Εθνικό Μπαλέτο Ισπανίας: Βραδιά ρεπερτορίου με τον Nacho Duato

Στα έργα αυτά, φαίνεται η σταθερή πρόθεσή του Ντουάτο να δώσει στην ομάδα ένα σύγχρονο χαρακτήρα, χωρίς βέβαια να προδίδεται το κλασικό λεξιλόγιο και ύφος που τη χαρακτηρίζει από την ίδρυσή της το 1979.

Με το έργο Gnawa μεταφερόμαστε στο κομμάτι εκείνο της Μεσογείου όπου η Ισπανία συναντά το Μαρόκο. Ο τίτλος παραπέμπει σε λαούς της βορειοδυτικής Αφρικής, ενώ ολόκληρο το έργο είναι χτισμένο πάνω σε ρυθμικούς βηματισμούς, έντονες κινήσεις της λεκάνης και ελευθερία στον κορμό. Μέσα σε μια ατμόσφαιρα τελετουργική, ή και μεταφυσική, η εναλλαγή σόλο, ντουέτων και ομαδικών κομματιών μεταδίδει τελικά την αίσθηση της συλλογικότητας μιας αρχέγονης φυλής.

Το O Domina Nostra, βασισμένο στο ομώνυμο μουσικό κομμάτι του Χένρυκ Γκουρέτσκι, ξεδιπλώνεται γύρω από την πρωταγωνιστική φιγούρα της Παρθένου Μαρίας, την οποία περιβάλλει χορός δέκα ανδρών. Εμπνευσμένος από τη σκούρα εικόνα της Παναγίας στο ναό του λόφου Γιάσνα Γκούρα, ο Ντουάτο παρουσιάζει εδώ τη γυναικεία φιγούρα ως τον κρίκο μεταξύ θεϊκού και γήινου, ή αθανασίας και θνητότητας, ένα σύμβολο ανεξαρτησίας και, συγχρόνως, πίστης, ευλάβειας και αιωνιότητας.

Τέλος, το έργο White Darkness, σε μουσική Καρλ Τζένκινς, το οποίο μάλιστα συμπεριλαμβάνεται από το 2006 και στο ρεπερτόριο του Μπαλέτου της Όπερας του Παρισιού, αποτελεί έναν ανοιχτό συλλογισμό του Ντουάτο γύρω από το σύγχρονο και επίμαχο θέμα των ναρκωτικών. Εάν η έντονη σπασμωδική ποιότητα των κινούμενων σωμάτων μεταδίδει μια αίσθηση αδιέξοδου και εγκλωβισμού, ο λυρισμός που συχνά τη διαδέχεται παραπέμπει σε μια κατάσταση αδυναμίας, εξάρτησης ή και παραίτησης.

Καλλιτεχνικός διευθυντής: Hervé Palito
 
Gnawa: Χορογραφία: Nacho Duato / Μουσική: H. Hakmoun / A. Rudolph; J.A. Arteche / J. Paxariño; R. Abou-Khalil, Velez, Kusur and Sarkissian
O Domina Nostra: Χορογραφία: Nacho Duato / Μουσική: Henryk Gόrecki
White Darkness: Χορογραφία: Nacho Duato / Μουσική: Karl Jenkins