Ο άνθρωπος που πούλησε το δέρμα του

Ένας Σύρος που βρίσκεται εγκλωβισμένος στο Λίβανο θα επιτρέψει σε έναν Γάλλοαμερικανό εκκεντρικό καλλιτέχνη να του μετατρέψει την πλάτη σε έργο τέχνης ώστε να μπορέσει να ταξιδέψει στην Ευρώπη για να βρει την πρώην αρραβωνιαστικιά του και να ζήσει επιτέλους ελεύθερα.

Η ιδέα είναι σχεδόν ακαταμάχητη και βασίζεται σε ένα υπαρκτό γεγονός: ο Ελβετός Τιμ Στάινερ έδωσε την άδεια το 2007 στον Βέλγο καλλιτέχνη Βιμ Ντελβογιέ να ζωγραφίσει την πλάτη του και να πουλήσει το έργο σε μεγάλο συλλέκτη. Για λόγους πολιτικής… οικονομίας ο Τιμ (έτσι αποκαλείται το έργο του Ντελβογιέ) μετατρέπεται σε απελπισμένο πρόσφυγα που δέχεται να «παραχωρήσει» το σώμα του στην τέχνη με αντάλλαγμα τη σωτηρία του.

Όλα κινούνται γύρω από την πολιτική διάσταση της εν λόγω ιστορίας που ξεκινά με μια αδικία (ο ήρωας φυλακίζεται και βασανίζεται από το απολυταρχικό καθεστώς της Συρίας επειδή πάνω στον ερωτικό ενθουσιασμό του είπε δημόσια κάποια πράγματα που παρεξηγήθηκαν) και κλείνει με μια ακόμη μεγαλύτερη αδικία.

Παρότι ο ήρωας είναι πλέον ελεύθερος και πλούσιος η μοίρα του δεν μοιάζει να έχει καλυτερεύσει. Εξακολουθεί να είναι δέσμιος του ρατσισμού και της προκατάληψης στη Δύση ενώ θεωρείται προδότης για τους συμπατριώτες του. Όλα αυτά οδηγούνται σε μια άγαρμπη και ελάχιστα πειστική τελική λύση γύρω από το προσφυγικό και τον τρόμο του ISIS, παρότι η ιστορία θα μπορούσε να εξελιχτεί διαφορετικά – και οπωσδήποτε καλύτερα- αν το σενάριο αφοσιωνόταν στη σατιρική αποδόμηση του κόσμου της τέχνης (ο εκκεντρικός καλλιτέχνης βρίσκει ασήμαντα ή καθημερινά αντικείμενα άνευ αξίας και με μια ριζοσπαστική παρέμβαση του τα μετατρέπει σε πανάκριβα έργα τέχνης) και των μηχανισμών του θεάματος.

Διακοσμητικός ο ρόλος της Μόνικα Μπελούτσι ενώ ο πρωταγωνιστής Γιάχια Μαχαϊνί κέρδισε το βραβείο Α’ Ανδρικού Ρόλου στο τμήμα Ορίζοντες του Φεστιβάλ Βενετίας 2020.