Δύσκολες ώρες στο Ελ Ροαγιάλ

Επτά άγνωστοι, ο καθένας με ένα κρυμμένο μυστικό, συναντιούνται στο Ελ Ροαγιάλ της Λίμνης Τάχο, ένα ερειπωμένο ξενοδοχείο με σκοτεινό παρελθόν. Κατά τη διάρκεια μιας μοιραίας νύχτας, όλοι θα έχουν μια τελευταία ευκαιρία για λύτρωση… πριν όλα πάνε κατά διαόλου.

Καστ σούπερ ελκυστικό, νουάρ ψήματα σε ταραντινική συσκευασία και μια ιστορία για την αόρατη κλωστή που ενώνει παλιές εποχές (ο Τζεφ Μπρίτζες είναι ο παλιάς κοπής κακοποιός με τον απαράβατο κώδικα τιμής) και μεταμοντέρνα ζητήματα ηθικής.

Όμως το όλο οικοδόμημα είναι χτισμένο με ανόμοια υλικά που δημιουργούν μια κιτς, ανάλαφρη ατμόσφαιρα που δύσκολα μπορείς να πάρεις στα σοβαρά. Οι φιλοδοξίες του Γκόνταρντ είναι μεγάλες και απλώνονται στην σκηνοθετική (κάποιες σκηνές είναι δοσμένες από διαφορετικές γωνίες αλλάζοντας τελείως το νόημα τους) καθώς και στην σεναριακή (ορισμένοι διάλογοι κεντάνε) παλέτα.

Το «Ελ Ροαγιάλ» όμως μιλάει κυρίως για ανθρώπινες ζωές γεμάτες αμαρτίες. Η γραφή σαφώς και θυμίζει Ταραντίνο με τη λειτουργική μουσική των 60ς, τους φευγάτους χαρακτήρες που πασχίζουν να βρουν το δρόμο τους και κάποιες πινελιές ακραίου, αιματοβαμμένου χιούμορ που σκεπάζει τα πάντα. Αυτό για κάποιους θεατές φτάνει και περισσεύει.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης