δύο εκδοχές, δύο ιστορίες, μια αλήθεια. Ο Sacha Baron Cohen, σύζυγος της Catherine σε έναν επίσης κεντρικό ρόλο, δημιουργεί έναν ανέτοιμο χαρακτήρα, γρήγορο στη κρίση, σαφώς πληγωμένο ακριβώς όπως ταιριάζει στην υπόθεση.

Με ήδη ένα nomination για καλύτερη πρωτότυπη μουσική σε limited δραματική σειρά, ο Finneas O’Connell μπαίνει δυναμικά και για πρώτη φορά στη δημιουργία soundtrack και το αποτέλεσμα γίνεται ένα κοπλιμέντο για την σειρά. Η μουσική υπάρχει εκεί και ταιριάζει με το οπτικό αποτέλεσμα, την αγωνία, την κρίση, τη δυσπιστία και το σασπένς, υπακούει στην παραμυθένια εικόνα της Ιταλίας και στην σκοτεινή διάθεση της σύγχρονης κατάστασης των χαρακτήρων και αναβαθμίζει συνολικά όλη την δουλειά.

Μέσα σε 5 ώρες και 43 λεπτά η σειρά έχει ξεδιπλώσει όλη τη δυναμική της, δεν περιττεύει, ούτε επιδιώκει σασπένς για το σασπένς. Ακουλουθούμε μια ιστορία με αρχή, μέση και τέλος, μεταφερόμαστε τρόπον τινά ως μάρτυρες στις δύο εξιστορήσεις και καλούμαστε να πιστέψουμε, να συμπαθήσουμε, να περιμένουμε την αλήθεια να βρει τον δρόμο προς την στεριά. Ο ίδιος ο δημιουργός επέλεξε να επιμηκύνει την ιστορία πέρα από τα όρια μιας δίωρης ταινίας και σκόπιμα. Η σειρά έχει χώρο να χωρέσει τις σκηνές και να τις αφήσει να «κάτσουν» μέσα μας, δεν βιάζεται, ούτε ξεχειλώνει πολλά θέματα μέσα, περιμένοντας να «πει» κάτι. Είναι συμπαγής, εμβαθύνει στο μυστήριο και μας επιτρέπει να μπούμε στον κόσμο της, να περιμένουμε την ανατροπή. Σε κάθε περίπτωση αξίζει να ερμηνεύσουμε τον χρόνο που κάποια πράγματα διαρκούν ή αργούν να ξεδιπλωθούν…

Το οπτικό στυλ πετυχαίνει χάρη στις μελετημένες χρωματικές παλέτες, στις αντιθέσεις των καλοκαιρινών, ηλιόλουστων σκηνών στην Ιταλία και των υποτονικών τόνων του σύγχρονου Λονδίνου, που έρχονται να επισημάνουν την συναισθηματική δυαδικότητα και τις συγκρούσεις που κυνηγούν τους χαρακτήρες. Η σκηνοθεσία μάς μετακινεί στους χώρους και στα πρόσωπα με κοντινά πλάνα που αποκαλύπτουν την ταραχή και φορτώνουν με ένταση σκηνές, ενώ και ο φωτισμός λειτουργεί σε συμβολικό επίπεδο, αντανακλώντας τη διχοτόμηση μεταξύ της δημόσιας προσωπικότητας και του ιδιωτικού πόνου και από τις δύο πλευρές. Οι επιλογές του Cuarón μάς προσκαλούν να προβληματιστούμε πάνω σε ζητήματα ενοχής, μνήμης και πολυπλοκότητας των ανθρώπινων σχέσεων.
Σε κάθε περίπτωση, θα κάνω και εγώ ένα disclaimer: επειδή το binge-αρα δε σημαίνει ότι πρέπει και εσείς-απολαύστε το!