Hardcore Henry
Προσθήκη ως αγαπημένη πηγήΠρωτότυπο ως σύλληψη – όλη η δράση μέσα από το υποκειμενικό βλέμμα του ήρωα, το οποίο γίνεται ένα με το βλέμμα του θεατή – αλλά και αφόρητα κουραστικό από ένα σημείο και μετά, με την hardocore κλωτσοπατινάδα να μην δείχνει έλεος!
Ο Χένρι ανοίγει τα μάτια του. Δεν θυμάται τίποτα αλλά η γυναίκα του, που τον έσωσε την τελευταία στιγμή από τον θάνατο, τον πληροφορεί για όσα προηγήθηκαν. Πέντε λεπτά αργότερα εισβάλουν άγνωστοι, πυροβολούν τον άντρα και απαγάγουν τη γυναίκα. Ο Χένρι θα πρέπει να τα βάλει με τον ζάμπλουτο και πανίσχυρο Ακάν, που οργανώνει ένα στρατό ανίκητων μισθοφόρων προσβλέποντας στην παγκόσμια κυριαρχία, για να την πάρει πίσω…
Μια ντελιριακή ταινία, διασκεδαστική και γουστόζικη ως ένα βαθμό, γυρισμένη με την αισθητική ενός videogame και την πρωτοτυπία της ξέφρενης κίνησης της κάμερας (αληθινός άθλος το τεχνικό κομμάτι του φιλμ και η δουλειά του κάμεραμαν) να επισκιάζει την, ασήμαντη και κοινότυπη πάντως, ιστορία. Η κάμερα που ταυτίζεται με το βλέμμα του ήρωα είναι ο αυθεντικός πρωταγωνιστής. Το τρίγωνο κάμερα- κινηματογραφικός ήρωας- θεατής αποτελεί μια συνθήκη με αρκετό ενδιαφέρον αλλά όταν επιστρατεύεται για ένα πρότζεκτ σαν αυτό, όπου η σεναριακή πρωτοτυπία απλώς δεν υφίσταται, τότε όλο το σχήμα ξεμένει γρήγορα από καύσιμα.
Το θεαματικό σε επίπεδο εικονογράφησης «Hardcore Henry» ξεκίνησε ουσιαστικά από την επιτυχία ενός μουσικού βίντεο. Ο Ρώσος Ilya Naishuller σκηνοθέτησε μία μικρού μήκους ταινία για το τραγούδι «Bad Motherfucker» της μπάντας του, Biting Elbows, με ένα πρωτότυπο τρόπο: ο θεατής βλέπει την δράση αποκλειστικά μέσα από τα μάτια του πρωταγωνιστή και «συμμετέχει» μαζί του στη δράση, ακολουθώντας τον παντού και πάντα. Το βίντεο, που έγινε γρήγορα viral, συγκεντρώνοντας πάνω από 120 εκατομμύρια views σε όλον τον κόσμο και κερδίζοντας τους φαν της δράσης και των point-of-view (POV) videogames, προσέλκυσε το ενδιαφέρον του Timur Bekmambetov.
Όσοι έχουν δει την ταινία του τελευταίου «Οι φύλακες της νύχτας» από το μακρινό 2004 θα καταλάβουν το λόγο. Ο Bekmambetov προσέγγισε τον Naishuller και συζήτησαν για τον «Henry» καταλήγοντας στο σχήμα παραγωγός – σκηνοθέτης (αντίστοιχοι ρόλοι) με τη συμφωνία να μην αφήσουν τίποτα όρθιο επί της οθόνης. Και όντως έτσι γίνεται αφού το ντελίριο που γεμίζει με αίμα την περιπέτεια του Χένρι δεν έχει προηγούμενο!
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
- Ποιος είπε ότι το Pilates είναι μόνο για γυναίκες;
- Ο «Χρυσός Δίσκος» της Δανάης Λιοδάκη στέλνει στο Διάστημα κραυγές της Παλαιστίνης
- Ο πολιτισμός ως εμπειρία: Η νέα στρατηγική Hellenic Heritage
- Primetime: Πόσο απέχει η δικαιοσύνη από το θέαμα;
- Hot or Not #237: Όλα όσα μάς άρεσαν (ή μάς χάλασαν) αυτή την εβδομάδα
