Έρχεται το Maestro – Chapter III και φέρνει το μεγάλο φινάλε – Είδαμε το πρώτο επεισόδιο του 3ου κύκλου

Λίγους μήνες πριν, το μεγάλο φινάλε του β’ κύκλου είχε αφήσει πολλούς από εμάς άφωνους με την ανατροπή που μας επεφύλασσε αλλά και ένα μεγάλο ερωτηματικό: ήταν αλήθεια αυτό που είδαμε στην τελευταία σκηνή; Αν και αυτή παίζει παντού, επειδή προσωπικά μισώ τα απροειδοποίητα spoilers δεν θα αναφερθώ παραπάνω σε αυτή παρά μόνο για να υπενθυμίσω σε όσους έχουν δει το cliff-hanging φινάλε πως τα πράγματα έρχονται – επιτέλους – για να μπουν στις θέσεις τους, σε αυτό το τρίτο κεφάλαιο που έρχεται τον Δεκέμβρη στις οθόνες μας.

Και είναι αλήθεια πως ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης έχοντας ξεπεράσει τον εαυτό του σε επίπεδο φωτογραφίας, σκηνοθεσίας, μοντάζ, μάς σερβίρει τώρα τον γ’ και τελευταίο κύκλο αυτής της σειράς – πραγματικής όασης για την ελληνική τηλεόραση (σε μια χλιαρή για εμένα τηλεοπτική σεζόν). Κρίμα που το μεγάλο φινάλε θα εκτείνεται σε μόλις τέσσερα επεισόδια, τα οποία μάλιστα θα προβληθούν και back to back, από τις 2 μέχρι και τις 5 Δεκεμβρίου μέσα από τη συχνότητα του MEGA.

Στην Εθνική Πινακοθήκη για την προβολή του πρώτου επεισοδίου της νέας σεζόν.

Τη Δευτέρα 11/11 συγκεντρωθήκαμε μια μεγάλη παρέα στην αίθουσα προβολών της Εθνικής Πινακοθήκης για να πάρουμε μία πρώτη γεύση από το πολυαναμενόμενο μεγάλο φινάλε, μέσα από το πρώτο εισαγωγικό επεισόδιο.

Επτά παρτιτούρες για πιάνο γραμμένες από τον Ορέστη (Χριστόφορος Παπακαλιάτης), επτά ξεχωριστά κεφάλαια (“Άπιστος”, “Κενό”, “56%”, “Λειτουργία Πτήσης”, “Το όπλο”, “Το Φεστιβάλ”, “Μπάλα Παγωτού”), επτά ιστορίες με την κάθε μία να επικεντρώνεται σε έναν από τους χαρακτήρες. Σαν επτά μικρού μήκους ταινίες που θέλουν να πουν την ίδια ιστορία στο τέλος, αφού όλα κάπως συνδέονται. Κι εδώ παρούσα η μετακίνηση πίσω στον χρόνο – κάτι που έχει δείξει πως αγαπάει ιδιαίτερα να κάνει ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης – και κάπως έτσι εμείς βρισκόμαστε να παρακολουθούμε τους ήρωες και να εμβαθύνουμε περισσότερο στη συναισθηματική τους κατάσταση, ενώ χρονικά βρισκόμαστε λίγο πριν φτάσουμε στα γεγονότα του τέλους της β’ σεζόν.

Και κάπως έτσι, συναντάμε ξανά την Κλέλια να αντιμετωπίζει με θάρρος την κακοποιητική της σχέση με τον Θάνο, τον Ορέστη και την Αλεξάνδρα να οδηγούνται και επίσημα πλέον σε διαζύγιο, τον Φάνη, τη Σοφία και την Μαρία να συμμαχούν για χάρη των παιδιών τους, τον Αντώνη και τον Σπύρο να κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να μη βγει η αλήθεια στο φως, την υπόθεση δολοφονίας του Χαράλαμπου ακόμη ανοιχτή και τον Δημοσθένη Κουβά σαν άλλο Ηρακλή Πουαρό να την ερευνά στους Παξούς. Φυσικά η γιαγιά Χάρις πάντα παρούσα, αλλά και ο Μιχάλης αντιμέτωπος με ηθικά διλήμματα, πάντα κόντρα στο αξιακό του σύστημα.

Πέρα από την ίδια την δυνατή πλοκή που χτίζεται μέσα από την όλη ατμόσφαιρα, καθένας από τους πολυδιάστατους χαρακτήρες της σειράς έχει χαρίσει και μια διαφορετική οπτική στην όλη ιστορία. Γι’ αυτό και ο ίδιος ο Χριστόφορος, ο οποίος ρωτήθηκε αρκετές φορές στην προβολή του πρώτου επεισοδίου αν σκοπεύει να συνεχίσει τη σειρά με έναν τέταρτο κύκλο, ανέφερε πως το μοναδικό κίνητρο για να συνεχίσει αυτή τη σειρά είναι οι χαρακτήρες και οι ηθοποιοί που τους ενσαρκώνουν. Και πράγματι, αν το σκεφτείς, η ιστορία καθενός ήρωα θα μπορούσε να σταθεί και ξεχωριστά. Δεν θα μπορούσε να γίνει ένα ωραιότατο spinoff με Καβογιάννη και Αλεξίου; Εγώ πάντως θα το έβλεπα. Γιατί οι δύο αυτές γυναίκες και χιούμορ έβγαζαν και εξαιρετική χημεία είχαν. Συνδυασμό πετυχημένο τον λες, σίγουρα.

Για την ώρα εμείς την πήραμε την πρώτη γεύση μας από το μεγάλο φινάλε. Περισσότερα περί πλοκής δεν θα πούμε (είπαμε, μισώ τα απροειδοποίητα spoilers). Ετοιμαστείτε πάντως για ένα χορταστικό επεισόδιο, τεχνικά άρτιο για ακόμη μία φορά, με όλες τις παθογένειες της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας in your face και χαρακτήρες καθημερινούς, αληθινούς, τρωτούς. Η μουσική όπως πάντα παίζει κι εδώ καθοριστικό ρόλο. Ο β’ κύκλος μάς άφησε με ένα μεγάλο χιτ, την “Ανισόπεδη ντίσκο” του Pan Pan, σε αυτό το πρώτο επεισόδιο του γ’ κύκλου λάτρεψα το “Όλοι αυτοί που πάνε” από Σκιαδαρέσες.

Ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης έχει αποδείξει ήδη πως έχει περάσει σε μία νέα εποχή και πως το Maestro δεν έχει πραγματικά τίποτα να ζηλέψει από παραγωγές του εξωτερικού. Δικαίως βρήκε μια θέση στο παγκόσμιο Netflix. Και όσο κι αν ακούγεται κλισέ, οι ωραίες, δεμένες παρέες φέρνουν και τις πιο ωραίες και πετυχημένες δουλειές. Όλο το κέφι τους, η χαρά τους, η αγάπη γι΄αυτό που κάνουν αντανακλάται στο αποτέλεσμα. Και μια τέτοια περίπτωση είναι το Maestro.

The Maestro Selfie.