Ted Lasso, we still believe, αλλά κάτι έλειπε από την 4η σεζόν…

Η τέταρτη σεζόν της βραβευμένης με 13 Emmy’s σειράς επέστρεψε συναντώντας τον Ted σε ένα μεταίχμιο και την ομάδα που παρακολουθούμε σε επέκταση: η γυναικεία πλέον ομάδα της Ρίτσμοντ θέτει πολλά ζητήματα ελλιπούς χρηματοδότησης, σκεπτικισμού γύρω από τον γυναικείο αθλητισμό, παράγοντας πράγματι έναν ενδιαφέρον μεγεθυντικό φακό σε μια κατά τ ’άλλα προβλέψιμη και σχεδόν στερεοτυπική πλοκή.

Η κωμωδία του Apple TV+ είναι πράγματι μία comfort σειρά, την οποία ως επί το πλείστον έχει δημιουργήσει η αξιολάτρευτη πλοκή της αλλά κυρίως η ερμηνεία του Sudeikis στον ρόλο του Ted και ένα συνολικά σταθερό ensemble cast από τους Hannah Waddingham, Brett Goldstein, Juno Temple και Brendan Hunt που μας είναι γνώριμο από τις προηγούμενες σεζόν.

Στην τέταρτη σεζόν, η αξιοποίησή τους ενώ κινείται σε ικανοποιητικά επίπεδα, οι ηθοποιοί φαίνεται σαν να πρέπει να απομυζήσουν κάθε ίχνος υλικού που τους δίνεται για να προχωρήσουν τον ρόλο παρακάτω. Για την Ρεμπέκα, που μέχρι το τέλος της σεζόν μένει σε έναν παθητικό ηγετικό ρόλο, χωρίς πολλές καίριες παρεμβάσεις και στο φόντο με το συμπαθητικό αλλά και απλοϊκό λοβ στόρι με τον γοητευτικό Ολλανδό του Matteo van der Grijn.

Η Κίλι και ο Ρόι, που μέχρι το τέλος της σεζόν αργοτραβούν το αναπόφευκτο σε μια γρήγορη τελικά κατακλείδα, που ενώ έχει το δικό της νόημα μάς έχει χάσει στην πορεία.

Και για τον ίδιο τον Τεντ, που διανύει τα σκοτάδια του πάντα με αυτό το χιούμορ και την αισιοδοξία που μεταγγίζει σε όλη τη σειρά, η εξέλιξη προέρχεται από τους λεπτότερους χειρισμούς του Sudeikis που επαναφέρει την σειρά στην αύρα του “Believe”.

Ο περισσότερο καταλυτικός ρόλος της κόουτς Alice της Tanya Reynolds εδώ ενεργοποιεί καλύτερα της χορδές της ιστορίας, προσθέτοντας ίσως μια (αναγκαία) αμηχανία, η οποία αποτελεί την πιο πρωτότυπη προσθήκη της φετινής σεζόν.

Στη πράξη, η σειρά έχει πολλαπλούς, παράλληλους συναισθηματικούς άξονες και όσο προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στην νοσταλγία και την αλλαγή, άλλο τόσο αποφεύγει την σύγκρουση των δύο. Η υπόσχεση να χτίσει μια ομάδα από το μηδέν επανέρχεται, με διαφορετική συνθήκη την εμπειρία του Τεντ.

Η αντανάκλαση του «κύκλου» που έχουν κάνει οι σχέσεις, όπως αυτή του Τεντ και του Ρόι εμφανίζονται μεν, αλλά χωρίς την βαρύτητα με την οποία τις περιμένεις, ενώ η πλοκή αδημονεί να κάνει κάποιο κοινωνικό σχόλιο, το οποίο όμως δεν λάμπει ποτέ και δεν χτίζει μια πειστικότερη ιστορία για τις δυσκολίες, την ομαδικότητα και τις συνθήκες του γυναικείου αθλητισμού και δη στο πιο ανδροκρατούμενο άθλημα. Εντούτοις, δεσμεύεται σε κλισέ για τις γυναικείες κλίκες, τις (πολυεπίπεδες) δυναμικές και την «ατμόσφαιρα» μιας ομάδας – και δικαίως θα πει κανείς: αυτή η σειρά δεν ήταν ποτέ για το ποδόσφαιρο. Και όμως, χρησιμοποιώντας το ως αρωγό έχει καταφέρει να το μετατρέψει σε μια μεταφορά στο να πιστεύεις στον εαυτό και στις δυνάμεις σου.

Ωστόσο, σε ένα ίσως αποδυναμωμένο κυκλικό σχήμα της πλοκής, με την τέταρτη σεζόν δεν έχει καταφέρει να τονώσει την αξία του μηνύματός της. Δεν έχει εσωτερικεύσει στα 9 πρώτα επεισόδια την ιδέα στον Τεντ ότι εκείνος πρέπει να πιστέψει (ξανά) στον ίδιο, είναι αργόστροφη στο να χτίσει ένα πραγματικά δυνατό μήνυμα γύρω από την αγωνιστικότητα και την συνθετότητα του αθλητισμού, παρότι μικρές σκηνές αφαιρούν στην πράξη το «φορτίο» μιας τέτοιας κατηγορίας.

Με την κατακλείδα της, η σειρά αφήνει πάλι την ουσία της σειράς να την διαπεράσει. Είναι γλυκιά, απλή, παρηγορητική και βάζει ένα χαμόγελο στο πρόσωπό σου. Παρ’ όλα αυτά, η σεζόν φτάνει βιαστικά στα συμπεράσματά της και δεν δίνει χώρο σε ωραίες θεματικές να απαντηθούν: τι γίνεται με την έκθεση για τις προβλέψεις του γυναικείου ποδοσφαίρου ή τη νέα γνωριμία του Ted με την stage manager της Charlotte Riley που την απολαύσαμε μόνο σε δύο σκηνές; Γιατί η σειρά έχασε επανειλημμένα τις ευκαιρίες που είχε να ζυγίζει τις συνιστώσες που είχαν οι χαρακτήρες της, όπως την συνθήκη του να είσαι μητέρα και αθλήτρια, του τραυματισμού ή της προσπάθειας να ισορροπήσεις την αριστεία στο πανεπιστήμιο με τον πρωταθλητισμό;

Τόσα και άλλα τόσα ερωτηματικά παραμένουν και εγώ θα κολλήσω στίκερ στα αποδυτήρια της Richmond και θα πω «I believe and await» την 5η σεζόν γιατί όπως και νά ’χει είναι μια σειρά την οποία έχω αγαπήσει.