Μία σύγχρονη και αιχμηρή πολιτική κωμωδία που καθρεφτίζει με χιούμορ και σαρκασμό τις ρωγμές μιας κοινωνίας όπου η εξουσία, η συναλλαγή και τα αόρατα παιχνίδια συμφερόντων διαμορφώνουν τους όρους της καθημερινότητας. Σε έναν κόσμο στον οποίο οι κανόνες της αγοράς και ο αδιάκοπος ανταγωνισμός καθορίζουν τις ανθρώπινες σχέσεις, οι ήρωες καλούνται να αποφασίσουν μέχρι πού είναι διατεθειμένοι να φτάσουν για να υπερασπιστούν όσα πιστεύουν.

Ένας θίασος εξαιρετικών ηθοποιών, που παίζει ζωντανά τη μουσική της παράστασης, αφηγείται μια ιστορία που ισορροπεί διαρκώς ανάμεσα στο κωμικό και το τραγικό, εκεί όπου το προσωπικό γίνεται αναπόφευκτα πολιτικό.

Ένα νέο, σύγχρονο γυμναστήριο, το ΖΕΝΙΘ, ανοίγει απέναντι από ένα παλιό συνοικιακό γυμναστήριο, το DEADLIFT, και αυτό το γεγονός γίνεται η αφετηρία δύο αντιφατικών αφηγήσεων. Για τον Οδυσσέα, τον ιδιοκτήτη του DEADLIFT, το άνοιγμα του ΖΕΝΙΘ σηματοδοτεί την αργή διάλυση ενός κόσμου που οικοδομήθηκε πάνω στην προσωπική εργασία, τη φροντίδα και τη μικρή κλίμακα. Για τον νεοεκλεγμένο δήμαρχο Δημήτρη Ζαφειρόπουλο, όμως, το πλήρως εξοπλισμένο γυμναστήριο ΖΕΝΙΘ ενσαρκώνει το όραμα της ανάπτυξης, της εξωστρέφειας και του εκσυγχρονισμού μιας πόλης που διεκδικεί το μέλλον της.

Ανάμεσα στις δύο πλευρές δεν δημιουργείται μόνο μία σύγκρουση συμφερόντων, αλλά και μία αντιπαράθεση δύο διαφορετικών τρόπων κατανόησης του κόσμου. Οι δύο άντρες αφηγούνται την ίδια ιστορία από διαφορετικές κοινωνικές θέσεις, επιβεβαιώνοντας πως κάθε αφήγηση είναι υποκειμενική και εξαρτάται από το βίωμα του ανθρώπου που τη διηγείται και τον αντίκτυπο που αυτό είχε στη ζωή του. Η αλήθεια δεν προκύπτει ως αντικειμενικό γεγονός αλλά ως προϊόν εμπειρίας, συμφέροντος και επιθυμίας. Και οι δύο αφηγήσεις, όμως, συγκλίνουν τελικά στο ίδιο αναπόδραστο συμβάν: τον θάνατο ενός ανθρώπου που βρέθηκε στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή.

Με σατιρική ματιά, γρήγορο ρυθμό και συνεχείς ανατροπές, η παράσταση στρέφει το βλέμμα σε όσους παλεύουν να διατηρήσουν την αξιοπρέπειά τους μέσα σε ένα περιβάλλον που διαρκώς μεταβάλλει τους όρους του παιχνιδιού. Αλήθεια, πόσο ανθεκτικός μπορεί να παραμείνει ο ηθικός μας πυρήνας όταν η επιβίωσή μας βρίσκεται υπό διαρκή διαπραγμάτευση; Πού τελειώνει η προσωπική ευθύνη και πού αρχίζει η ευθύνη ενός ολόκληρου συστήματος; Και όταν μια ανθρώπινη απώλεια έρχεται να ανατρέψει τις ισορροπίες, μπορεί πράγματι να μετακινήσει κάποιον που έχει ήδη επιλέξει πλευρά; Ή όταν μπαίνει κανείς στο παιχνίδι της εξουσίας και των συμφερόντων, είναι πλέον αδύνατο να σταματήσει να παίζει;