Ραντεβού στο Belle Epoque

Υπόθεση

Η ήσυχη ζωή του 60άρη Βικτόρ ανατρέπεται τη μέρα που ο ιδιοκτήτης μιας εταιρείας που συνδυάζει τα θεατρικά τεχνάσματα και την τεχνολογική καινοτομία του προσφέρει τη δυνατότητα να ταξιδέψει στη Λιόν του 1974 και να ξαναζήσει την πιο αξέχαστη εβδομάδα της ζωής του όταν πρωτοσυνάντησε τον μεγάλο έρωτα της ζωής του.

Επιστροφή στο παρελθόν με το βλέμμα στο μέλλον

Οι γάλλοι έχουν την τάση αλλά και τη μοναδική ικανότητα να… ξεσκονίζουν τις διαπροσωπικές και ερωτικές σχέσεις από όπου κι αν τις δουν. Είτε από κωμική, είτε από δραματική γωνία η φθορά του χρόνου, οι διαφορετικές οπτικές πάνω στα μικρά και μεγάλα θέματα της ζωής, οι συμβιβασμοί και οι εξομολογήσεις ψυχής είναι ζητήματα που δεν βαριούνται να αναλύουν κινηματογραφικά οι γάλλοι κινηματογραφιστές. Ο Νικολά Μπεντό δεν αποτελεί εξαίρεση: το «Ραντεβού στο Belle Époque» έχει όλα τα συστατικά της εμπορικής κομεντί με τα πιο αναγνωρίσιμα κλισέ της σε φουλ ένταση.

Η γραφή με το ανάλαφρο άγγιγμα του μαγικού ρεαλισμού θυμίζει κάτι από «Αμελί» με το ρομαντισμό του ήρωα να βρίσκεται σε διαρκή εγρήγορση, εν αντιθέσει με την σύντροφο του που μοιάζει να έχει «παραιτηθεί» από το άθλημα. Ο γάμος λοιπόν στο μικροσκόπιο είναι το βασικό θέμα του έργου, που λειτουργεί ως καμπανάκι για κάποιους όταν αντιλαμβάνονται ότι τα πράγματα έχουν μπει σε μη αναστρέψιμη κατάσταση. Δεν είναι άσχημο το ταινιάκι, έχει την αφηγηματική χάρη του, διαθέτει ωραία ρετρό ατμόσφαιρα με την ανάλογη μουσική καθώς και μερικές ενδιαφέρουσες ποιητικές και χιουμοριστικές πινελιές. Όμως η επιλογή του σκηνοθέτη να κάνει θετικό ήρωα τον Βικτόρ σε αντίθεση με την σύντροφό του (που παρουσιάζεται σκληρή και εγωίστρια) θα ενοχλήσει μεγάλο τμήμα του γυναικείου κοινού κι όχι άδικα.