The Substance – Το ελιξίριο της νιότης

Η Ελίζαμπεθ Σπαρκλ, καταξιωμένη τηλεπερσόνα και γυμνάστρια δημοφιλούς πρωινάδικου απολύεται από τον ιδιοκτήτη του σταθμού επειδή… πενηντάρησε! Η απελπισμένη πρώην σταρ θα στραφεί σε μια περίεργη και αγνώστου ταυτότητας ουσία που βοηθά στο να γεννηθεί «ο πιο βελτιωμένος και νεανικός εαυτό μας».

Ο μύθος του Φάουστ σε μια πιο τραγική και επίκαιρη εκδοχή του αξιοποιείται ιδανικά από την Κοραλί Φαρζά (τρομερό ντεμπούτο το 2017 με το φεμινιστικό θρίλερ εκδίκησης «Revenge») προκειμένου να στηλιτεύσει τους ανθρωποφάγους μηχανισμούς του θεάματος αλλά και να αναπτύξει μερικές ενδιαφέρουσες απόψεις γύρω από τους ρυθμούς και τις αξίες της σύγχρονης ζωής.

Μπορεί η προβολή του ανθρώπου ο οποίος προκειμένου να ικανοποιήσει τις επιθυμίες του δεν διστάζει να πουλήσει την ψυχή του στον διάβολο να μην είναι κάτι καινούργιο, όμως η σατυρική ματιά της Φαρζά πάνω στα μοντέρνα πρότυπα και αξίες (η παντοδυναμία της εικόνας, το ζητούμενο της ομορφιάς, η επαγγελματική καταξίωση) παίρνει τη μορφή ενός ντελιριακού body horror movie που όμοιο του δεν έχετε ξαναδεί στο σινεμά. Τα σοκαριστικά δάνεια – μιλάμε για ακραίες, ωμές σκηνές που καταργούν κάθε έννοια λογικής και… αντοχής- από το σύμπαν του σωματικού τρόμου του Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ σαφώς και είναι ευδιάκριτα, όμως η Κοραλί Φαρζά έχει τον τρόπο να εξελίξει και να τα οδηγήσει σε αχαρτογράφητα κινηματογραφικά λημέρια.

Η πιο σουρεαλιστική ταινία του φετινού Φεστιβάλ Καννών, που σόκαρε κοινό και κριτικούς και έφυγε πανηγυρικά με το βραβείο σεναρίου, τα χώνει ασύστολα στη συστημική πατριαρχεία για τον ηλικιακό ρατσισμό σε βάρος των γυναικών και ταυτόχρονα αναπτύσσει έναν καίριο προβληματισμό για την ανθρώπινη ματαιοδοξία και αλαζονεία.