Hot or Not #235: Όλα όσα μάς άρεσαν (ή μάς χάλασαν) αυτή την εβδομάδα

Κάθε εβδομάδα, η ομάδα του Monopoli κρατάει σημειώσεις από όσα συζητά στο γραφείο, στις παρέες, στις βόλτες και γενικά εκεί έξω. Όσα μας τράβηξαν την προσοχή, μας άρεσαν, μας προβλημάτισαν ή απλώς μας έκαναν να σταθούμε λίγο παραπάνω. Από την επικαιρότητα και την πόλη μέχρι τον πολιτισμό, αυτά είναι όσα ξεχωρίσαμε αυτή την εβδομάδα.

Για όσους έχουν ξεχάσει την φλεγόμενη Γαλλία των «Κίτρινων Γιλέκων», επί προεδρίας Μακρόν, ο σκηνοθέτης Ντομινίκ Μολ φροντίζει να την υπενθυμίσει μέσα από ένα μόνο επεισόδιο της. Γυρίζοντας το χρόνο στο 2018 όπου ολόκληρη η γαλλική εργατική τάξη βρίσκεται στους δρόμους διαμαρτυρόμενη για τη αγοραστική δύναμη των χαμηλών στρωμάτων, ο Μολ εστιάζει στην πραγματική ιστορία τραυματισμού ενός 20χρονου αγοριού από «κρυφές» αστυνομικές δυνάμεις. Χωρίς να αποτελέσει απειλή για κανέναν, ο νεαρός βρίσκεται στο έδαφος με σοβαρό τραυματισμό στο κεφάλι, εγκαταλείπεται από την ομάδα κρούσης, χτύπημα που τον καθιστά ανάπηρο. Μια αστυνομικός του τμήματος εσωτερικών υποθέσεων ερευνά το περιστατικό για να αποκαλύψει την αλήθεια πίσω από τις δυνάμεις καταστολής.

Βασισμένος σε ένα καλογραμμένο σενάριο και με πρωταγωνίστρια την Λεά Ντράκερ που δίνει μια άμεση, ψύχραιμη αλλά και διεισδυτική ερμηνεία, ο Ντομινίκ Μολ μιλάει για το τέρας της αστυνομικής αυθαιρεσίας, την ανεξέλεγκτη βία που εξαπολύει κατά ανυπεράσπιστων πολιτών, επεκτείνοντας την αφήγηση στον τρόπο που η εξουσία μετατρέπει τα εργαλεία προστασίας του νόμου σε μηχανές δικής της προστασίας. Ο δρόμος για την απόδοση δικαιοσύνης καταλύεται, οι πολίτες παραμένουν ανυπεράσπιστοι κι όσοι κρατικοί λειτουργοί επιχειρούν απλώς να κάνουν το σωστό εμπλέκονται σε ένα καφκικό σύστημα που γρήγορα στρέφεται και εναντίον τους.

Μια ιστορία που συνέβη στη «προοδευτική» Γαλλία, αλλά έχει συμβεί και δεκάδες άλλα μέρη του κόσμου – συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας – με παρόμοιες αφορμές, όπου τα εγκλήματα συγκαλύπτονται, η δικαιοσύνη θάβεται και η εξουσία θριαμβεύει.
Στέλλα Χαραμή

Το μυθιστόρημα της Jane Austin πέφτει σε καλά χέρια. Με ωραία αισθητική, πλάνα με γούστο, καλογραμμένο σενάριο κι ένα εξαιρετικά ταιριαστό cast, το ρομαντικό δράμα εποχής πετυχαίνει σε πολλά επίπεδα.

Οι δύο μεγαλύτερες αδελφές Ντάσγουντ, Έλινορ (Daisy Edgar-Jones) και Μάριαν (Esmé Creed-Miles), μετά τον θάνατο του πατέρα τους και την ατυχή διαθήκη του, αναζητούν την ευτυχία και την αποκατάστασή τους στην επαρχιακή Αγγλία των αρχών του αιώνα 19ου αιώνα. Μεταξύ τους δεμένες και πολύ διαφορετικές στον χαρακτήρα, περπατούν τον άγνωστο χάρτη συναισθημάτων και λογικής με θυσία, ειλικρίνεια, ολοκληρωτικά ή πιο διστακτικά, προσπαθώντας να βρουν τον δρόμο που είναι σωστός εκείνες. Η πρώτη θα ερωτευθεί τον ευγενή Έντουαρντ Φέρραρς (George MacKay), βιώνοντας έναν ανεκδήλωτο slowburn έρωτα, ο οποίος συναντά απανωτά εμπόδια και η δεύτερη έναν θυελλώδη παθιασμένο έρωτα ο οποίος θα της διδάξει πολλά (Frank Dillane). Ωραίος πολύ και ο καρτερικός, τίμιος ρόλος του Συνταγματάρχη (Herbert Nordrum) αλλά και της θείας (Fiona Shaw), η οποία κλέβει με την ερμηνεία της την παράσταση και δίνει κωμικές νότες όπου χρειάζεται.

