Poor Things

Εκκεντρικός επιστήμονας επαναφέρει στη ζωή έγκυο γυναίκα που αυτοκτονεί βουτώντας στα παγωμένα νερά του Τάμεση. Όμως στην αναγεννημένη γυναίκα, έχει αντικατασταθεί ο νεκρός εγκέφαλος της με εκείνον του ζωντανού παιδιού που είχε στην κοιλιά της.

Είναι ολοφάνερος ο λόγος που άσκησε τόση γοητεία στον Έλληνα σκηνοθέτη, το μυθιστόρημα που έγραψε ο Άλισντερ Γκρέι, πριν από 30 σχεδόν χρόνια. Πέρα από την επίκαιρη, ρηξικέλευθη ματιά πάνω στο ζήτημα της γυναικείας ενδυνάμωσης και χειραφέτησης, ο Λάνθιμος εντόπισε στο έργο του σκοτσέζου συγγραφέα τα ίχνη της δικής του φιλοσοφίας και κοσμοθεωρίας. Η ιστορία της Μπέλα άνετα θα μπορούσε να αποτελεί μια άτυπη
συνέχεια του «Κυνόδοντα» και της περιπέτειας που θα ζούσε μετά από την απελευθέρωση από τα οικογενειακά δεσμά ο χαρακτήρας της Παπούλια. Ή ακόμη και το προσφιλές στοιχείο της μεταμόρφωσης (όπως τέλεια αποτυπώθηκε στον «Αστακό»), εδώ χρησιμοποιείται ιδανικά από τον σκηνοθέτη προκειμένου να δώσει στην ηρωίδα του (τι υπέροχη ερμηνεία από την Έμα Στόουν που τα δίνει όλα για να πλάσει μια ανεπανάληπτη
Μπέλα) τα χαρακτηριστικά εκείνα που απαιτούνται για να αποδοθούν πειστικά – και κυρίως συναρπαστικά- οι αλλαγές στο χαρακτήρα και κατ’ επέκταση στη ζωή της. Κάπως έτσι η γυναίκα – μωρό, το άβουλο και καταδικασμένο να βρίσκεται στη σκιά των αντρών πλάσμα, αποκτά μυαλό, συνείδηση και ταυτότητα, μόλις αντικρίζει για πρώτη φορά τα θαύματα του άγνωστου κόσμου.

Η σεξουαλικότητα της Μπέλα είναι το σημείο αφετηρίας για την προσωπική της απογείωση-μεταμόρφωση. Η φυσικότητα με την οποία αντιμετωπίζει το σεξ η Μπέλα, κόντρα στον καθωσπρεπισμό μιας υποκριτικής και καταπιεστικής κοινωνίας, γίνεται το μεγάλο της όπλο στη μάχη με την πουριτανική πατριαρχική κοινωνία. Η ακατέργαστη ειλικρίνεια και αυθεντικότητα της όχι μόνο ξεμπροστιάζει την προβληματική και σε μεγάλο βαθμό αρρωστημένη φύση των αρσενικών, αλλά προετοιμάζει το έδαφος για την ιστορική ολική ανατροπή. Το «Poor things» είναι ένα προικισμένο με σπάνιες αρετές φιλμ (το σαρωτικό μαύρο χιούμορ συναντά τις ρηξικέλευθες ιδέες μιας διαφορετικής περιπέτειας της Αλίκης στη χώρα των θαυμάτων με σταθερή βάση τη σχέση δημιουργού- δημιουργήματος όπως θαυμάσια έθεσε ο Γουέιλ στη «Νύφη του Φρανκενστάιν») που μεγαλουργεί σε όλα τα επίπεδα. Με το φιλμ αυτό ο Γιωργος Λάνθιμος περνάει οριστικά και αμετάκλητα στην πρώτη γραμμή των κορυφαίων σύγχρονων δημιουργών του κινηματογράφου.