Μυθολογία ανάποδα: Έκθεση του Γιώργου Γεωργιάδη στην Sianti Gallery

Σειρά γλυπτών, έργα της τελευταίας δεκαετίας, υπό τον τίτλο «Μυθολογία ανάποδα», παρουσιάζει ο θαλερός και αεικίνητος γλύπτης Γιώργος Γεωργιάδης, στην Sianti Gallery, από την Παρασκευή 10 Μαρτίου, στις 19:00. Πρόκειται για μια ενότητα έργων που χαρακτηρίζονται από την πλαστική ενέργεια και κυρίως από το εκρηκτικό χιούμορ του καλλιτέχνη, όπως παρατηρεί ο επιμελητής της έκθεσης, ιστορικός τέχνης και ομότιμος καθηγητής ΕΚΠΑ, Μάνος Στεφανίδης.

Στη νέα σειρά έργων του, ο καλλιτέχνης παρουσιάζει με αιρετικό τρόπο κλασικές μορφές και αφηγήσεις της αρχαιοελληνικής μυθολογίας. Φιγούρες εξπρεσιονιστικά παραμορφωμένες, εκρηκτικές στη σωματικότητά τους, θυμίζοντας συχνά τις μορφές του Μποτέρο, ανατρέπουν τον παραδεδομένο μύθο, προσφέροντάς τον στον θεατή ανεστραμμένο, σαν έναν αντι-μύθο.

Έτσι, η νεαρή Ευρώπη ερωτοτροπεί, παίρνοντας εκείνη την πρωτοβουλία, με τον ταύρο Δία, βάζοντάς τον κάτω σαν υποχείριό της, ενώ η Ομφάλη, η μυθική βασίλισσα της Λυδίας έχει καβαλήσει τον αδύναμο, υποταγμένο Ηρακλή, διαμορφώνοντας ένα σύμπλεγμα από το οποίο (όπως άλλωστε και από τον ίδιο τον μύθο) δεν λείπουν οι σεξουαλικοί υπαινιγμοί. Κοντά τους, μια πληθωρική, μαύρη Αφροδίτη, με τζόκεϊ καπέλο, πασουμάκια και έναν μιγάδα Έρωτα στο πλάι της…

SOS η Μεσόγειος σε κίνδυνο

Θέματα που έχει κατά κόρον χειριστεί η τέχνη της Αναγέννησης ή του μπαρόκ και συνιστούν κοινές μυθικές αναφορές του ευρωπαϊκού πολιτισμού, παρουσιάζονται σε τέλεια αναστροφή, με μια απομυθοποιητική προσέγγιση και μια ανάλογα ερεθιστική φόρμα.

«Ο Γεωργιάδης είναι ο γλύπτης των αντιθέσεων και των συγκρούσεων, της διαλεκτικής αντιπαράθεσης του κλασικού με το αντικλασικό», σημειώνει ο επιμελητής της έκθεσης, επισημαίνοντας ότι το έργο τέχνης δεν είναι «απλά μια διακοσμητική διαδικασία, αλλά η δυνατότητα ερμηνείας εκείνων των πραγμάτων που δύσκολα καλύπτει ο λόγος. Κι αυτό είναι πολύ σημαντικό σε μία εποχή που η τέχνη ρέπει ανάμεσα στην καθωσπρέπει σύμβαση και τον εύκολο εντυπωσιασμό».

Τερψιχόρη Νο2

Τα γλυπτά του Γεωργιάδη ζουν τη δική τους ζωή, στον δικό τους χρόνο, που χαρακτηρίζεται από συμβολικούς υπαινιγμούς, ενδεχομένως και ωμούς. Ο ίδιος, άλλωστε, δουλεύει στα όρια του μύθου και της ιστορίας που, όπως υποστηρίζει, «το ένα εισχωρεί μέσα στο άλλο σαν το πλέξιμο των δαχτύλων. Φυσικά, οι μύθοι έχουν παραλλαγές και ερμηνείες. Έτσι, η πρωταρχική επιδίωξη στα έργα μου ήταν μόνο μια φανταστική προσέγγιση του μύθου, χωρίς πάντα λογική εξιστόρηση. Έτσι, μου δόθηκε η ευκαιρία να οργανώσω μέσα στον χώρο μια διαφορετική νοηματικά αλλά αρμονική συνθετικά πραγματικότητα, αποτελούμενη από σχήματα, όγκους, άξονες και χρώματα, στοιχεία που χαρακτηρίζουν, εν συνδυασμώ με την αφήγηση, τα ερεθίσματα και τις αλληγορίες, αυτή τη μορφή της τέχνης».

Ο Γεωργιάδης μοιάζει να μιλάει, συμβολικά και με παιγνιώδη τρόπο, «για έναν κόσμο στον οποίον τα πάντα έχουν έρθει τα πάνω κάτω, και μάλιστα μ’ έναν τρόπο προκλητικά ακατανόητο, σε μιαν άναρχη ανατροπή αξιών, ιεραρχιών, συμβόλων, ιδεολογιών», υπογραμμίζει ο Μάνος Στεφανίδης και αναρωτιέται: «Παίζει ο γλύπτης με τα σκαμπρόζικα θέματά του ή αντίθετα γίνεται δυσοίωνος μάντης του κοινού μας μέλλοντος;» Η απάντηση δεν ανήκει παρά στους θεατές…

Η αρπαγή της Ευρώπης

Γεννήθηκε το 1934 στο Μαρούσι. Σπούδασε γλυπτική στη Σχολή Καλών Τεχνών το 1954-59, στα εργαστήρια του Μιχάλη Τόμπρου και του Γιάννη Παππά. Το 1958 μελέτησε λαϊκή τέχνη στη Λέσβο. Το 1959 παρακολούθησε στη Φλωρεντία τεχνική του μετάλλου κοντά στον Μπρούνο Μπεάρτζι. Το 1975 πήρε χορηγία του Ιδρύματος Φορντ. Από το 1960 έως το 1980 δίδαξε σχέδιο στον Αθηναϊκό Τεχνολογικό Όμιλο Δοξιάδη. Πραγματοποίησε έντεκα ατομικές εκθέσεις και συμμετείχε σε πολλές ομαδικές στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Το 1984 εκπροσώπησε την Ελλάδα στην Μπιενάλε Βενετίας. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του έχει τιμηθεί με πολλά βραβεία, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.