Τέλος Διαδρομής

Η ιστορία της πενθήμερης συνέντευξης που διενήργησε ο ρεπόρτερ (και μυθιστοριογράφος) του Rolling Stone, Ντέιβιντ Λίπσκι στο βραβευμένο συγγραφέα Ντέιβιντ Φόστερ Γουάλας, αμέσως μετά την έκδοση του επικού βιβλίου του «Infinite Jest» το 1996.

Γνωρίζω πολλούς που απεχθάνονται τα road movies, λόγω της ανυπάρκτης συνήθως ιστορίας («ένας ή δύο τύποι που δεν ξέρουν που πάνε» λένε), της αστοχίας («για ποιο λόγο γίνεται αυτό;» αναρωτιούνται) ή της αδυναμίας κατάταξης τους σε συγκεκριμένο είδος («τι διάολο τελικά είναι τα road movies: κωμωδίες, περιπέτειες ή δράματα;»). Όλα τα παραπάνω εκτός από διασκεδαστικά έχουν και ουσία πίσω από τη δυσκολία ανάγνωσης τους. Είναι όμως και οι βασικοί λόγοι που οδηγούν αρκετούς άλλους στο να ορκίζονται αιώνια πίστη στα φιλμ δρόμου, καθώς η δύναμη τους είναι σχεδόν λυτρωτική.

Κάπως έτσι συμβαίνει και με το «Τέλος διαδρομής» του James Ponsoldt («The Spectacular now») που κατασκευάζει ένα συγκινητικό δράμα… δρόμου, με ικανές δόσεις χιούμορ για να μην σε πάρει από κάτω, στο οποίο οι ερμηνείες των εντυπωσιακών Jason Segel, Jesse Eisenberg είναι σχεδόν θριαμβευτικές.

Μάλιστα ο Segel γνώριζε από την αρχή ότι το κοινό θα είχε απαιτήσεις στην ενσάρκωση του Γουάλας. Έτσι, αφού διάβασε το «Infinite Jest», εξασκήθηκε ώστε να υιοθετήσει τη διάλεκτο και τη φωνή του Γουάλας, άκουσε πολλές φορές τις ηχογραφήσεις και μίλησε με ανθρώπους που ήξεραν τον συγγραφέα ώστε να δώσει χρώμα και εκφραστικότητα στο χαρακτήρα. Παράλληλα, πήρε κιλά και μάκρυνε τα μαλλιά και τα γένια του για να έχει την grunge εμφάνιση ενός από τους πιο αναγνωρίσιμους συγγραφείς του 20ου αιώνα.

Ο κίνδυνος της ταινίας αφορά στην κούραση που ίσως προκύψει για το θεατή από τις υπεραναλύσεις του κοφτερού μυαλού της διάνοιας που ονομάζεται Ντέιβιντ Φόστερ Γουάλας. Κίνδυνος ορατός αλλά ο σκηνοθέτης ξέρει να δίνει σεναριακές ανάσες στους φορτωμένους διαλόγους, κι όταν χρειαστεί βγάζει την κάμερα έξω για να πάρουν όλοι αέρα. Οι ηθοποιοί, οι υπόλοιποι συντελεστές, ακόμη κι ο θεατής.

Σε μια ακόμη ατμοσφαιρική διαδρομή στις πολυκινηματογραφημένες αμερικανικές μεσοδυτικές πολιτείες (ο τόπος που έζησε ο Γουάλας) απολαμβάνουμε το απέραντο χιονισμένο τοπίο, την καθαρτήρια ανθρώπινη χροιά της παράξενης φιλίας μεταξύ συγγραφέα και δημοσιογράφου, τη μαγική εκείνη στιγμή που η δημιουργία της τέχνης αγγίζει το νόημα της ζωής. Κι όλα αυτά υπό τους ήχους του υπέροχου σάουντρακ που υπογράφει ο σπουδαίος Danny Elfman.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης