Η Κρατική Ορχήστρα Αθηνών ανοίγει τη νέα σεζόν στο Μέγαρο και τιμά το Έτος Μπετόβεν

Η σεζόν ανοίγει για την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών στο Μέγαρο Μουσικής με μια ξεχωριστή Εναρκτήρια Συναυλία που τιμά το Έτος Μπετόβεν για τα 200 χρόνια από τον θάνατο του συνθέτη.

Η καλλιτεχνική περίοδος 2026-2027 ανοίγει για την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών στο Μέγαρο Μουσικής την Πέμπτη 8 Οκτωβρίου με μια ξεχωριστή Εναρκτήρια Συναυλία που τιμά το Έτος Μπετόβεν για τα 200 χρόνια από τον θάνατο του συνθέτη. Στο πρόγραμμα συνυπάρχουν έργα τριών εποχών και δύο λαμπερές σολίστ διεθνούς φήμης, υπό τη μουσική διεύθυνση του αρχιμουσικού και καλλιτεχνικού διευθυντή της Ορχήστρας Λουκά Καρυτινού.

Αλεξαντρα Κονούνοβα

Η πολυβραβευμένη βιολονίστρια Αλεξάντρα Κονούνοβα, μια σολίστ με λαμπρή καριέρα που συμπράττει με τις μεγαλύτερες ορχήστρες παγκοσμίως, θα ερμηνεύσει το Κοντσέρτο για βιολί του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν. Η νεότατη βιολοντσελίστρια Χάνα Κιμ, με εξίσου εντυπωσιακή διεθνή πορεία και εμφανίσεις στο Carnegie Hall της Νέας Υόρκης και το Wigmore Hall του Λονδίνου, συμπράττει με την Ορχήστρα στο εντυπωσιακό Κοντσέρτο για βιολοντσέλο του Καμίγ Σαιν-Σανς. Το πρόγραμμα ολοκληρώνεται με την αριστοτεχνική Συμφωνία αρ. 9 του Ντμίτρι Σοστακόβιτς.

Χάνα Κιμ

Τα τρία έργα έχουν ως κοινό παρονομαστή την έννοια της πρωτοπορίας και της καινοτομίας, με τον καθένα από τους τρεις συνθέτες να τάσσεται με τα νέα ρεύματα ή να χαράσσει έναν εντελώς δικό του δρόμο, στο πλαίσιο της εποχής του. Είναι κοινός τόπος ότι ο Μπετόβεν άλλαξε κυριολεκτικά τον ρου της Ιστορίας με στοιχεία πρωτόγνωρα για τον κλασικισμό των προκατόχων του. Ο Σαιν-Σανς, παρότι δεν λέγεται συχνά, συντάχθηκε συνειδητά με τις αισθητικές αξίες των Λιστ και Βάγκνερ, αναζητώντας τη νέα γλώσσα του ρομαντισμού, ενώ ο Σοστακόβιτς εκπροσωπεί κατεξοχήν τον ρηξικέλευθο μοντερνισμό. Ιδίως η Ένατη Συμφωνία αποτελεί ένα από τα πιο ανατρεπτικά έργα του, αφού αντί για το μεγαλεπήβολο σχέδιο που θα περίμενε κανείς, ο συνθέτης εναντιώνεται στο ιστορικό στερεότυπο των «ένατων συμφωνιών» του Μπετόβεν, του Μάλερ ή του Μπρούκνερ, γράφοντας ένα από τα πιο σαρκαστικά, χιουμοριστικά και χαρμόσυνα έργα του.