Κραυγή σιωπής
Πιστό ριμέικ μιας πρόσφατης επιτυχίας από την Δανία, με κεντρικό ήρωα τον Τζέιμς Μακαβόι στο ρόλο ενός πατέρα με περίεργες αντιλήψεις που μαρτυρούν πόσο εύθραυστες είναι κάποιες οικογενειακές σχέσεις.
Ζευγάρι συντηρητικών αμερικανών που ζει στο Λονδίνο και έχει προβλήματα στο γάμο αλλά και την ανατροφή της ψυχολογικά ευάλωτης 12χρονης κόρης τους, γνωρίζει στη διάρκεια των διακοπών τους στην Ιταλία, ζευγάρι ακομπλεξάριστων βρετανών που βρίσκονται σε αντίθετη πορεία. Αυτό δεν εμποδίζει τις δύο οικογένειες να δημιουργήσουν φιλική σχέση που θα δοκιμαστεί και πιο έντονα όταν οι βρετανοί καλούν τους αμερικανούς να περάσουν ένα γουικέντ στην απομονωμένη φάρμα τους.
Μικρή ιστορία για κάποιες περίεργες οικογένειες
Ο τρόπος που έχει σχεδιάσει την αφήγηση της ιστορίας του ο βρετανός Τζέιμς Γουάτκινς είναι σχεδόν σατανικός. Χωρίς να προβαίνει σε καμία σεναριακή υπερβολή ή παραπλανητική σκηνή, χτίζει ένα μοναδικής έντασης σασπένς, σχεδόν από το τίποτα. Κάποια λόγια του αέρα, βλέμματα διφορούμενα, κουβέντες μεταξύ των ζευγαριών που σχολιάζουν πάντα τους άλλους με την «ανωτερότητα» του παντογνώστη.
Η ιστορία όμως στην «Κραυγή σιωπής» είναι μια άλλη, εντελώς διαφορετική υπόθεση. Το μυστήριο είναι κεντημένο γύρω από τις προβληματικές συμπεριφορές των δύο παιδιών. Κι αν στην περίπτωση του αμερικανικού ζευγαριού, η δυσλειτουργία του 12χρονου κοριτσιού δείχνει να είναι απόρροια της προβληματικής σχέσης των γονιών του, τότε ποια είναι η εξήγηση για το βωβό αγόρι που είναι κρυμμένο στη σιωπή;
Ο πατέρας του λέει στο νέο του φίλο ότι ο γιος του πάσχει από μια σπάνια αρρώστια που δεν τον αφήνει να εκφραστεί με άνεση. Είναι μια εξήγηση που έχει λογική βάση και όλα κυλάνε αναμενόμενα διασκεδαστικά για τους ενήλικες, παρότι κάποια στιγμιότυπα αμηχανίας αρχίζουν να εμφανίζονται όλο και συχνότερα. Οι αντιθέσεις των ζευγαριών βγαίνουν στη φόρα με τη φόρμα της κοινωνικής κριτικής και το σασπένς εντείνεται όσο περνά η ώρα. Προφανώς και στόχος είναι το μοντέλο της ιδανικής οικογένειας που γίνεται σκόνη από τον τολμηρό σκηνοθέτη.
Κουμπώνοντας άψογα το δράμα, την μαύρη κωμωδία και το θρίλερ στην ίδια ιστορία, το φιλμ του Γουάτκινς μιλά για την υποκρισία του καθωσπρεπισμού, την τονωτική ένεση στις βαλτωμένες σχέσεις και, φυσικά, τους καταστροφικούς γονείς που με το άλλοθι της προστασίας καταδικάζουν τα βλαστάρια τους στην αιώνια σιωπή.
