Happy Birthday

Όταν συναντά την κόρη του στο εξαγριωμένο πλήθος ένας ματατζής αντιδρά έντονα. Η μεταξύ τους κόντρα δεν εκτονώνεται στο σπίτι: το αντίθετο. Η μητέρα και σύζυγος τους καλεί να περάσουν ένα σαββατοκύριακο στο εξοχικό μπας και τα ξαναβρούν…

Έντιμο οικογενειακό δράμα, με αφηγηματικές αρετές και πειστικές ερμηνείες. Το πρόβλημα δεν εντοπίζεται στην κατασκευή του φιλμ αλλά στην ιδεολογία του. Ο δημιουργός του φιλμ είναι φανερό ότι θέλει να αποφύγει τη μανιχαϊστική λογική της διχασμένης ελληνικής κοινωνίας και για αυτό δεν κρεμάει στους χαρακτήρες του τις ταμπέλες που θα περίμενε ο θεατής.

Το κρίσιμο ερώτημα εδώ δεν είναι ποιες ταμπέλες (προφανώς κι ένας ματαζτής δεν είναι το αθώο, καλό παιδί που επιχειρεί να αποδώσει ο φιλότιμος Δημήτρης Ήμελλος) αλλά ποιος θεατής. Ο μικροαστός, ο αναρχικός, ο φασίστας, ο μετανάστης, ο γονιός, ο έφηβος; Προσωπική μας άποψη είναι πως ο σκηνοθέτης θα βρει τοίχο στην προσπάθεια αυτή που επισημαίνουμε ότι είναι και έντιμη και καλοφτιαγμένη.

Όμως η βόμβα μολότοφ που κρατά στα χέρια του μοιραία θα σκάσει κάποια στιγμή. Στην αγωνία του να αποδώσει τις παθογένειες της ελληνικές κοινωνίας και τα ειδικά χαρακτηριστικά της -σε γενικές γραμμές συντηρητικής- ελληνικής οικογένειας κάνει λάθη. Όπως το μπέρδεμα των ρόλων «καλός μπάτσος- κακή κόρη». Όπως το υπερβολικά άστοχο και γραφικό επεισόδιο στη φυλακή. Όπως η επιμονή του να προσεγγίσει και να αναλύσει – όσο αυτό είναι εφικτό- το φαινόμενο της βίας με βάση κάποια ψυχολογικό-κοινωνικά γνωρίσματα ενός διαταραγμένου μυαλού που σε όλες τις υπόλοιπες εκφάνσεις της ζωής του λειτουργεί με τετράγωνη λογική και απέραντη φιλοτιμία.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης