Στο μυαλό του Jack White…

Οπότε ας μιλήσουμε για μουσική…

Για το άλμπουμ του Αμερικανού, Boarding House Reach, το τρίτο δικό του προσωπικό (δεν μετράω τα συγκροτήματα καταλαβαίνετε) που ήρθε μετά από το Lazaretto και πριν από ποιος ξέρει τι και εν μέσω πολλών άλλων έργων της Third Man Records, του label που ίδρυσε ο Jack White, μια «ομπρέλα» δηλαδή διαφόρων δραστηριοτήτων και όχι μόνο μουσικών κυκλοφοριών – εκδίδει βιβλία, στέλνει βινύλια να παίξουν στο διάστημα και άλλα.

Κάποιοι του προσάπτουν μεγαλομανία, εγώ τον βλέπω περισσότερο (και το’ χω ξαναπεί) σαν τον Γουίλι Γουάνκα του ροκ. Με τρέλα για τη μουσική όσο ο Γουίλι για τις σοκολάτες.

Τα πράγματα γίνονται πιο παράξενα από δω και κάτω.

Το Boarding House Reach που μόλις κυκλοφόρησε είναι το ροκ που θα έπρεπε να υπάρχει τώρα (αν θέλουμε να συνεχίσουμε να μιλάμε για ροκ) ή το ροκ που κατάπιε το ροκ αλλά ποιος ο λόγος να χάνουμε την ώρα μας με τυπικότητες; Καλωσήρθατε στο μυαλό του Jack White. Και να κρατιέστε από τις χειρολαβές.

Φυσικά και θα σε υποδεχτεί ο ηλεκτρισμός που περιμένεις- το περιβάλλον πετάει σπίθες- αλλά αυτό βρίσκεται απλά εκεί.

Ο Jack ακολουθεί, ίσως αυτή τη φορά περισσότερο από ποτέ, τη Ντυλανική φιλοσοφία-στάση ζωής. Ποια είναι αυτή; (μια από αυτές οk!) Η «αν νομίζεις ότι με ξέρεις, την πάτησες». Και απελευθερώνει μέσα στα τραγούδια πολλούς Jack από αυτούς που γνωρίζαμε την ύπαρξή τους, ή την υποψιαζόμασταν, αφήνοντάς τους να κάνουν τα δικά τους.

Είναι το πιο παράξενο άλμπουμ του ως τώρα; Είναι. Και έτσι ακριβώς ακούγεται. Σα να ηχεί μέσα του το Ντιτρόιτ όλο, μέρος από την καρδιά του Νότου και ένας ηλεκτρικός καταιγισμός που πιθανότατα έρχεται από πολύ πιο μακριά.

‘Οσο κυκλώνει την ιστορία της μουσικής πόλης, από τους Stooges και τους MC5 ως τον Eminem και την ‘Αγία Τριάδα του techno (Juan Atkins, Kevin Saunderson, Derrick May), ναι κι αυτό!, τόσο αυθεντικός και φευγάτος παραμένει.

Κανένα σημείο δεν είναι σταθερό, οι διαθέσεις αλλάζουν συνεχώς – βουτάει στα blues και τα gospel, σε στέλνει σε jazz και funk φάσεις, «γκρουβάρει» σε ανυποψίαστες στιγμές, όλα εκεί μέσα στροβιλίζονται με μανία και μια παράξενη τρυφερότητα.

Ακόμη και τη στιγμή που ξέρει ότι χάνει το κοινό εκείνο που εκτιμά τα απλά μαθηματικά στο ροκ (και περιμένει το συμπέρασμα- το δια ταύτα δηλαδή) προτιμά να κρύβει τραγούδια μέσα στα τραγούδια, να αφήνει ενυτυπώσεις στον αέρα, να τοποθετεί χωρίς εξηγήσεις ένα μελωδικό country κομμάτι μέσα την κοσμοχαλασιά.

Είναι ο Jack στο εξώφυλλο; Είναι ο Τζακ διαφορετικός.
Το ότι συνεχίζει να εκνευρίζει κάποιους, ίσως και κάτι να σημαίνει. Το έλεγε και ο Dylan, ότι σε κάποιους πάντα θα χαλάς το χατήρι.