Μάριος Ιορδάνου: Τώρα ζω τ’ όνειρό μου…

Αν έπρεπε να συνοψίσετε τη μέχρι τώρα πορεία σας, τι θα λέγατε;
Είμαι πολύ ευτυχισμένος που είμαι εδώ, μπροστά σε αυτό το μονοπάτι πνεύματος και πολιτισμού, που λέγεται Νίκος Καζαντζάκης.

Πότε και με ποιό ερέθισμα αποφασίσατε να ασχοληθείτε με την υποκριτική;
Κάθε μορφή τέχνης σε βοηθά να βυθιστείς στην ψυχή σου, να εξωτερικεύσεις τους φόβους σου, να κατανικήσεις τις ευκολίες σου, να σπάσεις και να ξαναμαζέψεις τα κομμάτια σου. Η υποκριτική είναι καθρέφτης, που σε κοιτά κατάματα ακόμα κι όταν εσύ έχεις στρέψει το βλέμμα.

Μιλήστε μας λίγο για την παράσταση “Δεν φοβάμαι. Δεν ελπίζω. Είμαι..”; Πώς ασχοληθήκατε με το συγκεκριμένο έργο και ποιες δυσκολίες αντιμετωπίσατε κατά τη διάρκεια της σύνθεσης του;
Η παράσταση «Δε φοβάμαι. Δεν ελπίζω. Είμαι…» είναι μία σκηνική σύνθεση, που συνδυάζει αποσπάσματα από τα μεγαλύτερα έργα του Νίκου Καζαντζάκη με το πολύ διαδεδομένο κυρίως στο εξωτερικό physical performance. Ουσιαστικά πρόκειται για την «τελευταία κραυγή που σφενδονίζει στον αέρα» ο Νίκος Καζαντζάκης, για τη μάχη του νου και της καρδιάς του, για τις «μεγάλες» συναντήσεις του με το Νίτσε και το Ζορμπά. Η διασκευή και απόδοση ενός τέτοιου έργου είναι εξαιρετικά δύσκολη και δημιουργική συνάμα. Κάθε πρόβα είναι κι άλλος δρόμος… κάθε παράσταση κι άλλη πρεμιέρα.

Τι θαυμάζετε στον Νίκο Καζαντζάκη και στο Νίτσε;
Το σθένος με το οποίο κοίταζαν κατάματα το εφήμερο της ανθρώπινης ύπαρξης και την ελευθερία με την οποία εναντιώνονταν στο σύνηθες και αγκάλιαζαν ό,τι φάνταζε στους άλλους αδύνατο και το έντυναν με σκέψεις, με λέξεις και το έκαναν δυνατό.

Μοιάζει να έχετε ενστερνιστεί και εξιδανικεύσει απόλυτα τις θέσεις των δύο σπουδαίων δημιουργών. Ωστόσο, δεν υπάρχει κάτι που σας βρίσκει αντίθετο, μελετώντας τα έργα τους;
Το μόνο που με βρίσκει αντίθετο από τότε που μελετάω τους δύο αυτούς εξαίσιους ανθρώπους του πνεύματος είναι αυτοί, που τους παρερμηνεύουν γιατί δεν έχουν την πυγμή να τους καταλάβουν. Αλλά όπως έλεγε και ο Νίτσε «όποιου η καρδιά έχει αυτιά για να ακούσει, θα τη βαρύνω με την ευτυχία μου…» Εγώ αυτό το βάρος το καλωσορίζω.

Ποια είναι η σχέση σας με την πίστη;
«Πιστεύω στην καρδιά του ανθρώπου, στο χωματένιο αλώνι που μέρα και νύχτα παλεύει ο Ακρίτας με το θάνατο…»

Κοιτάζοντας το παρελθόν, πιστεύετε πως κάνατε λάθη ή εκπτώσεις σε ό,τι αφορά στην επαγγελματική σας καριέρα, που σήμερα θα αποφεύγετε;
Επιλογή μου ήταν και είναι να στηρίζομαι στις δικές μου δυνάμεις. Αυτό κάνω και τώρα. Επιλέγω να ζήσω το όνειρό μου και το ζω. Επιλέγω το τώρα. Όχι το πριν, όχι το μετά.

Ποια είναι η άποψη σας για την τηλεόραση; Παρακολουθείτε; και αν ναι, τι είδους προγράμματα;
Η τηλεόραση δεν είναι ούτε καλή ούτε κακή. Ο τρόπος που ο άνθρωπος τη χρησιμοποιεί είναι που τη διαφοροποιεί. Εγώ παρακολουθώ κυρίως γαλλικές, αγγλικές και αμερικάνικες σειρές, οι οποίες αποτελούν σε ένα μεγάλο βαθμό περίτρανη απόδειξη για το πόσο ιδιαίτερη και «κινηματογραφική» μπορεί να είναι η τηλεοπτική ματιά.

Ποια είναι τα επόμενο σχέδια σας;
Ήδη υπάρχουν προτάσεις για ανέβασμα της παράστασης «Δε φοβάμαι. Δεν ελπίζω. Είμαι…» σε Νέα Υόρκη, Ουάσιγκτον και Σαν Φρανσίσκο. Επίσης, ετοιμάζω ήδη μία νέα θεατρική δουλειά για το φθινόπωρο και φυσικά θέλω να ασχοληθώ με την προώθηση της δεύτερης μικρού μήκους ταινίας μου «Το μυστικό του Θησέα».

Μοιραστείτε με το κοινό του monopoli.gr μια ρήση που σας εκφράζει.
Όποιος λίγα κατέχει από λίγα κατέχεται.
 
 Info: Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση εδώ.