Γιάννης Γαΐτης. Η ουσία του απρόσωπου: Έκθεση αφιερωμένη στον μεγάλο ζωγράφο στο Ίδρυμα Θεοχαράκη

Η τεράστια επιτυχία που σημειώνει η έκθεση «Γιάννης Γαΐτης. Η ουσία του απρόσωπου», η οποία πραγματοποιείται με την ευκαιρία των 100 χρόνων από τη γέννησή του, έχει ως αποτέλεσμα την παράταση της διάρκειάς της έως τις 31 Οκτωβρίου 2023. Έτσι, δίνεται η ευκαιρία στους φίλους των καλών τεχνών, Έλληνες και ξένους, να γνωρίσουν το εικαστικό σύμπαν του μεγάλου ζωγράφου, και παράλληλα να έρθουν σε άμεση επαφή με τα ευφάνταστα γλυπτά και κολλάζ της γλύπτριας Γαβριέλλας Σίμωσι – σε  συνεργασία με την κόρη τους, Λορέττα Γαΐτη – στο Ίδρυμα Εικαστικών Τεχνών και Μουσικής Β. & Μ. Θεοχαράκη.

«Έχω ζωγραφίσει περίπου τεσσερισήμισι χιλιάδες έργα. […] Σήμερα κάνω το ανθρωπάκι, δεν έχω τη δύναμη να το αλλάξω, γιατί το ανθρωπάκι με αντιπροσωπεύει απόλυτα […] ο κόσμος, όμως, δεν θέλει να βλέπει τον εαυτό του ανθρωπάκι […]Γιατί, σου λέει, εγώ δεν είμαι αυτός. Και όμως είναι! […]» έχει δηλώσει ο Γαΐτης.

Νεόνυμφοι, 1967, Λάδι σε καμβά, 116 x 90 εκ, Ιδιωτική Συλλογή

«Με αυτές τις αφοριστικές σκέψεις, ο Γαΐτης μας εισάγει στον οραματικό του κόσμο, στο προσωπικό εικαστικό του σύμπαν, αφού τα ανθρωπάκια του, άλλοτε στην επιφάνεια του μουσαμά και άλλοτε στις ξύλινες κατασκευές, από το 1967 έως το 1984, σηματοδοτούν την αντιπροσωπευτικότερη ενότητα του έργου του, που τον έκανε διεθνώς αναγνωρίσιμο. Μια εικόνα της ζωής, με συναθροισμένους ανθρώπους, άλλοτε σε ένα μετρό και άλλοτε σε μια κηδεία. Η χαρά και το πένθος αποτυπώνονται αδιάκοπα, με επαναλαμβανόμενες μορφές, που άλλες θαρρείς ξέχασαν να ονειρεύονται και άλλες υποτάχθηκαν στις επιθυμίες ή τα θέλω των άλλων. Και, ξαφνικά, προβάλλουν φτερωτές μορφές, λες και δραπέτευσαν από τα αρχαία αγγεία, σαν η ζωή αυτή να μην έχει τέλος. Η αίσθηση της χαράς και της αισιοδοξίας δεν έλειψε από τη μεγάλη αυτή φυσιογνωμία του καιρού μας, όπως δεν έλειψε η ιδεολογική τοποθέτηση και η αγωνιστική του συμμετοχή για το καλό των ανθρώπων.

Ο ακραίος Γιάννης Γαΐτης, ενστικτώδης και δυναμικός, χαλκέντερος δημιουργός στα σαράντα χρόνια της καλλιτεχνικής του δράσης μας άφησε μια επίκαιρη και πρωτότυπη εικαστική δημιουργία, η οποία βασίζεται, αφ’ ενός στην αλήθεια των μορφοπλαστικών της διατυπώσεων και αφ’ ετέρου στην έκφραση μιας νέας μυθοπλαστικής εκδοχής της ανθρώπινης ύπαρξης.

Στο σιωπηλό γλυπτικό κόσμο της Σίμωσι αντανακλάται ο αισθησιασμός της για τον έρωτα και τη ζωή. Μαθήτρια του Μιχάλη Τόμπρου στην ΑΣΚΤ και διαδοχικά του σκληρά απαιτητικού Ossip Zadkine, ψυχή της Ακαδημίας Grande Chaumière, ακολούθησε τη δική της μεταφυσική περιπλάνηση. Το 1972 τιμήθηκε με το βραβείο Morgan’s Paint, στερεώνοντας τον ονειρικό της κόσμο, που αναντίρρητα βρίσκεται σε αντιθετική τροχιά με το έργο του Γαΐτη».

Έκθεση ή Θεατές του δρόμου, 1974-1975, Λάδι σε μουσαμά, 200 x 200 εκ, Συλλογή Μουσείου Βορρέ

Τα έργα της έκθεσης προέρχονται από την Εθνική Πινακοθήκη, τη Συλλογή Έργων Τέχνης της Alpha Bank, το Μουσείο Νεοελληνικής Τέχνης Δήμου Ρόδου,  το Μουσείο Βορρέ, το Ευρωπαϊκό Πολιτιστικό Κέντρο Δελφών, το Ίδρυμα Αντώνιος Ε. Κομνηνός, την Τράπεζα Πειραιώς, την Εθνική Τράπεζα και από τους συλλέκτες κυρία Ειρήνη Παναγοπούλου, κυρία Άννα Ροκοφύλλου, κυρία Μαίρη Γαΐτη-Βορρέ, κύριο Φραγκίσκο Γαΐτη, κυρία Ηλέκτρα Βασιλείου, κυρία Ελένη Παπακωνσταντίνου, καθώς και εκείνους που επιθυμούν να διατηρήσουν την ανωνυμία τους.

Η έκθεση συνοδεύεται από πολυσέλιδο ομότιτλο κατάλογο, με  χαιρετισμό του Βασίλη Θεοχαράκη, κείμενα των Λορέττα Γαΐτη και Τάκη Μαυρωτά, αποσπάσματα κειμένων των Γιάννη Γαΐτη, Οδυσσέα Ελύτη, Enrico Crispolti, Jean-Marie Drot και Sonia Dimitrova, καθώς και όλα τα εκτιθέμενα έργα.