Θέλω κι εγώ σαν γυναίκα που φοίτησε σε ένα ταπεινό, απαξιωμένο εγχώριο πανεπιστήμιο, να καταθέσω την αποψάρα μου για το καυτό θέμα που μας απασχολεί από καταβολής του νέου ελληνικού κράτους. Άσυλο είναι ένας χώρος ιερός και απαραβίαστος. Άσυλο είναι ένα φιλανθρωπικό ή νοσηλευτικό ίδρυμα που παρέχει περίθαλψη και προστασία σε άτομα που έχουν ανάγκη. Έτσι λέει ο Μπαμπινιώτης, που είναι καθηγητής. Κι εγώ τον πιστεύω. Το πανεπιστήμιο δεν είναι ιερό. Σίγουρα δεν είναι απαραβίαστο. Άρα θα μπορούσαμε να συμπεράνουμε ότι δεν είναι άσυλο. Κάθε χρόνο όμως, ανοίγει τις πόρτες του σε παιδιά 18 και 19 ετών (ή γέρους από κατατακτήριες και μαμάδες και μπαμπάδες που βαριούνται και θέλουν να ξανακαθίσουν στο έδρανο για να διδαχτούν αντί να κοιτάξουν πώς θα διδάξουν). Όταν είσαι 18 και 19 ετών, είσαι γκάου – τεκμηριωμένο, και γεγονός που ισχύει παγκοσμίως και διά παντός. Αυτό που χρειάζεσαι, μπορεί να μην είναι περίθαλψη. Χρειάζεσαι όμως προστασία.