Οιδίπους Τύραννος του Σοφοκλή στο θέατρο Αλκμήνη

Το έργο αυτό του Σοφοκλή, που ήδη ο Αριστοτέλης στην Ποιητική του θεωρούσε ως το αρτιότερο ποίημα στον Αρχαίο Τραγικό Κύκλο, ανεβαίνει με τη διαρκώς ανανεούμενη τεχνική του Τηλέμαχου Μουδατσάκι. Η έμφαση δίνεται στο πώς το σώμα που πάσχει αφομοιώνει και πώς καλείται να εκφράσει το τραγικό. Η παράσταση του θεάτρου των Vivi, όπως με τους Πέρσες και τον Ορέστη, επιμένει στη σωματικότητα της Αρχαίας Τραγωδίας. Έτσι, η μέθοδός του προσηλώνεται στην ανατομία του σώματος του ηθοποιού, ενός μυϊκού συστήματος, στον τρόπο εσωτερικής ροής της κίνησης και ενσυναίσθησης. Το ζήτημα που θέτει η παράσταση είναι πώς η μορφή, η φόρμα ως πρωτίστως ζητούμενο, θα συνδεθεί με την ενδότερη έννοια των δράσεων, με τη δομή των χαρακτήρων και τις συναφείς ιδεολογίες. Πώς η φόρμα θα καλύψει τη σύγκρουση όπως αυτή προκύπτει στη ροή του μύθου.

Ο «Οιδίπους Τύραννος» αντιμετωπίζεται από τους Vivi ως τραγωδία της αυτογνωσίας. Ο Οιδίπους αναζητά τον δολοφόνο του Λάιου, που είναι ο ίδιος. Έτσι, το έγκλημα, η πατροκτονία, αλλά και η συναφής αιμομειξία ως ηθικής φύσεως κακούργημα, προσκρούει στην άγνοια του εαυτού, γεγονός που παροξύνει το τραγικό και προκαλεί την αδημονία του θεατή. Είναι, ίσως, το κατ’ εξοχήν σωματικό έργο στο αρχαίο, και όχι μόνο, θέατρο. Ο ίδιος ο μύθος αρχίζει με το αίνιγμα της Σφιγγός, που «δένει» τα πόδια, που υπαινίσσεται τη σωματικότητα της ανθρώπινης υπόστασης ως αινιγματικής, μυστικής, αδιάγνωστης υπόστασης. Η «απορία» που βάζει η Σφίγγα για τα πόδια συνεχίζεται με επίπονες τραγικές πράξεις, εκ των οποίων η μία ανάγεται στον προδραματικό χρόνο, όπως τα «τρύπια σφυρά» και η έκθεση του Οιδίποδα βρέφους στον Κιθαιρώνα, και η άλλη στο επίκεντρο του δραματικού χρόνου, με την τελετή της αυτοτύφλωσης του Οιδίποδα.