Spider-Man: Επιστροφή στον τόπο του

Ονειροπαρμένος, με το μυαλό του να ταξιδεύει ακόμη στην περιπέτεια που είχε με τους Εκδικητές, ο Peter Parker επιστρέφει σπίτι του, όπου ζει με τη θεία του May (Marisa Tomei). Ο Peter προσπαθεί να προσαρμοστεί ξανά στην καθημερινή ρουτίνα του κάτω πάντα από το άγρυπνο μάτι του μέντορά του Tony Stark (Robert Downey Jr.). Η προσαρμογή, όμως, δεν είναι εύκολη, αφού ο ίδιος προσπαθεί να αποδείξει ότι είναι κάτι παραπάνω από έναν χαριτωμένο σούπερ ήρωα που το πεδίο δράσης του οριοθετείται στα στενά όρια της γειτονιάς του. Όταν, όμως, κάνει την εμφάνισή του ο Vulture (Michael Keaton), ένας καινούργιος πανούργος κακός που απειλεί όλους όσους νοιάζεται ο Peter, τα πράγματα θα σοβαρέψουν και όλα θα έρθουν πάνω κάτω.

Λίγες ανανεωτικές προσπάθειες κλασικών υπερηρώων έχουν τη στόφα και το καθαρό μυαλό που διαθέτει τούτος ο Spiderman. Οι παραγωγοί της Marvel έπραξαν σωστά βάζοντας στο σκηνοθετικό τιμόνι έναν άπειρο μεν στα κολοσσιαία πρότζεκτ αλλά απέραντα ταλαντούχο κινηματογραφιστή, όπως τον άγνωστο Jon Watts. Το όνομα του μπορεί να μην σας λέει πολλά όπως πιθανότατα και η προηγούμενη δουλειά του, το θαυμάσιο νεανικό θρίλερ ενηλικίωσης με στοιχεία road movie “Cop car” από το 2015. Εκεί δύο 13χρονοι βρίσκουν ένα εγκατελειμμένο περιπολικό κι αποφασίζουν να πάνε μια βόλτα μαζί του κάνοντας έξαλλο τον διεφθαρμένο ιδιοκτήτη του, ένα άκρως φοβιστικό και επικίνδυνο μπάτσο που υποδύεται ο Kevin Bacon. Δύο χρόνια μετά ο Watts λες και συνεχίζει την κούρσα ενηλικίωσης του προηγούμενου φιλμ του, βάζει τον εύθραυστο συναισθηματικά και καψουράκο με τη μεγαλύτερη συμμαθήτρια του Liz, τον Peter Parker, να ψάχνεται γενικώς. Η ντιζαϊνάτη φόρμα που του σχεδιάζει ο Tony Stark (ένα είδος πατρικής φιγούρας ο Robert Downey Jr. για τον ήρωα που υποδύεται ο Tom Holland) δεν αρκεί για να μεταμορφωθεί στον σούπερ ήρωα που ονειρεύεται.

Ο νέος Spiderman είναι ένας τινέιτζερ με όλη τη σημασία της λέξης. Η κοσμοθεωρία της ταινίας είναι χτισμένη στα ταπεινά μέτρα του αδέξιου Peter που ως γνήσιος nerd δεν έχει πολλούς φίλους (εκτός του πολυλογά και παρορμητικού Ned), είναι απορροφήμενος στα βιβλία, τα κόμικ και τα παιχνίδια του, ενώ το κορίτσι των ονείρων του δεν δείχνει φυσικά κανένα ενδιαφέρον για κείνον.

Oι φαν του Spider-Man θα νιώσουν ικανοποίηση βλέποντας τον ήρωα τους να βιώνει όχι μόνο την αβάσταχτη μοναξιά της ύπαρξης του αλλά κυρίως τη διαδικασία της επώδυνης ενηλικίωσης με όλες τις ανεπιθύμητες παρενέργειες: οργή, μελαγχολία, κόμπλεξ κατωτερότητας, κυκλοθυμία. Ναι, αυτός ο σούπερ ήρωας δεν είναι και τόσο ηρωικός τελικά. Είναι όμως περισσότερο ανθρώπινος και συμπαθής. Όπως και ο εχθρός του (πειστικός ο Μάικλ Κίτον θυμίζει κάτι από τον…Birdman) που έχει τα δικά του δίκια στο δρόμο της παρανομίας που έχει επιλέξει. Οι δυο τους έχουν μια σχέση με αρκετή σημειολογική σημασία και ενδιαφέρουσες ανατροπές, από την οποία δεν λείπει το πολιτικό υπόβαθρο. Ευτυχώς για το φιλμ, οι υπόλοιποι –πλην του Σταρκ- Εκδικητές δεν αναλαμβάνουν δράση (τους βλέπουμε σε δυο-τρία πλάνα μόνο) ενώ η φανερή τάση απομυθοποίησης τους προκαλεί θετικές εντυπώσεις. Γιατί μην μας πείτε ότι δεν σας έχουν κουράσει αφόρητα όλοι αυτοί οι αυτόφωτοι και αδέκαστοι υπερασπιστές της ανθρωπότητας;

Μήπως τελικά η ηρωική φύση όλων αυτών έχει ξεφουσκώσει στα μάτια του θεατή, με συνέπεια να αναζητά ο τελευταίος νέα πρότυπα στο χώρο της φανταστικής περιπέτειας; Τι πιο φυσιολογικό λοιπόν να δοθούν στο χαρακτήρα του νέου Spider man τα πιο αφοπλιστικά και αυθεντικά στοιχεία του απόλυτα αντιηρωικού συμβόλου της εποχής. Ένας τυπικός 14χρονος, δηλαδή, ο οποίος δεν ξέρει που πάν’ τα τέσσερα αλλά ξέρει τι δεν θέλει να γίνει: δεν θέλει να γίνει άλλος ένας σοβαροφανής,κουρασμένος, εγωιστής και εμμονικός ενήλικας super-hero που ψάχνει να βρει το νόημα της ύπαρξης του στην υπεράσπιση (χωρίς καν να του το έχει ζητήσει κανείς) της ανθρωπότητας. Η σκηνοθετική μαστοριά του Jon Watts εγγυάται ότι έχουμε βρει ένα δημιουργό που θα μας απασχολήσει πολύ και ευχάριστα στο μέλλον, χαράζοντας στη κόμικ μυθολογία της έβδομης τέχνης την επόμενη μέρα που της αξίζει.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης