Τα τελευταία φεγγάρια, του Furio Bordon στο Θέατρο Coronet

Ποια σχέση μπορεί να έχουν ο Μπαχ με τον Ντόναλντ Ντακ και ο Γκαίτε με τους Αδελφούς Καραμαζώφ; Φαινομενικά καμία. Ωστόσο, στο πολυβραβευμένο θεατρικό έργο του Furio Bordon «Τα Τελευταία Φεγγάρια», όλα συνδέονται αρμονικά στο πρόσωπο του ήρωα-πρωταγωνιστή, που κάνει μια βαθιά ενδοσκόπηση στο λυκόφως της ζωής του. Η παράσταση κάνει πρεμιέρα στις 20 Οκτωβρίου στο Θέατρο Coronet.

Στον πρωταγωνιστικό ρόλο συναντάμε τον Στέφανο Κυριακίδη, πλαισιωμένο από την Μαρία Παπαφωτίου και τον Δημήτρη Λιακόπουλο, ενώ την σκηνοθεσία υπογράφει η Ρέινα Εσκενάζυ.

Άλλοτε γοητευτικός καθηγητής που συγκέντρωνε πάνω του τα βλέμματα ανδρών και γυναικών, τώρα υπερήλικας παππούς, απομονωμένος στο σπίτι του γιου του, ετοιμάζει τη βαλίτσα του υπό τους ήχους της Μεγάλης Λειτουργίας του Μπαχ. Σύντομα θα μετοικήσει σε έναν οίκο ευγηρίας γιατί τα εγγόνια του μεγαλώνουν και δεν υπάρχει πλέον χώρος γι’ αυτόν.

Είναι η ώρα του αποχωρισμού και του τελικού απολογισμού. Συνοδοιπόροι σε αυτό το τελευταίο ταξίδι, το φωτογραφικό άλμπουμ της ζωής του, τα κόμικς που αγαπούσε να διαβάζει από μικρός και οι μνήμες. Φορτωμένος με το βάρος όσων ειπώθηκαν και κυρίως όσων δεν ειπώθηκαν, άλλοτε πικρός και είρωνας, άλλοτε στοργικός και τρυφερός, μοιράζεται τα αληθινά του συναισθήματα μόνο με το «φάντασμα» της λατρεμένης του γυναίκας που χάθηκε νωρίς.

«Ακούς μουσική, σκέφτεσαι, κάθε τόσο διαβάζεις… Σου φτάνει;». «Δεν μπορείς να είσαι ευτυχισμένος όταν γερνάς…». «Φοβάσαι τον θάνατο; Ο θάνατος είναι ένα τίποτα». «Κάποτε πίστευες στην χρησιμότητα των λέξεων… Κάποτε ήξερα σε ποιον να τις λέω». «Είναι ο κόσμος που σιγά-σιγά εξαφανίζεται… Πρώτα οι άνθρωποι… Μετά οι ιδέες… Μένουν μόνο οι μνήμες»

Αυτά είναι ορισμένα από τα ζητήματα με τα οποία έρχεται αντιμέτωπος ο θεατής παρακολουθώντας τον ήρωα-πρωταγωνιστή να παίρνει όλο και περισσότερο απόσταση από τους αγαπημένους του, αλλά και από τον ίδιο του τον εαυτό. Ισορροπώντας ανάμεσα στο χιούμορ και τη συγκίνηση, το κωμικό αυτό δράμα μας θυμίζει ότι η νεότητα μένει πάντα φωλιασμένη μέσα στην ανθρώπινη ψυχή, ανεξάρτητα από το χρόνια που μετρά το σώμα.

Τα Τελευταία Φεγγάρια ανακηρύχθηκαν θεατρικό κείμενο της χρονιάς στην Ιταλία το 1993. Την θεατρική σεζόν 1995-1996, με πρωταγωνιστή τον Μαρτσέλο Μαστρογιάννι, το έργο σάρωσε τα βραβεία, συνιστώντας το «ρέκβιεμ» του μεγάλου ηθοποιού.

Ένας ηλικιωμένος καθηγητής (Στέφανος Κυριακίδης) μέσα σε ένα δωμάτιο φτιάχνει την βαλίτσα του για τελευταία φορά. Στους τοίχους κολλημένα αυτοκόλλητα με ήρωες του Ντίσνεϊ. Στο πάτωμα ένα φωτογραφικό άλμπουμ και διάσπαρτα κόμικς. Στο πικ-απ οι μουσικές νότες του Μπαχ. Ετοιμάζεται να εγκαταλείψει το σπίτι του γιου του (Δημήτρης Λιακόπουλος) που τον φιλοξενούσε, την τελευταία του οικογένεια, για να περάσει την υπόλοιπη ζωή του σ’ έναν οίκο ευγηρίας. Αναπολώντας μνήμες και λόγια που ειπώθηκαν ή και όχι, πεισματάρης σαν μικρό παιδί, μοιράζεται με συγκίνηση και χιούμορ τα αληθινά του συναισθήματα μόνο με το φάντασμα της γυναίκας του (Μαρία Παπαφωτίου), και φυσικά με τον θεατή.

“Στην κοινωνία μας όλοι κυνηγούν τη νεότητα, όλοι πολεμούν τα σημάδια της γήρανσης, όλοι θέλουν να αποτρέψουν τον θάνατο. Τα γηρατειά είναι κάτι για το οποίο κάποιος πρέπει να ντρέπεται; Σε αυτόν τον κόσμο που χαρακτηρίζεται από αχαλίνωτο εγωισμό, από τη λατρεία του εαυτού, από την συνεχή αυτοπροβολή, από τη νιότη -με κάθε κόστος,- το να είσαι γέρος σημαίνει να αποκλείεσαι. Αλλά τα γηρατειά, αντίθετα, είναι προνόμιο. Είναι η στιγμή στη ζωή ενός ανθρώπου που κάθεται στην άκρη του ρέματος του χρόνου και παρακολουθεί, παρατηρεί, θυμάται, αναπολεί και ονειρεύεται. Ένας άνθρωπος μοναχικός, κουρασμένος, στερημένος από το μέλλον του που το μόνο που του απομένει είναι η χαρά του παρόντος…”

Ρέινα Εσκενάζυ