Η αρνητική δημοσιότητα δεν είναι απαραίτητα κακή δημοσιότητα. Πολλοί σκηνοθέτες ιστορικά, ηθελημένα ή μη, συμπεριέλαβαν στις ταινίες τους προκλητικές σκηνές, αναπαραστάσεις, γνώμες και ολόκληρες αφηγηματικές με σκοπό να κάνουν «ντόρο», αλλά δίχασαν και αποξένωσαν μεγάλο μέρος του κοινού.
Πρόσφατα ο Independent μοιράστηκε μία λίστα από ταινίες που «ξίνισαν», είτε επειδή τα κοινωνικά μας πρότυπα προόδευσαν, είτε επειδή εξ’ αρχής εξέφραζαν αποτρόπαιες ιδεολογίες. Όπως και να’ χει, η ιστορία στάθηκε αμείλικτη απέναντι σε αυτά τα φιλμ.
Τhe Birth of a Nation (1915, D. W. Griffith)Μπορεί να θεωρηθεί το απαύγασμα και το απόσταγμα του κάθε τι politically incorrect στην έβδομη τέχνη. Αυτό το βουβό φιλμ είναι εμπρηστικό σε τόσα επίπεδα, που η ύπαρξή του και μόνο συνιστά κατόρθωμα.
Κατ’ αρχάς, η θεματική του, στην ουσία ο «καθαγιασμός» της δράσης της ναζιστικής, ρατσιστικής, υπερ-εθνικιστικής οργάνωσης Κου Κλουξ Κλαν στις ΗΠΑ, υπεύθυνης για αμέτρητες δολοφονίες, εκτελέσεις και διωγμούς έγχρωμων και γηγενών της ηπείρου, αλλά και η αποτύπωση της δράσης της Συνομοσπονδίας κατά τον Εμφύλιο ως ηρωική και μαρτυρική.
Δεύτερον, η χρονική συγκυρία. Το φιλμ «έτυχε» να προβληθεί πρώτη φορά το 1915, τη χρονιά που ιδρύθηκε η 2η Κου Κλουξ Κλαν στην Ατλάντα της Τζόρτζια -μία οργάνωση που μετέτρεψε το κίνημα μίσους σε νομικό πρόσωπο με διοικητική δομή-, ως υλικό προπαγάνδας.
Εφαρμόζει επίσης με θράσος τη ρατσιστική πρακτική του blackface (λευκοί ηθοποιοί βαμμένοι ως αφρο-αμερικανοί, με κωμικά και απανθρωπιστικά χαρακτηριστικά), κανονικοποιεί τη σκλαβιά, ενώ ζητωκραυγάζει για τη δολοφονία του προέδρου Αβραάμ Λίνκολν που δρομολόγησε θεσμικά την κατάργηση της δουλείας.
Διαβάστε περισσότερα στο reader.gr
