When you sing: Έκθεση του Νίκου Ναυρίδη στην γκαλερί Bernier/Eliades

Στην καινούργια του θεματική ενότητα με τίτλο «When you sing», ο Νίκος Ναυρίδης συνεχίζει να δουλεύει με αφορμή το θεατρικό και λογοτεχνικό έργο του Samuel Beckett, επιλέγοντας αποσπάσματα από τα κείμενα του συγγραφέα που λειτουργούν νοηματικά αυτόνομα και ανεξάρτητα.

Τα έργα, μεγάλες επιχρυσωμένες επιφάνειες, γίνονται το υπόστρωμα όπου προβάλλονται οι φωτεινές φράσεις των κειμένων τονίζοντας την αμφίσημη σημασία του χρυσού που αποκτάει στις μέρες μας μια απόλυτα επίκαιρη διάσταση. 

Οι φράσεις του Μπέκετ που επιλέγονται σαν «χαϊκού» η «σπαράγματα-χαϊκού», διαχρονικές, διαπολιτισμικές αντιπροσωπεύουν αυτό που συνέβαινε και συμβαίνει, συλλαμβάνουν τη στιγμή και τη διατηρούν αιώνια, ακόμα κι αν δεν μιλάνε για τα πάντα, τουλάχιστον καταλαβαίνουν τα πάντα. Αντιμετωπίζουν με το πιο λιτό και ακραίο χιούμορ τα σοβαρότερα θέματα, με την πλέον αριστοκρατική σοβαρότητα τις πιο αστείες καταστάσεις. Αποκομμένες οι φράσεις του από το κείμενο, γίνονται «εντολές δύσκολης παρηγορίας», «οδηγίες σκηνικής απόδρασης», «ασκήσεις ισορροπίας»  γίνονται εντέλει, ένα σύνολο λέξεων όπου κάθε ήχος, κίνηση, ρυθμός, ανάσα και σιωπή έρχονται σε απόλυτη ένωση.

Οι επιχρυσωμένες επιφάνειες του «When you sing» αποτελούν στην πραγματικότητα μία ελάχιστη, υπό κλίμακα λεπτομέρεια ενός τεράστιου θραύσματος. Μια υπέρ-μεγεθυμένη επιφάνεια που συγκρατεί σπασμένα μέρη, κολλημένα μεταξύ τους με χρυσό, όπως τα γιαπωνέζικα Kintsugi.

Ένα μέρος από το τεράστιο πάζλ που διαλυμένο μας κατακλύζει. 

Στο «When you sing» τα χρυσά στάχυα μετατρέπονται σε φύλλα χρυσού και απλώνονται πέρα από το Θριάσιο Πεδίο. Οι επιφάνειες φωτίζονται, το χρυσό αντανακλά τις λέξεις, το κείμενο-φως διαχέεται στο περιβάλλον και επιστρέφει μέσα από τους θεατές του. Οι «χρυσές επιφάνειες» με τα λόγια του Μπέκετ είναι πόρτες που δεν οδηγούν πουθενά. Είναι χτισμένα ανοίγματα χωρίς διαφυγή. Μιλάνε για μια απειλή εξωτερική που προέρχεται από μέσα και οδηγεί βαθιά πίσω.

«Θα ήθελα τα έργα που παρουσιάζονται στην έκθεση», τονίζει ο Νίκος Ναυρίδης, «να υπονομεύουν τη σχέση ανάμεσα στον χρόνο και τα γεγονότα και όπως τα χαϊκού να διαβάζονται με μια αναπνοή».