Το πάθος

Στο Παρίσι μια χωρισμένη μητέρα ενός αγοριού μπλέκει σε μια αδιέξοδη αλλά παθιασμένη ερωτική ιστορία με έναν παντρεμένο Ρώσο διπλωμάτη.

Μια κοινότυπη ερωτική ιστορία αφηγείται το «Πάθος» της Ντανιέλ Αρμπίντ που πατάει πάνω στο ομότιτλο μυθιστόρημα της Ανί Ερνό που είχε γίνει best seller στη Γαλλία την δεκαετία του 1990. Ο φακός της Αρμπίντ αγκαλιάζει πολλές φορές τα γυμνά κορμιά των πρωταγωνιστών σε ερωτικές περιπτύξεις που θα ικανοποιήσουν τους φαν του ερωτικού σινεμά.

Οριακά το φιλμ δεν μετατρέπεται σε σοφτ πορνό χάρη στην παντιέρα μιας φιλοσοφικής αναζήτησης με οδηγό τον θεό του έρωτα, που τυφλώνει την ηρωίδα με τα καμώματα του. Βέβαια η Αρμπίντ επιχειρεί να δώσει στο έργο της πιο έντεχνη και δραματική υφή με ένα πρόσχημα υπαρξιακής κρίσης αλλά δεν μας πείθει.

Το «Πάθος» επιδιώκει να μετατραπεί σε ένα φλογερό μανιφέστο για το δικαίωμα της γυναίκας στον έρωτα (η φίλη της ηρωίδας λέει «στην πραγματικότητα είσαι ερωτευμένη με τον ίδιο τον έρωτα κι όχι με τον συγκεκριμένο άντρα») αλλά το όλο θέμα νομίζω ότι όχι μόνο έχει ήδη εξαντληθεί πολλάκις στο σινεμά αλλά στην ουσία έχει ξεπεραστεί σε υπέρτατο βαθμό.