Το Δηλητήριο του Ροντόλφ Σιρέρα στο Θέατρο Αλκμήνη

«Το Δηλητήριο» του Ροντόλφ Σιρέρα, ένα ψυχολογικό θρίλερ για γερά νεύρα, που έχει μεταφραστεί σε δεκάδες γλώσσες (πέρσι και στα κινέζικα) και παίζεται από το 1983 μέχρι σήμερα, παρουσιάζεται για 5ο χρόνο στο θέατρο Αλκμήνη, από τις 18 Φεβρουαρίου και κάθε Κυριακή ώρα 19:00.

Είναι ο άνθρωπος καλός εκ φύσεως ή πρόκειται για παραμύθι; Υπάρχουν όρια στην Τέχνη του Ηθοποιού και ποια είναι αυτά; Τι γίνεται όταν η Τέχνη έρχεται αντιμέτωπη με την Εξουσία;

Γαλλία, λίγο πριν την επανάσταση. Ο Μαρκήσιος καλεί έναν διάσημο Ηθοποιό στην έπαυλή του με πρόσχημα την ερμηνεία ενός έργου που έγραψε ο ίδιος. Η Υποκριτική ως μέσον που αποκαλύπτει την Αλήθεια, ή μήπως πρόκειται για μια πρόβα θανάτου; Ο Ηθοποιός, εγκλωβισμένος μέσα σε ένα πλέγμα κοινωνικών και θεατρικών συμβάσεων, οδηγείται σε αδιέξοδο. Το είναι και το φαίνεσθαι, η πραγματικότητα και η ψευδαίσθηση εναλλάσσονται με καταιγιστικούς ρυθμούς, καταλήγοντας σε μια «δηλητηριώδη» σχέση: μια αναμέτρηση ζωής και θανάτου.

Είναι άραγε το ένστικτο της επιβίωσης ισχυρότερο από το ένστικτο του ηθοποιού; Ο Σιρέρα, με συνεχείς ελιγμούς, οδηγεί τον θεατή σε διαρκή αποπροσανατολισμό σχετικά με το τι είναι αλήθεια και τι ψέμα.

Τα ελληνικά είναι μια από τις πρώτες γλώσσες στις οποίες μεταφράστηκε «Το δηλητήριο του θεάτρου», ένα έργο με σημαντική διεθνή σταδιοδρομία, χάρη κυρίως στο ενδιαφέρον και τον ενθουσιασμό ηθοποιών που αγαπούν ειλικρινά το θέατρο -χώρο που όλοι μοιραζόμαστε- και που βρίσκουν σ’ αυτό το σύντομο θεατρικό έργο, γραμμένο αρχικά για την τηλεόραση, περισσότερες αρετές από όσες ο ίδιος ο συγγραφέας θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί.

Στην Ελλάδα αυτό συνέβη μέσω του Δημήτρη Πετρόπουλου, ο οποίος στην πρώτη παρουσίαση του έργου στα Ιωάννινα το 1996 ερμήνευε το ρόλο του Γκαμπριέλ ντε Μπωμόν. Αυτή τη φορά, προτείνει μια καινούργια ανάγνωση του έργου και ερμηνεύει τη μορφή του Μαρκήσιου.

Και ο συγγραφέας, που είχε την ευκαιρία να δει αυτή την παράσταση στην Αθήνα, εξομολογείται ότι μόνο σε πολύ ιδιαίτερες περιστάσεις συγκινήθηκε τόσο έντονα από την παρουσίαση ενός έργου που μιλάει ακριβώς γι’ αυτό: τη δυσκολία να βιώσεις τη συγκίνηση επί σκηνής και να τη μεταδώσεις στους θεατές. Κι αν υπάρχει κάτι που κάνει ακόμη πιο αξιοσημείωτη αυτή την πρωτοβουλία είναι η ικανότητα που επιδεικνύει ο Δημήτρης Πετρόπουλος ως σκηνοθέτης και ως ηθοποιός και μαζί μ’ αυτόν όλη η ομάδα που την υλοποίησε, να προσαρμόσουν το έργο στην ευαισθησία του σύγχρονου θεατή. Για όλα τούτα θέλω να εκφράσω, μέσα από αυτές τις αράδες, την ευγνωμοσύνη και τον θαυμασμό μου. Ροντόλφ Σιρέρα