Alain Platel & Fabrizio Cassol: Requiem pour L. στη Στέγη

Μπορεί το «Ρέκβιεμ» του Μότσαρτ να αποτελέσει αφορμή για μια απρόσμενη μουσικοχορευτική συνάντηση; Στην περίπτωση της βέλγικης κολεκτίβας C de la B και του καλλιτεχνικού διδύμου Alain Platel και Fabrizio Cassol, δεν τίθεται καμιά αμφιβολία!

Όποιος είχε δει τους Ballets C de la B στη Στέγη τον Δεκέμβριο του 2015 τους θυμάται για πάντα. To Requiem pour L. που παρουσιάζεται σε συμπαραγωγή της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση στην Κεντρική Σκηνή από 12 έως 15 Απριλίου επιβεβαιώνει με τον καλύτερο τρόπο κάτι που γνωρίζαμε για τη βέλγικη κολεκτίβα: η πολυπολιτισμικότητα βρίσκεται στο επίκεντρο κάθε νέας δημιουργίας της. Το εμβληματικό κύκνειο άσμα του Mozart αποτελεί την ιδανική συνθήκη για μια πρωτόγνωρη διασταύρωση διαφορετικών μουσικών παραδόσεων, από την Ευρώπη μέχρι την Αφρική. Ενορχηστρωτές του εγχειρήματος αυτού δεν είναι άλλοι από τους χαρισματικούς Alain Platel και Fabrizio Cassol, το καλλιτεχνικό δίδυμο πίσω από κάθε νέα, προκλητική ανάγνωση των αριστουργημάτων του Δυτικού κλασικού ρεπερτορίου. Είτε πρόκειται για τον Bach και τον Monteverdi, είτε –στη συγκεκριμένη περίπτωση– τον Μότσαρτ, το ζητούμενο είναι πάντα ένα: να μας επανεισάγουν στον βιωματικό χώρο της μουσικής, να γίνουμε κοινωνοί μιας εμπειρίας που ξεπερνά τα ειδολογικά στεγανά και ανοίγεται σε ένα μωσαϊκό πρωτόγνωρων ακουσμάτων.

Τζαζ επιχρωματισμοί, αλλά και οπερατικές άριες, παραδοσιακά μουσικά ιδιώματα από την Αφρική και, φυσικά, οι αρμονικοί πειραματισμοί του Κασσόλ, δίνουν στο Ρέκβιεμ μια άλλη σκηνική διάσταση. Ο Πλατέλ καθοδηγεί σκηνοθετικά τους δεκατέσσερις μουσικούς –ανάμεσά τους είναι και κάποιοι από την προηγούμενη παράσταση, Coup Fatal– επιχειρώντας, θα λέγαμε, μια παράδοξη πολυφωνία. Ένα μουσικό σύνολο της διασποράς, στο οποίο η σωματικότητα και η μουσικότητα δεν είναι τοποθετημένες η μία απέναντι στην άλλη, αλλά συγχωνεύονται και μεγεθύνονται για να αναδείξουν έμπρακτα την οικουμενικότητα του συγκεκριμένου έργου.