Under – κρυμμένες φωνές στο Θέατρο Σημείο

Πέντε στόματα επί σκηνής ραμμένα. Ασάλευτες φιγούρες με τα βλέμματά τους εγκλωβισμένα σε ένα αδιαπέραστο κενό που τα νικάει ο φόβος. Ένας καταιγισμός από ριπές, σου γαζώνει την ψυχή και τον εγκέφαλο. Το ανελέητο κυνηγητό αρχίζει. Τρέχουν να σωθούν, εκβιάζονται, απειλούνται και σπάνε κλαίγοντας τραγουδώντας με ένα όπλο πάντα στραμμένο πάνω τους. Κάποιοι από αυτούς φυγαδεύονται σε μια άγνωστη χώρα ξεδιπλώνοντας το χάρτη της πορείας τους μπροστά στα μάτια μας. Δεν είναι πλέον άνθρωποι, είναι προϊόντα προς εκμετάλλευση. Ποδοπατημένες συνειδήσεις με τσαλακωμένα όνειρα που συναθροίζονται στο σκοτάδι προκειμένου να κρυφτούν για να περάσουν τα σύνορα και εγκαταλείπονται ανίσχυροι στα χέρια της Μαφίας των συνόρων που αν τολμήσεις και μιλήσεις “κόβει δάχτυλα .. κόβει μύτες .. κόβει αυτιά ” … Τα νερά ενός ποταμού ξεχειλίζουν επικίνδυνα και πλημμυρίζουν τη σκηνή του θεάτρου. Το ύψος της στάθμης το μετράμε πλέον με τα σώματα που αργά και ανάλαφρα ανεβαίνουν προς την επιφάνεια, αφήνοντας την τελευταία τους πνοή μερικά μέτρα πιο κάτω .. 1 , 2 , 3 , 4 και η αντίστροφη μέτρηση έχει ήδη αρχίσει, όμως εμείς “πρέπει να ζήσουμε .. θα ζήσουμε !! ” Η άφιξη στη νέα χώρα δεν αργεί. Η θέση τους δεδομένη. Ένα τραπέζι που αλλάζει συνεχώς θέση μαζί με τις καρέκλες του, πάνω – κάτω, δεξιά – αριστερά, μετά τις απαιτήσεις και τις στριγκές φωνές του εντολέα και δεν είναι μόνο ένας .. Μια νεύρωση που επιμένει να μάθω να προφέρω το όνομά μου σωστά για να μην το ξεχάσω. “Με λένε Σαβάζ .. Με λένε Σαβάζ !! ” – επαναλαμβάνει ο ήρωας, εκλιπαρώντας. “Ποτέ κανείς δεν με φώναξε με το όνομά μου ..”

Το φως της σκηνής αργοσβήνει. Μια γυναικεία φιγούρα που αδυνατεί να ολοκληρώσει τις σκέψεις της σε μια κίνηση ματαιωμένη ανίσχυρη επιστρέφει, αναπολώντας την προηγούμενη ζωή της. Τώρα πια “δεν μου επιτρέπεται να τρώω μαζί τους .. είμαι Under ..” και η ανάγκη για μια νέα ζωή ανατέλλει μέσα από τοίχους προκαταλήψεων, ανταγωνισμού και μισαλλοδοξίας. Στο λεωφορείο, στη δουλειά, στα Δημόσια Νοσοκομεία, στην αναζήτηση για μια Visa και μιας νέας ταυτότητας. “Τι είναι η Πατρίδα μου ? .. μην είναι οι κάμποι, μην είναι τα άσπαρτα ψηλά βουνά ? Όλα πατρίδα μας ! Κι αυτὰ κι εκείνα και κάτι πού ῾χουμε μεσ’ την καρδιὰ !! ” – δηλώνει περίτρανα ο δάσκαλος σε μια αίθουσα σχολείου εκμάθησης της Ελληνικής γλώσσας σε μαθητές που ασθμαίνοντας προσπαθούν να προλάβουν να μάθουν, να αφουγκραστούν και να κατανοήσουν τους χτύπους της ελληνικής καρδιάς και τον τρόπο ζωής μας προκειμένου να ενταχθούν το συντομότερο στο σώμα της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας που μοιάζει ήδη να έχει πέσει σε κώμα. Και ω του θαύματος (!) μαθαίνουν επιτέλους να μιλούν .. ακατάπαυστα !! Οι κρυμμένες φωνές εξεγείρονται και ματώνουν. Διακόπτει η μια την άλλη από την ανάγκη τους να εκφραστούν. Χτυπιούνται αδυσώπητα μέσα από τις εμπειρίες τους.

Η παράσταση καταγραφεί τις απάνθρωπες και εξευτελιστικές συνθήκες μέσα στις οποίες οι άνθρωποι αυτοί έρχονται στην χώρα μας προσδοκώντας ένα καλύτερο αύριο -ένα μέλλον, όπως και τις δύσκολες συνθήκες ζωής μέσα στις οποίες ζουν.

Η παράσταση στηρίζεται σε πρωτογενές δραματουργικό υλικό από μαρτυρίες, συνεντεύξεις, ηχητικά ντοκουμέντα, λογοτεχνικά κείμενα.
Επίσης το Θέατρο Σημείο έχει συλλέξει υλικό από τους Γιατρούς χωρίς σύνορα ,Στέκι μεταναστών Πειραιά , ομάδα Πράξις , Διεθνής Αμνηστία, καθώς και από άλλες οργανώσεις που κινούνται στον χώρο αλληλεγγύης προς τους μετανάστες και τους αιτούντες άσυλο.

Στόχος της παράστασης είναι να υπάρξει ένας δημιουργικός διάλογος και ένας ουσιαστικός προβληματισμός για τις νέες συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί, μέσα στις οποίες ερχόμαστε εξίσου αντιμέτωποι τόσο με τις προκλήσεις όσο και με τις ευθύνες που μας αναλογούν.