"Είναι κάτι νύχτες με φεγγάρι, μες τα θερινά τα σινεμά... μ' αγιόκλημα και γιασεμιά" γράφει ο Λουκιανός στο τραγούδι- ύμνο για τα θερινά τα σινεμά. Ο κινηματογράφος "κάτω απ' τα αστέρια" έχει ταυτιστεί με τη διασκέδαση μας. Άλλωστε, μερικά απά τα ελληνικά θερινά σινεμά θεωρούνται από έγκριτα έντυπα του εξωτερικού μέσα στους καλύτερους κινηματογράφους του κόσμου.
Όλοι μας λατρεύουμε ‘κάτι νύχτες με φεγγάρι μες στα θερινά τα σινεμά’ και χαιρόμαστε με την ύπαρξή τους. Αυτό όμως που ακούγεται συχνά, ότι ο θερινός κινηματογράφος είναι «ελληνική εφεύρεση» ή «ελληνική αποκλειστικότητα», μου μοιάζει επικίνδυνα με εθνικό μύθο. Και το βασικό στοιχείο του μύθου είναι απλά... ότι δεν είναι αλήθεια! Τον μύθο της «ελληνικής αποκλειστικότητας» μπορώ να τον απορρίψω και από προσωπική εμπειρία. Ταινίες κάτω από τ’ αστέρια δεν βλέπουν μόνο οι Έλληνες...
Η Αμελί, το αριστούργημα του Ζαν Πιέρ-Ζενέ, υποψήφιο για 5 Όσκαρ, μέσα από το οποίο γνωρίσαμε την ταλαντούχα Οντρέι Τοτού, έρχεται στις 12 Ιουνίου σε επιλεγμένους θερινούς κινηματογράφους.
Ανοιχτά (ή θερινά, όπως τα λέμε στην Ελλάδα) σινεμά υπάρχουν σε όλη την Ευρώπη κι όχι μόνο στη χώρα μας. Όμως, η Ελλάδα έχει δύο από τα δέκα καλύτερα σινεμά της Ευρώπης, στη λίστα που δημοσίευσε ο Guardian. Πρόεκειτια για το Cine Paris κάτω από την Ακρόπολη και το Cine Καμάρι στη γραφική Σαντορίνη.
