Ο Δημήτρης Τάρλοου σκηνοθετεί την Αγλαΐα Παππά και τον Δημήτρη Μπίτο σε ένα από τα εμβληματικότερα έργα του θεάτρου του παραλόγου, τις  «Ευτυχισμένες Μέρες» του Σάμιουελ Μπέκετ, σε μία παράσταση που εξερευνά την ανθρώπινη απαντοχή και αποτίνει φόρο μνήμης στη σπουδαία ηθοποιό Χριστίνα Τσίγκου, στενή φίλη του ίδιου του Μπέκετ και άρρηκτα συνδεδεμένη με τον ρόλο της Γουίνι.

Η παράσταση, μετά την πρεμιέρα της στο 12ο Διεθνές Φεστιβάλ Άνδρου —σε συνεργασία του Θεάτρου Πορεία με τους Φίλους Φεστιβάλ Άνδρου ΑΜΚΕ— και την παρουσίασή της στο Φεστιβάλ Αισχύλεια στην Ελευσίνα, στις 3 Σεπτεμβρίου, έρχεται στο Θέατρο Πορεία για έναν μόνο μήνα, από την 1η Οκτωβρίου έως την 1η Νοεμβρίου.

Το έργο επικεντρώνεται στη Γουίνι, μια γυναίκα που βρίσκεται θαμμένη μέχρι τη μέση της σε ένα έδαφος άνυδρο και ερημικό. Παρά ταύτα, η απόλυτη μπεκετική ηρωίδα παραμένει αισιόδοξη, προσκολλημένη στις καθημερινές της συνήθειες και τα αγαπημένα της αντικείμενα, υποδεικνύοντας τη ρουτίνα ως μέσο επιβίωσης. Στη συνέχεια, τη συναντούμε θαμμένη μέχρι τον λαιμό πλέον, και άρα ανίκανη να κινηθεί, αλλά χωρίς να παύει να μιλά, χωρίς να παύει να ελπίζει, παραδίδοντας μαθήματα για τη δύναμη της ανθρώπινης θέλησης.

Η σκηνοθεσία και η ερμηνεία της Γουίνι εστιάζουν το ενδιαφέρον τους ακριβώς στο ακατάβλητο της ψυχής με το οποίο ο μεγάλος ιρλανδός οπλίζει την ηρωίδα του και της δίνει τη δύναμη να ανταπεξέρχεται στην αποξένωση, τη ματαιότητα της ύπαρξης, την έλλειψη ή τη δυσκολία επικοινωνίας. Ο λιτός χώρος γεμίζει από υπαρξιακή ένταση, η ακινησία και ο χρόνος που φτάνει στο τέλος του αποκαλύπτουν τη βαθιά φιλοσοφική διάσταση της ζωής. Το σκηνικό εστιάζει στην πρόσληψη της Γουίνι ως έργου τέχνης, αυτό το έργο τέχνης που είναι η ανθρώπινη ύπαρξη, ενώ ο εσωτερικός της μονόλογος «εκ-τυλίσσεται» παράλληλα με τα ατμοσφαιρικά και αφαιρετικά ηχοτοπία του Φώτη Σιώτα, καθιστώντας την παράσταση μια ολιστική καλλιτεχνική εμπειρία.

«Μαρίνα, νιώθω πολύ κουρασμένη. Έχω ανάγκη μερικές μέρες ξεκούρασης. Θα πάω στις Σπέτσες, στο ξενοδοχείο ενός φίλου». 

Με αυτά τα λόγια, η Χριστίνα Τσίγκου, το γένος Μαυροΐδη, –εκείνη, στην οποία ο Samuel Beckett είπε: «Σας θαυμάζω και σας ευχαριστώ που θελήσατε να παίξετε την Γουίνι»–, άφηνε στη μητέρα μου το δερμάτινο βαλιτσάκι της, αυτό που περιείχε όλες της τις σημειώσεις, την περούκα της, τα σκηνικά της μικροαντικείμενα από την παράσταση Ευτυχισμένες Μέρες. Λίγες μέρες αργότερα, η Μαρίνα Καραγάτση και ο Παντελής Βούλγαρης θα υποδέχονταν –οι δυο τους και μόνο (μαζί με έναν αστυφύλακα) – τη σωρό της εξαίρετης ηθοποιού στο λιμάνι του Πειραιά.

Πριν από ενάμιση χρόνο, φεύγοντας από τη ζωή, η Μαρίνα Καραγάτση μού άφησε κληρονομιά το καφέ βαλιτσάκι.

Η πρόσφατη συνάντησή μου με την Αγλαΐα Παππά ύστερα από δεκαετίες που τελειώσαμε μαζί τη Δραματική Σχολή του Εθνικού, ήρθε να κουμπώσει τα πάντα.

Η επιθυμία γεννά επιθυμία.

Η μνήμη, μνήμες, κι οι αισθήσεις, αισθήσεις.