Πρόκειται για ένα αφιέρωμα-ύμνο στο Αιώνιο Θήλυ που με την όψη της Μητέρας ή της Κόρης ή της Νύφης χάριζε και χαρίζει τις ιδιαίτερες ποιότητές του σ’ ολόκληρη την ανθρωπότητα. Το αφιέρωμα αυτό συναπαρτίζεται από ορφικούς ύμνους στις πιο σημαντικές θεότητες που αποτελούν εκδηλώσεις του Αιωνίου Θήλεως, από αποσπάσματα του ομηρικού ύμνου στη Δήμητρα (ύμνου που αποτελούσε και το κύριο αντικείμενο των ελασσόνων Ελευσινίων Μυστηρίων), πρωτοχριστιανικά και βυζαντινά κείμενα, για να ολοκληρωθεί με στίχους από νεοελληνική ποίηση.
Η παρουσίασή του και η συναρμογή των κειμένων έχει τη μορφή ιερού δράματος εμπνευσμένου από τα Ελευσίνια Μυστήρια, όπου το Αιώνιο Θήλυ πήρε τις κοσμογονικές του διαστάσεις. Στα Ελευσίνια Μυστήρια η κύρια μυητική δοξασία αποκαλύπτει το Αιώνιο Θήλυ ως Δήμητρα-Μητέρα και Περσεφόνη-Κόρη (εκδιπλώσεις του ενός Αιωνίου Θήλεως) οδηγώντας τους μυημένους στην κατανόηση του μυστηρίου της ανθρώπινης ψυχής.
Μέσα από τα κείμενα, που παρουσιάζονται με τον τρόπο αυτό, επιχειρείται τόσο η «ενθύμηση» της θήλειας όψης της θεότητας όσο και η «ενθύμηση» της απομάκρυνσης του ανθρώπου από την πρωταρχική του πηγή, ώστε να οδηγηθεί ο θεατής μέσα από τη θέαση και την ακρόαση των συμβολικών δρωμένων σ’ ένα είδος «επανασύνδεσης».
Το δράμα παρουσιάζεται από τρεις ηθοποιούς-ιέρειες που μέσα σε ατμόσφαιρα τελεστηρίου επιδίδονται τόσο στην απόδοση των ορφικών και πρωτοχριστιανικών ύμνων όσο και στη δραματική αναπαράσταση της καθόδου της Κόρης στον Άδη. Η επιλογή των κειμένων οδηγεί σε μια νοηματική αλληλουχία από το χτες στο σήμερα, σε μια απόπειρα ώστε οι απαγγελίες και το δρώμενο να μην εγκλωβιστούν στον ιστορικό χρόνο, αλλά να συναντήσουν μαζί με τον θεατή την πανανθρώπινη και διαχρονική τους ισχύ.
Συντελεστές:
Δραματουργική επεξεργασία, Σκηνική επιμέλεια: Χρυσάνθη Κορνηλίου
