Μόνο αυτοί είδαν το δολοφόνο

Μετά την εξαφάνιση μιας γυναίκας κατά τη διάρκεια χιονοθύελλας, πέντε ξένα μεταξύ τους πρόσωπα σε ένα απομακρυσμένο βουνό της Γαλλίας, βρίσκονται μπλεγμένοι σε ένα αναπάντεχο μυστήριο.

«Ξέρεις τι είναι αγάπη; Αγάπη είναι να δίνεις αυτό που δεν έχεις». Η φράση αυτή επισημαίνει το μισή αλήθεια ενός θαυμάσιου φιλμ. Ενός έργου δομημένου σε ένα αριστοτεχνικό και γεμάτο συμβολισμούς σενάριο. Η υπόλοιπη μισή αλήθεια αφορά στην απελπισμένη ανάγκη να δοθεί στο γεμάτο αγωνία θρίλερ του βραβευμένου με Σεζάρ σκηνοθέτη Ντομινίκ Μολ η πολυπόθητη δραματική λύτρωση.

Όλοι οι ήρωες τραβάνε τον Γολγοθά τους στην ταινία που έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στο τμήμα Venice Days του τελευταίου Φεστιβάλ Βενετίας. Όμως τίποτα από ότι παρακολουθούμε στην οθόνη δεν είναι όπως δείχνει. Η ιστορία που είναι μοιρασμένη σε τρία μέρη (με αντίστοιχους τίτλους τα γυναικεία ονόματα Αλίς, Μαριόν και Αμαντίν), έχει τοποθετημένους θύτες και θύματα στο ίδιο στρατόπεδο.

Παράνομες ερωτικές σχέσεις, ενστικτώδεις συμπεριφορές και ψεύτικες προσδοκίες είναι στοιχεία που ο Μολ εισάγει υποδειγματικά στην πλοκή (το σενάριο είναι διασκευή του μυθιστορήματος του Κόλιν Νιλ) και την κατάλληλη στιγμή κάνει την απόλυτη ρελάνς σε ένα αριστουργηματικό τρίτο μέρος όπου κλείνουν (;) όλες οι εκκρεμότητες με αναπάντεχα ευφάνταστο τρόπο.

Το πώς συνδέονται οι ζωές όλων των πρωταγωνιστών – ειδικά του φτωχοδιάβολου από την Ακτή Ελεφαντοστού με εκείνη του μίζερου Γάλλου αγρότη- γύρω από την μυστηριώδη εξαφάνιση της παντρεμένης γυναίκας με πρόσχημα το ερωτικό πάθος και τα παιχνίδια του μυαλού, είναι ένας αφηγηματικός άθλος από πλευράς Μολ.