Ποιος Κλέβει Ποιον;

Ένα βροχερό πρωί, έξι ένοπλοι μεταμφιεσμένοι, εισβάλουν σε μια τράπεζα στη Βαλένθια και με ασπίδα τους τους δεκάδες ομήρους που κρατούν, αδειάζουν όσα περισσότερα χρηματοκιβώτια μπορούν. Το σχέδιο πάει όπως το είχαν υπολογίσει αλλά ένας απρόβλεπτος παράγοντας κάνει τη φυγή τους αδύνατη. Το τούνελ που είχαν σκάψει τους προηγούμενους μήνες είναι πλημμυρισμένο από το νερό της βροχής…

Οι κινηματογραφικές ληστείες τραπεζών έχουν μόνιμα το χαμόγελο συνενοχής του θεατή μαζί τους, διανθισμένο πάντως με την αδιόρατη υποψία της αναποδιάς που θα εμφανιστεί απρόβλεπτα και θα τινάξει την κομπίνα στον αέρα. Έτσι κι εδώ το καλοστημένο κόλπο μπάζει από…τα ακραία φυσικά φαινόμενα και οι κλέφτες με αρχηγό τον αποφασισμένο «Ουρουγουανό» πρέπει να βρουν νέα διέξοδο διαφυγής. Το πράγμα όμως θα περιπλεκεί ακόμη περισσότερο όταν η διευθύντρια της τράπεζας αποκαλύψει ένα μυστικό κρυμμένο σε ένα από τα χρηματοκιβώτια. Σφιχτοδεμένο μοντάζ, κλειστοφοβική φωτογραφία, σωστός κινηματογραφικός ρυθμός, ικανοποιητική σκιαγράφηση χαρακτήρων, σασπένς όσο η ίντριγκα είναι σε απρόβλεπτα μονοπάτια. Με την αποκάλυψη του μυστικού όμως, όλο το πρότζεκτ «η τέλεια ληστεία και πως να την πραγματοποιήσετε» αρχίζει να ασθμαίνει και να ξεμένει από καύσιμα πρωτοτυπίας και φαντασίας. Το τελευταίο ημίωρο οι «ανατροπές» είναι οι προβλέψιμες και προχειροφτιαγμένες, το ιδεολογικό υπόβαθρο σχηματίζεται μέσω απλοϊκών πολιτικών θεωρίων (ναι, οι πολιτικοί είναι διεφθαρμένοι!) και διδακτικών νύξεων γύρω από τη σύγχρονη οικονομική κρίση.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης