Και το δικό μου τέλος ας συνοδεύει Μουσική…. στο Βασιλικό Θέατρο

Πρόκειται για ένα ανοιχτό θέαμα που συγχρωτίζει τις θρηνητικές εμβιώσεις της ελληνικής τραγωδίας με τους αραβικούς θρήνους και βρίσκει τα κοινά σημεία με στόχο την ενοποιό αισθητική που χαρακτηρίζει τις εσχατολογικές εμπειρίες Ελλήνων και Αράβων, το οποίο παρουσιάζεται σε σκηνοθεσία Τζένης Αρσένη, στο Βασιλικό Θέατρο. 

Το αρχαίο δράμα και η αραβική παράδοση: κοινές αισθητικές αναφορές με επίκεντρο τον θρήνο. Διατηρώντας τα πολιτισμικά στοιχεία του κάθε λαού ξεχωριστά, παρουσιάζεται η σύγκλισή τους σε μια ενιαία δραματουργία. Στον δικό μας μύθο, μία φορά τον χρόνο εκείνοι που έφυγαν από τη ζωή πηγαίνουν στους θνητούς για μοιραστούν μαζί τους τις πιο όμορφες μουσικές με αντάλλαγμα τις ιστορίες τους -γιατί στον κόσμο των νεκρών όλοι παίζουν μουσική.

“Και το δικό μου τέλος ας συνοδεύει μουσική, τίποτα άλλο δεν επιθυμώ”, αναφωνεί η Άλκηστη καθώς οδεύει προς τον θάνατο. Οι “Αιώνιοι Μουσικοί” θα ζητήσουν την ιστορία τους και, με την άφιξη του Άδμητου και του Χορού, θα παρακολουθήσουμε τον τελετουργικό θρήνο. Στον απόηχο του θρήνου, μοιρολόγια γυναικών θα μας ταξιδέψουν στις Χίλιες και μια Νύχτες, όπου μία ακόμα γυναίκα του Σεΐχη οδηγείται στην τελευταία της κατοικία. Μέσα από αυτές τις γυναίκες θα ξεπηδήσει η Σεχραζάντ που με το θάρρος της θα μεταστρέψει την τραγική μοίρα όλων των γυναικών. Ο έρωτας, ο θάνατος, η μουσική: κοινή γλώσσα, κοινές αναφορές για τους δύο αυτούς λαούς, για όλους τους λαούς.

Συντελεστές:
Δραματουργία: Ιωάννα Καραμάνου, Τζένη Αρσένη
Σκηνικά- Κοστούμια: Ηλίας Λόης
Φωτισμοί: Άγγελος Γουναράς
Μουσική: Haig Yajdian
Επιστημονικός Σύμβουλος για τα Αραβικά Θέματα: Γεράσιμος Μακρής
Βοηθοί σκηνοθέτη: Στέλιος Καλλιστράτης, Εβίνα Γεωργίου
Βοηθοί σκηνογράφου-ενδυματολόγου: Ευτυχία Βαϊμάκη, Πηνελόπη Μαμάλου
Βοηθός φωτιστή: Δημήτρης Μοναχός

Φωτογραφία: Γιώργος Χρυσοχοϊδης
Οργάνωση παραγωγής: Χριστίνα Ζαχαροπούλου

Παίζουν μουσική επί σκηνής: Δημήτρης Βασιλειάδης (κανονάκι), Γιάννης Κατσούλης (ούτι), Νίκος Μαγνήσαλης (κρουστά)