Ληστεία στο Μουσείο

Οι 30χρονοι αιώνιοι φοιτητές της κτηνιατρικής σχολής Χουάν και ο Μπένχαμιν που μένουν ακόμη με τους γονείς τους σχεδιάζουν να πιάσουν την καλή διαπράττοντας την πιο διάσημη ληστεία αρχαιοτήτων στην Μεξικανική ιστορία. Αν και ερασιτέχνες ληστές τα δύο αδέλφια καταφέρνουν να αποσπάσουν 140 σπάνια αρχαιολογικά κειμήλια από το μουσείο. Όμως μετά από τον αρχικό ενθουσιασμό τους έρχεται η απογοήτευση όταν συνειδητοποιούν ότι ο θησαυρός είναι… άνθρακες!

Οι κινηματογραφικές και τηλεοπτικές ληστείες που έχουν γίνει της μόδας τελευταία (ας όψεται το ισπανικό τηλεοπτικό χιτ «Η τέλεια ληστεία» που βρίσκεται ήδη στον 3ο κύκλο της τον οποίο αναμένουν πως και πως οι απανταχού φαν της σειράς) διαθέτουν το ελκυστικό πακέτο του συνδυασμού της δράσης, του σασπένς και της «αποδοχής» του μέσου θεατή όταν οι δράστες επιλέγουν να χτυπήσουν τράπεζες. Κάτι που μόνο ως ένα βαθμό ισχύει στην περίπτωση της μεξικάνικης αυτής ληστείας παρά τις φεστιβαλικές διακρίσεις της.

Το πρόβλημα δεν έχει να κάνει με την κινηματογράφηση της ληστείας – που ούτως ή άλλως είναι ελάσσονος σημασίας για την πλοκή- αλλά με τον τρόπο που επιχειρεί να τη συσχετίσει ο Αλόνσο Ρουιζπαλάθιος με άλλες παραμέτρους. Το θέμα της πολιτιστικής κληρονομιάς και ταυτότητας σε συνδυασμό με την υπαρξιακή αναζήτηση των δύο loser ληστών προσδίδει στο «Museo» μια αλλιώτικη και πρωτότυπη σχετικά διάσταση. Όμως παρά τις καλές προθέσεις και το ψυχαγωγικό ανάλαφρο ένδυμα με το οποίο ντύνει ο μεξικάνος σκηνοθέτης την ιστορία του, δεν καταφέρνει να μας κερδίσει ολοκληρωτικά.

Το τραγελαφικό στάτους της σχέσης των δύο αντρών, η αφέλεια της σκέψης τους, τα βγαλμένα σαν από σαπουνόπερα στιγμιότυπα της δράσης τους (ok το πιάσαμε ότι προσπαθεί να γίνει ειρωνικό το σενάριο) και κάποια ψευδεπίγραφα κομμάτια της χαμένης νιότης που ταυτίζεται με την μελαγχολική διαδρομή ενός road movie, οδηγούν την ταινία σε μια βαρετή διαδρομή με ελάχιστες απολαυστικές στάσεις.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης