H ARC -Art Revisited Collective, ο Ιδρυτής της Εικαστικός Επιμελητής Πάρης Καπράλος και ο Θεωρητικός της Τέχνης Ιάσων Καιροφύλας σας προσκαλούν να παρευρεθείτε στα εγκαίνια της έκθεσης «Νέα Σύμβολα 2» την Πέμπτη 10 Νοεμβρίου ώρες 17:00 – 21:00. Η έκθεση θα λάβει χώρα σε φυσική μορφή στην Αθήνα 10-19 Νοεμβρίου 2022, στην Chili Art Gallery.
Θέμα της η δημιουργία ισχυρών συμβόλων στις εικαστικές τέχνες, που να απαντούν στις ζοφερές προκλήσεις του Σήμερα. Από τη δεύτερη μέρα μετά το άνοιγμά της θα είναι διαθέσιμη και διαδικτυακά, σε συνεργασία με την ARTgrID για ένα μήνα.
Μαρία Αλιμπέρτη
Μαρία Γαλανάκη, Όλγα Μπαρμάζη, Γιώργος Σαπουνάς, Μαρία Βουρβαχάκη, Σωκράτης Σαπουνάς, Αννέτα Πολίτη, Γιώργος Φυτάς, Ντένη Τζώλη, Γιόλα Πήττα, Άννα Σανδαλάκη, Natalia Kazirelοva, Ματίνα Επταημέρου, Γιώτα Τζότζολη, Ευθύμιος Π. Πουρνάρας, Ανδριανή Παπαλέκα, Ιφιγένεια Χαλά, Γιώργος Δερτιλής (AVOR), Βασίλης Σαρρής, Ρούλα Μπακάλη, Magda Horhocea, Μαρία Αλιμπέρτη, Χριστίνα Μιχαλοπούλου, Δημήτρης Διαμαντάκος, Αθανάσιος Μίχος, Γιώργος Αναστασιάδης.
Γιώργος Δερτιλής
Στα τέλη του 19ου αιώνα το ρεύμα του Συμβολισμού λειτουργεί ως αντίδοτο στο ανούσιο του Ρεαλισμού της εποχής, διερευνώντας υπαρξιακές αναζητήσεις, και διευρύνοντας τον διάλογο των τεχνών με την Επιστήμη και τη Φιλοσοφία. Στοχεύοντας στη μέθεξη του θεατή με ποιητική και μυστηριακή διάθεση, ο Συμβολισμός απάντησε στην ανάγκη του καλλιτεχνικού κόσμου της εποχής να αντιτάξει το όραμα στη θεοποίηση της Λογικής που επέβαλλε ο Διαφωτισμός και, αργότερα η Βιομηχανική Επανάσταση. Πάνω και πέρα από φορμαλιστικές αποτυπώσεις ο Συμβολισμός έδωσε το ιστορικό έναυσμα για την εκκίνηση των σύγχρονων κινημάτων τέχνης και εισήγαγε την εννοιολογική παράμετρο. Στο εξής οι εικαστικές τέχνες γεννούν αλληγορίες που αποκαλύπτονται με σύμβολα και περιλαμβάνουν πολλαπλές αναγνώσεις.
Ρούλα Μπακάλη
Σε όλες τις δύσκολες ιστορικές συγκυρίες που ακολούθησαν την εποχή του κινήματος του Συμβολισμού, η Τέχνη δημιούργησε ισχυρά σύμβολα, υπηρετώντας μια κοινή Αρχή με την Φιλοσοφία: προάγει την διαλεκτική σχέση του Ανθρώπου με την Ιστορική Συγκυρία, με εύστοχες και οξυδερκείς ερωτήσεις, θέτει ζητήματα με αντισυμβατικό τρόπο, υπερβαίνει τα όρια της Πολιτικής, των κοινωνικών συμβάσεων, των “πρέπει” και των “απαγορεύεται” μετερχόμενη κάθε μέσο προκειμένου να υποδείξει όλα αυτά που έχει νόημα να μας απασχολούν, ενώ παράλληλα δεν ζητά να επιβάλλει μία απάντηση. Ιστορικά διαπιστώνεται ότι η ίδια η τέχνη προάγεται με άλματα στις πιο αντίξοες συγκυρίες: ολοκληρωτικά καθεστώτα, δύο Παγκόσμιοι Πόλεμοι, Ψυχρός Πόλεμος, Εμφύλιοι σπαραγμοί. Στην πορεία μετασχηματίστηκε, παράγοντας νέα είδη: εγκαταστάσεις, πολυμέσα, performance, κλπ. Πλέον όλη η εικαστική παραγωγή μιλά συμβολικά χωρίς απαραίτητα να εντάσσεται στο ομώνυμο κίνημα.
Στην εποχή μας, οι πρωτόγνωρες καταστάσεις που ζούμε σε παγκόσμια κλίμακα από το 2008 (παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση, κλπ) οδηγούν σε ένα νέο κοινωνικό Μεσαίωνα, οι αναιρέσεις των ανθρώπινων ελευθεριών με αντάλλαγμα μια εύθραυστη και αμφισβητούμενη ασφάλεια, και, πρόσφατα η έναρξη μιας εποχής βιολογικών απειλών, ζητούν επιτακτικά τροφή για σκέψη εκτός πλαισίου.
Σήμερα, όπως άλλοτε, ζητείται από την τέχνη να πραγματοποιήσει ένα ακόμα άλμα: να προάγει τον προβληματισμό, να παράγει τις νέες αλληγορίες, δίνοντας στον κόσμο τα Νέα Σύμβολα της εποχής μας.
