TAR

Η Λίντια Ταρ είναι μια φημισμένη μαέστρος κλασικής μουσικής που ετοιμάζεται να ανεβάσει με συμφωνική ορχήστρα του Βερολίνου (πόλη στην οποία ζει με την  σύντροφο και το παιδί τους) την 5η Συμφωνία του Μάλερ, όταν μια σειρά από περίεργα περιστατικά αποσπά την προσοχή της και απειλεί να διαλύσει ότι έχει χτίσει μέχρι τώρα.

Χωρίς περιστροφές ή πλάγιους λόγους δηλώνουμε ξεκάθαρα την αδυναμία μας στο «Tár». Πρόκειται για ένα ατόφιο αριστούργημα όπου τίποτα δεν είναι ψεύτικο, περιττό ή συμβατικό. Κάθε πλάνο έχει τη σημασία του, κάθε σκηνή αποκτά ξεχωριστό συμβολισμό. Φυσικά και όλοι θα σταθούν στην απίστευτη ερμηνεία της Μπλάνσετ που θα της χαρίσει λογικά το τρίτο της όσκαρ και ήταν η βασική έμπνευση για να κάνει ο Φιλντ το συγκεκριμένο έργο.

Όμως το «Tar» που είναι ένα περίπλοκο δράμα χαρακτήρων με τρομερό πλούτο ιδεών γύρω από την φύση της εξουσίας και την επιρροή των διασημοτήτων στην κοινωνία ως πρότυπα συμπεριφοράς είναι πολλά παραπάνω. Δεν θα επεκταθούμε περισσότερο στο ζήτημα της αμφιλεγόμενης πρωταγωνίστριας που συνδυάζει την καλλιτεχνική ιδιοφυία με την εγωκεντρική φύση ενός ατόμου που δεν νοιάζεται για κανέναν άλλο.

«Δεν έχεις κάνει καμία σχέση από την οποία να μην προσδοκάς κάποιο όφελος» της λέει η σύντροφος της βάζοντας ένα αστερίσκο στην κόρη τους για να συμπληρώσει η ίδια με θλίψη: «αλλά κι αυτήν ούτε καν την σκέφτηκες». Η γραφή του Φιλντ χαρακτηρίζεται από μια υπόγεια ένταση που μετατρέπουν το φιλμ σε μια ανεπανάληπτη εμπειρία. Η αγωνία του δημιουργού που είχε 16 χρόνια να πιάσει την κάμερα (από το θαυμάσιο «Κρυφές επιθυμίες») αφορά στην ανάδειξη σύγχρονων ζητημάτων – το κίνημα του #MeToo, η ισχύς των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, οι μηχανισμοί εξουσίας- μέσα από μια ματιά όμως που αποφεύγει να στραφεί σε εύκολες λύσεις ή δοκιμασμένες συνταγές.

Ο Φιλντ δεν ενδιαφέρεται να καταδικάσει ή να συμπονέσει την ηρωίδα του: αρκείται στο να καταγράφει τις ρωγμές που σχηματίζονται πάνω στην αψεγάδιαστη (αλλά και ψυχρή μέσα στην μινιμαλιστική τελειότητα) ζωή της και να αναδεικνύει τα κρίσιμα ηθικά διλήμματα που κρύβονται πίσω από κάθε στάση της επεισοδιακής ζωής της. Το δε φινάλε του φιλμ είναι ένα έπος μυσταγωγίας, σαγήνης και ανοιχτών οριζόντων. Το αιχμηρό και συναρπαστικό «Tár» είναι υποψήφιο για έξι Οσκαρ: Καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, πρωτότυπου σεναρίου, φωτογραφίας, μοντάζ και Α’ γυναικείου Ρόλου.