Σεξοβόμβα εναντίον Άμλετ!

Την ταραχώδη συνύπαρξη των δύο σπουδαίων ηθοποιών περιγράφει η πολλά υποσχόμενη- για τα Oscar- ταινία “Επτά μέρες με τη Μέριλιν” του σκηνοθέτη Σάιμον Κέρτις. Την πρωταγωνίστρια ερμηνεύει η Μισέλ Ουίλιαμς, η οποία σε συνέντευξή της ομολόγησε πως πήρε και μερικά κιλάκια, προκειμένου να “σωματοποιήσει” τις ποθητές καμπύλες της Μονρό. Η ερμηνεία της ήταν πειστική, αν μη τι άλλο και κέρδισε τις εντυπώσεις.

Όσο για τον Λώρενς Ολίβιε, αυτόν τον παίζει ποιός άλλος; Ο Κένεθ Μπράνα! Ο Μπράνα από πολλούς έχει χαρακτηρισθεί ως ο φυσικός διάδοχος του Ολίβιε. Καθώς δεν τον έχω δει στο θέατρο δεν μπορώ ούτε να επιβεβαιώσω, ούτε να διαψεύσω τον χαρακτηρισμό.

Πάντως, μου κάνει εντύπωση το γεγονός ότι ο Μπράνα παίζει το συγκεκριμένο ρόλο. Εγώ, αν μια ζωή άκουγα ότι είμαι ο νέος Ολίβιε, το τελευταίο πράγμα που θα έκανα, θα ήταν να ερμηνεύσω τον ηθοποιό με τον οποίο με ταυτίζουν άπαντες. Αλλά αυτά είναι τα παράξενα της δουλειάς του ηθοποιού και είναι η μόνη τέχνη, στην οποία μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο. Ας πούμε, ένας ζωγράφος που τον λένε νέο Πικάσο ή ένας συγγραράς που τον λένε νέο Τζόυς, δεν μπορούν να κάνουν κάτι αντίστοιχο.

Δεν ξέρω αν η Μισέλ Ουίλιαμς κέρδισε τις εντυπώσεις και τις βραβεύσεις, γιατί η ερμηνεία της σαν Μέριλιν είναι πιο πειστική από εκείνη του Μπράνα σαν Ολίβιε ή γιατί απλά η Μονρόε είναι πιο εμπορική από τον μέγιστο Βρετανό ηθοποιό. Έτσι κι αλλιώς, στο επίκεντρο είναι η Μέριλιν. Το ερωτικό σασπένς, μοιραία, το σέρνει η νευρωτική σεξοβόμβα και όχι ο οξύθυμος τελειομανής Λάρι.

Όλοι βλέπουν το έργο για τον έρωτα της Μέριλιν με έναν μικρό, ξενέρωτο βρετανό γ’ σκηνοθέτη. Που τον ερμηνεύει μάλιστα ο Έντι Ρέντμεϊν, ένας ηθοποιός που κανείς δεν κατάλαβε πώς θα μπορούσε να γοητεύσει την πιο ποθητή γυναίκα στον κόσμο, τη δεδομένη περίοδο. Πραγματικά, αυτός ο ηθοποιός για μένα είναι το μεγάλο πρόβλημα αυτού του έργου.

Η ταινία παρουσιάζει τη Μέριλιν με έντονα ψυχολογικά προβλήματα, αλλά την προβάλλει ως ένα αξιαγάπητο πλάσμα. Πάντως, οι οπαδοί της Μονρό που πιστεύουν πως η Μέριλιν δεν θα μπορούσε ποτέ να αυτοκτονήσει, μάλλον διαψεύδονται από αυτά που δείχνει η ταινία. Η ηθοποιός αντιμετώπιζε έντονα ψυχολογικά προβλήματα, ενώ είναι πλέον γνωστό πως ήταν διπολική (όπως λένε τώρα αυτό που κάποτε ονόμαζαν οι ψυχολόγοι μανιοκατάθλιψη- τελείως διαφορετικό από την κατάθλιψη).

Στο έργο- αλλά και στην πραγματικότητα- οι δύο ηθοποιοί ήρθαν σε ρήξη, για δύο λόγους. Ο ένας ήταν ότι ο Ολίβιε ήθελε να βγάλει μια εμπορική κωμωδία και να τελειώνει με αυτήν, ενώ η Μέριλιν το είχε δει πιο σοβαρά. Ο άλλος λόγος ήταν ότι η Μέριλιν είχε μια δασκάλα της μεθόδου Στανισλάβσκι, στην οποία ο Ολίβιε δεν πίστευε. Εκτός αυτού, δεν ήθελε δασκάλα που να παρεμβαίνει στην σκηνοθεσία του, καθώς επέμενε να έχει όλη την ευθύνη του έργου.

Τελικά, το έργο έχει ενδιαφέρον, αν ιδωθεί από την σκοπιά της ρήξης ανάμεσα στις δύο μεγάλες μορφές της υποκριτικής και ως μια πιο skin deep παρουσίαση του χαρακτήρα της Μέριλιν- που απ’ έξω έδειχνε λαμπερή σαν άστρο, αλλά εσωτερικά ήταν ραγισμένη. Όμως, δεν σκάβει σε τέτοιο βάθος, ούτε εστιάζει τόσο πολύ στη ρήξη και στους χαρακτήρες των δύο ηθοποιών. Συχνά γίνεται ένα απλό ρομάντζο, που βασίζεται στο κλισέ (φαντασίωση) του έρωτα ανάμεσα στη “Θεά” και τον κοινό θνητό.

Δεν πρέπει, όμως, να ξεχνάμε, ότι αυτό το κλισέ ρομάντζο καθρεφτίζει το αντίστοιχο φλερτ της ταινίας “Ο πρίγκιπας και η χορεύτρια” στο αντίστροφό του. Σε εκείνη την ταινία ο Ολίβιε (πρίγκιπας) είναι αυτός που ερωτεύεται μια κοινή θνητή (τη χορεύτρια Μέριλιν). Βέβαια, το “7 μέρες με τη Μέριλιν” βασίζεται σε πραγματικά  γεγονότα (υποτίθεται τουλάχιστον), καθώς είναι η αυτοβιογραφία του γ’ σκηνοθέτη, που σαγήνευσε την διάσημη ηθοποιό- συνεπώς δεν είναι μυθοπλασία. Παρ’ όλ’ αυτά, η σύνδεση των δύο ρομάντζων (του πραγματικού με το κινηματογραφικό) έχει -κατά τη γνώμη μου- σημειολογικό, όσο και ψυχολογικό ενδιαφέρον. Άλλωστε, σημειολογία και ψυχολογία έχουν πολλά κοινά σημεία.

Γιώργος Σμυρνής