Είναι μια ταινία, η οποία με άγγιξε, μου άρεσε και με συγκίνησε. Μου φέρνει στο νου την νοσταλγία του Little Women, την εποχή του Pride and Prejudice αλλά με απολύτως δικό της χαρακτήρα, όραμα και συναίσθημα.
Λίνα Ρόκα

Την Τετάρτη (23/9), στον ραδιοφωνικό σταθμό του MEGA, 104,6, ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης βρέθηκε πραγματικά να ωρύεται στον αέρα της εκπομπής των δημοσιογράφων Ανθής Βούλγαρη και Ιορδάνη Χασαπόπουλου. Όλα ξεκίνησαν όταν οι δημοσιογράφοι άρχισαν να ρωτούν τον υπουργό Υγείας, που ήταν σε τηλεφωνική σύνδεση, για ιδιωτική κλινική στη Γλυφάδα, στα εγκαίνια της οποίας παρευρέθηκε, τις άδειες λειτουργίας της και τις καταγγελίες για παράνομες ιατρικές μεθόδους.

Με τον θάνατο (ή και πιθανή ανθρωποκτονία) του Γιώργου Μαζωνάκη από γιατρούς που χρησιμοποιούσαν μεθόδους αμφιβόλου προελεύσεως, η πληγή που ονομάζεται δημόσια – και μη – υγεία στην Ελλάδα είναι διάπλατα ανοιχτή. Η κυβέρνηση, με φερέφωνο τον Υπουργό Άδωνι Γεωργιάδη, δεν έχει αφήσει κανέναν τηλεοπτικό ή ραδιοφωνικό σταθμό όπου να μη διατυμπανίσει την εξέλιξη και βελτίωση του ΕΣΥ, αλλά και του ιδιωτικού τομέα της υγείας στην Ελλάδα. Τι κι αν οι θάνατοι από αμέλεια ή έλλειψη πόρων ή υποστελέχωση έχουν εκτοξευθεί τον τελευταίο χρόνο. Σημασία για τον κύριο υπουργό, όπως αποδείχθηκε και στο παραλήρημά του στο MEGA NEWS, έχουν οι ατάκες, το φαίνεσθαι και οι σωστές γνωριμίες.

Έχει επίσης σημασία πως ο Άδωνις Γεωργιάδης την Τετάρτη το πρωί δεν περιορίστηκε στο να αποφύγει με φανφάρες και φωνές τις πολύ εύστοχες ερωτήσεις των δημοσιογράφων, αλλά εξαπέλυσε προσωπική επίθεση στο κανάλι (άλλοτε σύμμαχο της κυβέρνησης) για τον λανθασμένο χειρισμό πολλών θεμάτων της επικαιρότητας (βλ.Τέμπη). Είναι άξιο απορίας πώς εκπρόσωπος της κυβέρνησης κατέληξε να κατηγορεί το MEGA για άδικη μεταχείριση, βέβαια είναι και άξιο απορίας πώς ένας άνθρωπος με προϋπηρεσία στο τηλεμάρκετινγκ και μηδενικές γνώσεις ιατρικής είναι υπουργός Υγείας, αλλά ναι.

Και κάτι τελευταίο που ίσως να έχει σημασία να σκεφτούμε. Πώς θα αντιδρούσαν η κοινή γνώμη, τα κανάλια και τα σάιτ αν αυτή την οργισμένη αντίδραση, γεμάτη φωνές και μηδενική ψυχραιμία, την είχε μία γυναίκα; Μάλλον ο κύριος Γεωργιάδης θα την προέτρεπε να ηρεμήσει – και αντιστοίχως αυτό έχουμε να του προτείνουμε κι εμείς.
Μαρία Βαλτζάκη

Δεν υπάρχει περίπτωση να έχεις ενεργό λογαριασμό στα social media και να μην έχεις πετύχει έστω μια φορά μια από τις πολλές, πολλές διασκευές του Papazó, στο πιο όμορφο (και μουσικό) μπαλκόνι της Αθήνας. Ε, λοιπόν, το “Μπαλκόνι του Papazo” είναι πλέον ένας ολοκληρωμένος ο δίσκος – ο πρώτος του Papazó aka Βασίλη Παπαζώτου – που περιλαμβάνει δέκα πανέμορφες διασκευές τραγουδιών που εγώ και πολλοί άλλοι έχουμε αγαπήσει και μάλλον δεν περιμέναμε να αγαπήσουμε ξανά μέσα από τη ματιά ενός άλλου καλλιτέχνη. Αλλά αυτό κάνει ο Papazó. Παίρνει τραγούδια που μας έχουν συντροφεύσει και έχουμε αγαπήσει χρόνια πριν και μας κάνει να τα αγαπήσουμε ξανά, να τα δούμε αλλιώς, για να μας συντροφεύσουν για πολύ καιρό ακόμη. Και φυσικά δεν ξεχνάω το highlight του δίσκου, δηλαδή τα δύο δικά του τραγούδια, το “Ατελιέ” με τον Akyla και το “Διακοπές στη Σελήνη” με τον Μίλτο Πασχαλίδη που βρίσκουν άνετα τη θέση τους ανάμεσα στα υπόλοιπα “κλασικά” τραγούδια – και πολύ θα ήθελα να ακούσουμε κι άλλα original τραγούδια του Papazó! Ολόκληρος ο δίσκος είναι η επιτομή του feel good και αυτή τη (δύσκολη) εβδομάδα με έπιασα να τον ακούω non stop. Αποκορύφωμα η συναυλία του Papazó στο 52ο Φεστιβάλ ΚΝΕ – Οδηγητή, όπου άκουσα για πρώτη φορά live τα τραγούδια αυτά και το χάρηκα πολύ!
Τατιάνα Γεωργακοπούλου