Πώς θα βγείτε σώοι από ένα αεροπορικό ατύχημα;

Είναι από τα πράγματα που κανείς μας δε θέλει να σκέπτεται, από τα πράγματα που δεν συμβαίνουν ή δε θα συμβούν σ΄εμάς, στους δικούς μας, στους φίλους μας κλπ. κλπ.

Μιλάμε βεβαίως για τα αεροπορικά ατυχήματα, και να ξεκινήσουμε λέγοντας ότι συμβαίνουν μια φορά σε 1,2 εκατομμύρια πτήσεις, παγκοσμίως.

Αυτή η παρήγορη σκέψη, συνήθως, προσκρούει στο επιχείρημα: «Ναι, άλλα έτσι και συμβεί… άστα να πάνε καλύτερα».

Ενα πρόσφατο άρθρο που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα του CNN θέλει να μας κάνει να το σκεφτούμε πιο αισιόδοξα υπενθυμίζοντας μας το ατύχημα των τουρκικών αερογραμμών, στο Αμστερνταμ, την ώρα της προσγείωσης, από το οποίο, 125 από τους 134 επιβάτες βγήκαν ζωντανοί. Παρόμοια, το αεροπλάνο που έπεσε στον ποταμό Χάτσον, τον Ιανουάριο, δεν είχε κανένα θύμα. Στατιστικές αρμόδιων αμερικάνικων κυβερνητικών υπηρεσιών, αποκαλύπτουν πως στα 26 σοβαρά ατυχήματα που σημειώθηκαν κατά την περίοδο από το 1983 ως το 2000, πάνω από τους μισούς επιβάτες επέζησαν.

Αυτά τα ελπιδοφόρα νέα, τα παραθέτουμε για όσους χρειάζονται λίγο «σπρώξιμο» για να ξεπεράσουν τη φοβία τους για τα αεροπλάνα.

Απαξ, τώρα, μπούμε στο αεροπλάνο και δεν πάνε όλα κατ’ ευχήν, υπάρχουν πράξεις και αποφάσεις μας που μπορούν να κάνουν τη διαφορά σχετικά με το από πια πλευρά των στατιστικών θα βρεθούμε (μην πούμε παραπάνω, ο νοών νοήτω).

Ο δημοσιογράφος του CNN επισκέφθηκε το Κέντρο Πτητικής Εκπαίδευσης στο Δυτικό Λονδίνο και ενημερώνει σχετικά:

Πρέπει να μελετήσουμε το χώρο: Να εντοπίσουμε τις εξόδους κινδύνου και να μετρήσουμε πόσες σειρές καθισμάτων μεσολαβούν από τη θέση μας ως εκεί.

Ν’ ακούμε πάντα τις οδηγίες ασφαλείας πριν την απογείωση και να διαβάζουμε το σχετικό έντυπο: Κάθε αεροπλάνο έχει τις ιδιαιτερότητές του.

Αν καθόμαστε μπροστά σε έξοδο κινδύνου: Ας μελετήσουμε πώς ανοίγει γιατί σε περίπτωση ανάγκης θα πρέπει να την ανοίξουμε χωρίς να περιμένουμε σχετική υπόδειξη από τους ιπτάμενους. (Αν δεν… «το ’χουμε»,  πρέπει να το πούμε από την αρχή στο προσωπικό να μας αλλάξει θέση).

Να είμαστε ντυμένοι κατάλληλα: Με μακρυμάνικο και παντελόνι για να διατηρηθούμε ζεστοί.  Οι γυναίκες πρέπει να αποφεύγουν τα ψηλοτάκουνα. (Και οι άντρες το ίδιο, φανταζόμαστε).

Να είμαστε δεμένοι εφόσον καθόμαστε: Αλλά να ξέρουμε και πώς να λυθούμε.

Η ασφαλέστερη θέση στο αεροπλάνο είναι: ….Μάλλον μύθος.

Να βεβαιωνόμαστε για την ύπαρξη σωσίβιου πριν την απογείωση: Θα είναι σε πλαστικό κουτί κάτω από τη θέση μας.

Να μην φουσκώνουμε το σωσίβιο όσο είμαστε ακόμη στο αεροπλάνο: Αν γίνουμε σαν «μπαλόνια», θα φρακάρουμε μεταξύ μας.

Να πάρουμε θέση αναγκαστικής προσγείωσης: (Οχι, δεν εννοούμε από την αρχή της πτήσης, μόνο όταν χρειαστεί). Με την πλάτη του καθίσματος όρθια, το κεφάλι πρέπει να είναι ανάμεσα στα γόνατα ή ακουμπισμένο στο μπροστινό κάθισμα. Τα χέρια πίσω από το κεφάλι, χωρίς να είναι «δεμένα» τα δάχτυλα, με τους αγκώνες στο πλάι του κεφαλιού αλλά όχι ακουμπισμένους πάνω στα γόνατα. Τα πόδια πρέπει να είναι κάτω από το δικό μας κάθισμα.

Να πηδήξουμε: Οταν είναι ώρα να βγούμε από το αεροπλάνο, πηδάμε στην τσουλήθρα με τα πόδια, με κλίση προς τα μπροστά και τα χέρια σταυρωμένα στο στήθος. (Αν δεν το κάνουμε αυτοβούλως, ένα μέλος του πληρώματος θα μας σπρώξει, ούτως ή άλλως).

Ολα τα παραπάνω βέβαια, εννοείται, Θεός φυλάξοι, κούφια η ώρα που τ’ ακούει, κλπ. κλπ. κλπ.

(Υ.Γ.: Το άρθρο του CNN δεν αναφέρει κάτι για την περίπτωση που αντιληφθούμε επίτιμο πρόεδρο κόμματος της δεξιάς να επιβιβάζεται στην πτήση μας. Εκεί πια, πράττουμε κατά βούληση και… ο σώσον εαυτόν σωθήτω).

Μαρία Τσάκου – Κουιμάνη
[email protected]