Η μπαλάντα του Ρίτσαρντ Τζούελ
Ένα πραγματικό γεγονός που συνέβη στη διάρκεια των Ολυμπιακών αγώνων της Ατλάντα το 1996 εμπνέει τον 90χρονο Κλιντ Ίστγουντ σε μια ιστορία για ήρωες και τρομοκράτες.
Η υπόθεση της ταινίας “Η μπαλάντα του Ρίτσαρντ Τζούελ”
Ο σεκιουριτάς Ρίτσαρντ Τζούελ εντοπίζει στη Ολυμπιακό στάδιο της Ατλάντα μια αυτοσχέδια βόμβα και αποτρέπει πραγματική σφαγή. Τα ΜΜΕ τον αντιμετωπίζουν σαν ήρωα ώσπου οι έρευνες του FBI καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι ο Τζούελ είναι ο βασικός ύποπτος για την τοποθέτηση της βόμβας.
Ήρωας ή τέρας;
Οι καλές προθέσεις υπάρχουν όπως σε κάθε ταινία του Κλιντ Ιστγουντ όμως εδώ ο βετεράνος σκηνοθέτης δείχνει για πρώτη φορά σημάδια κούρασης και προβληματικής κρίσης. Χωρίς να είναι άσχημο το φιλμ «Η μπαλάντα του Ρίτσαρντ Τζούελ»– αντιθέτως παρακολουθείται με μεγάλο ενδιαφέρον- αδυνατεί να φτάσει σε μια πειστική δραματουργική κορύφωση καθώς στα πιο κρίσιμα σημεία του φινάλε η σκηνοθεσία του Ίστγουντ παθαίνει blackout.
Πώς αλλιώς να εξηγήσουμε όλο το τελευταίο ημίωρο όπου οι επιλογές του σκηνοθέτη είναι είτε προχειροφτιαγμένες (η σκηνή που η δημοσιογράφος ανακαλύπτει την αλήθεια μετρώντας την χρονική απόσταση είναι σαν κακέκτυπο της αντίστοιχης μέτρησης που επιχειρεί ο δικηγόρος Σαμ Ρόκγουελ) είτε αφελείς και μελό (η ομιλία της Κάθι Μπέιτς που συγκινεί την σκληρή ρεπόρτερ) είτε εύκολες- επιτέλους ο Τζούελ μετά από τόσο κυνήγι που έχει φάει καταλαβαίνει ότι τα ινδάλματα του δεν είναι παρά «τρεις μαλάκες που δουλεύουν για την κυβέρνηση» όπως τον ενημερώνει ο δικηγόρος του.
Έχει φυσικά και τα θετικά του το φιλμ: το εύστοχο σχόλιο για τους μικροαστούς και πατριώτες αμερικανούς, η κατάχρηση εξουσίας και ο ανθρωποφάγος ρόλος των κατευθυνόμενων ΜΜΕ, το διαστρεβλωμένο αμερικανικό όνειρο. Από τις τρεις κεντρικές ερμηνείες ξεχωρίζει αυτή του Πολ Γουόλτερ Χάουζερ (είναι θαυμάσιος στο ρόλο του Τζούελ). Υπερβολική η υποψηφιότητα της Μπέιτς για το Β’ ρόλο. Προφανώς η «συγκινητική» ομιλία που προαναφέραμε παραπλάνησε και αρκετούς εκλέκτορες των Όσκαρ.
