Skyfall

Η τελευταία αποστολή του Bond στην Τουρκία δεν έχει καθόλου καλή κατάληξη και μερικοί από τους πιο σημαντικούς μυστικούς πράκτορες του κόσμου εκτίθενται ανεπανόρθωτα. Τα γραφεία της MI6 δέχονται βομβιστική επίθεση και η M (Judi Dench), υπό καθεστώς πίεσης και αμφισβήτησης από τον νέο πρόεδρο της Επιτροπής Μυστικών Υπηρεσιών και Ασφάλειας, Mallory (Ralph Fiennes), αναγκάζεται να λάβει δραστικά μέτρα. Η MI6 απειλείται από μέσα και απ’ έξω και η M δεν μπορεί να εμπιστευτεί κανέναν άλλο, εκτός από τον Bond. O 007 βυθίζεται στο σκοτεινό παρελθόν, με μόνη βοηθό την πράκτορα Eve, (Naomie Harris) για να ακολουθήσει τα ίχνη του μυστηριώδους Silva (Javier Bardem), τα κίνητρα του οποίου πρέπει να ανακαλύψει…

Αφήνουμε στην άκρη την παραφιλολογία «ποιός είναι ο καλύτερος Μποντ, η καλύτερη ταινία, το καλύτερο αυτοκίνητο», etc, etc… Βλέπουμε ότι η 23η περιπέτεια είναι συνεπής στην ευπρόσδεκτη αλλαγή πλεύσης από το “Casino Royale” και μετά, με πρωταγωνιστή τον Ντάνιελ Κρεγκ και μια αντίληψη που –υπό την πίεση του Τζέισον Μπορν- θέλει τον Μποντ πιο σκληρό, τη δράση πιο αληθοφανή και την όλη αισθητική πιο σύγχρονη και “βρώμικη”… Και παρατηρούμε ότι: Η πρώτη μεγάλη σκηνή καταδίωξης ξεκινάει θυμίζοντας πολλά, αλλά απογειώνεται, ο κακός του Χαβιέρ Μπάρδεμ κερδίζει τις εντυπώσεις στην αρχή αλλά κάπου χάνει τον τόνο του ανάμεσα σε χιούμορ, απειλή και ψυχανάλυση, τα Bond Girls έχουν μικρό ρόλο σε σχέση με την Μ της Τζούντι Ντεντς, το παιχνίδι με το παρελθόν και τον μύθο του Μποντ διασκεδάζει, πολλά γίνονται για να βάλουν τίτλους τέλους σε κάποιους χαρακτήρες και να εισαγάγουν κάποιους άλλους κλείνοντας την άτυπη νέα τριλογία και ανοίγοντας το δρόμο για τη συνέχεια, και ο Σαμ Μέντες (“American Beauty”) αποδεικνύεται ικανότατος σκηνοθέτης περιπέτειας.

Θοδωρής Τσιάτσικας