The Killer

Πληρωμένος δολοφόνος αναλαμβάνει μια υπόθεση ρουτίνας στο Παρίσι που όμως θα στραβώσει την ύστατη στιγμή και θα οδηγήσει τον ήρωα σε έναν ατελείωτο κύκλο αίματος και εκδίκησης.

Από τις πρώτες εικόνες του φιλμ προκαλεί εντύπωση η αρρωστημένη σχεδόν εμμονή του ήρωα να ακολουθεί πιστά και δίχως παρεκκλίσεις το πρόγραμμα του πριν από κάθε «ειδική» αποστολή. Το ατυχές όμως επεισόδιο στο Παρίσι αποδεικνύει ότι δεν υπάρχει αλάνθαστο σχέδιο. Ούτε η ακριβής εφαρμογή των ασκήσεων γυμναστικής, ούτε η απόλυτη συγκέντρωση στο στόχο και, κυρίως, ούτε τα τραγούδια των Smiths που ακούει συνεχώς από τα ακουστικά του, μπορούν να φέρουν την ποθητή ηρεμία στον αινιγματικό άντρα ώστε να φέρει σε πέρας μία ακόμη αποστολή.

Ok, το στόρι δεν είναι ούτε πρωτότυπο, ούτε δοσμένο με κάποια ξεχωριστή πινελιά. Όμως ο Φίντσερ χάρη στην απαράμιλλη μαεστρία του ξέρει να βάζει χρυσόσκονη ακόμη και στα πιο φαινομενικά αδιάφορα έργα του. Το «Killer» δεν ανήκει στα κορυφαία φιλμ του αμερικανού αλλά έχει τις εντυπωσιακές στιγμές του (όλη η σεκάνς της αναμέτρησης του ήρωα με το «Κτήνος» είναι ένας σκηνοθετικός άθλος που παρακολουθείται με κομμένη την ανάσα) και κυρίως τα καλά κρυμμένα αλληγορικά σημεία ώστε να δοθεί στον χαρακτήρα του ψυχρού ήρωα, ο συμβολισμός μιας ευρύτερης κοινωνικής μελέτης.

Πίσω από την επαναλαμβανόμενη παρουσίαση των κανόνων που ακολουθεί πιστά ο ήρωας («μείνε αφοσιωμένος στο στόχο σου», «μην δείχνεις ενσυναίσθηση γιατί αυτό συνεπάγεται αδυναμία», «μην εμπιστεύεσαι κανέναν») ο Φίντσερ θίγει το ανελέητο κυνήγι της επαγγελματικής καταξίωσης στη σύγχρονη πραγματικότητα και την  πραγμάτωση ονείρων φτιαγμένα από τα υλικά της απληστίας, της απάθειας και του μισανθρωπισμού.

Στο πλέον δραματικό κομμάτι του φιλμ, τη συνάντηση του Φασμπέντερ (άψογος στο ρόλο που του ταιριάζει γάντι) με την Σουίντον, αποκαλύπτεται το σύστημα αξιών ενός κόσμου φτιαγμένου για νικητές και ηττημένους, για λίγους και πολλούς. Εν κατακλείδι το «Killer» μέσα από την αρχιτεκτονική μεγαλοπρέπεια του, τις παγωμένες σιωπές και τα πρωτοφανή ξεσπάσματα βίας μιλάει για εκείνους που ξέρουν ποιοι είναι και για τους υπόλοιπους που δεν πρόκειται να συναντήσουν ποτέ τον πραγματικό εαυτό τους.