Λιγότερα επεισόδια, περισσότερη αναμονή: Το τηλεοπτικό trend που γίνεται κανόνας

Οι παλιότεροι τηλεθεατές το θυμούνται καλά: υπήρχε μια εποχή όπου η μικρή οθόνη λειτουργούσε σχεδόν με ακρίβεια ελβετικού ρολογιού. Κάθε χρόνο, την ίδια περίοδο, επέστρεφαν οι νέες σεζόν από τις πιο δημοφιλείς σειρές και μάλιστα με γενναιόδωρα πακέτα 20+ επεισοδίων. Από τα καλοκαιρινά επεισόδια του Teen Wolf και του Pretty Little Liars μέχρι την σχεδόν ετήσια άφιξη του The Vampire Diaries, η τηλεοπτική ροή ήταν σταθερή, οικεία και προβλέψιμη. Ακόμη και οι μεγάλες παραγωγές τύπου Game of Thrones κατάφερναν να τηρούν τον κύκλο τους, παρά την απαιτητική κινηματογράφηση και τα εξειδικευμένα εφέ.

Game Of Thrones (2011-2019)

Σήμερα, όμως, το τοπίο έχει αλλάξει δραματικά. Οι περισσότερες σειρές δυσκολεύονται να ξεπεράσουν τη δεκάδα επεισοδίων, ενώ οι αναμονές ανάμεσα στις σεζόν μοιάζουν πια ατελείωτες. Τόσο που συχνά χρειάζεται επαναληπτικό μάθημα για να θυμηθούμε τι συνέβη, ποιος πρόδωσε ποιον και, ακόμα και… τα ονόματα των πρωταγωνιστών. Χαρακτηριστικό παράδειγμα και το Stranger Things, του οποίου το δεύτερο μέρος της 5ης σεζόν μόλις κυκλοφόρησε στο Netflix, με την 4η σεζόν να έχει φτάσει στις οθόνες μας τρία ολόκληρα χρόνια πριν.

Γιατί, όμως, οι σειρές που αγαπήσαμε μοιάζουν ξαφνικά να τρέχουν πιο γρήγορα, να κρατούν λιγότερα επεισόδια και να μας αφήνουν να περιμένουμε χρόνια για την επόμενη σεζόν;

O COVID-19 ίσως είναι η πιο προφανής απάντηση. Ξαφνικά, τα στούντιο έκλεισαν σαν να κατέβασαν ρολά, τα γυρίσματα σταμάτησαν λες και χτύπησε κουδούνι διαλείμματος, και οι ηθοποιοί βρέθηκαν να κάνουν Zoom readings από το σαλόνι τους φορώντας πιτζάμες (τουλάχιστον από τη μέση και κάτω). Τα πρωτόκολλα ασφαλείας έκαναν ακόμη και μια απλή σκηνή να μοιάζει με επιχείρηση υψηλής ασφάλειας: τεστ, αποστάσεις, μάσκες, νέα έξοδα και τεράστιες καθυστερήσεις. Πολλές σειρές έπρεπε να ξαναγράψουν σκηνές, να κόψουν κομπάρσους, να αλλάξουν τοποθεσίες, ενώ άλλες χρησιμοποιούσαν πράσινες οθόνες για πράγματα που παλιά γυρίζονταν κανονικά «στην πραγματικότητα».

Euphoria (2019)

Και σαν να μην έφτανε αυτό, οι ταξιδιωτικοί περιορισμοί έκαναν τα καστ να μοιάζουν με παζλ που δεν κουμπώνει: ένας ηθοποιός δεν μπορούσε να πετάξει, άλλος έμενε σε καραντίνα, άλλος καθυστερούσε… και όλο το πρόγραμμα έβγαινε εκτός. Ένα παράδειγμα ήταν το The Society, το οποίο, ενώ ετοιμαζόταν να ξεκινήσει δεύτερη σεζόν, έφαγε ξαφνικά «άκυρο» από το Netflix επειδή απλώς δεν γινόταν να γυριστεί με τα νέα δεδομένα. Έτσι, η πανδημία άφησε πίσω της ένα τεράστιο domino effect που ακόμη καθυστερεί τις σειρές που αγαπάμε.

Το 2023, το Χόλιγουντ γνώρισε μια από τις πιο σημαντικές αναταράξεις των τελευταίων 60 χρόνων. Για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες, σεναριογράφοι και ηθοποιοί αποφάσισαν να κάνουν ταυτόχρονες απεργίες, δημιουργώντας ένα τεράστιο «cliffhanger» για τις σειρές και τις ταινίες που όλοι περιμέναμε. Οι σεναριογράφοι της WGA διαμαρτυρήθηκαν για τις μειώσεις στις αμοιβές, τα «mini-rooms» που περιορίζουν τις ομάδες τους σε λίγους ανθρώπους και για τα residuals (για τις λεγόμενες επαναπροβολές) που στο streaming είναι πλέον σχεδόν ανύπαρκτα. Ταυτόχρονα, οι ηθοποιοί της SAG-AFTRA ζήτησαν δίκαιες απολαβές από τις επαναπροβολές, οι οποίες στο streaming συχνά αποδίδουν ελάχιστα, ακόμη και σε μεγάλα hits.

Οι συνέπειες ήταν αμέσως ορατές: παραγωγές σταμάτησαν, γυρίσματα ακυρώθηκαν και νέες σεζόν μπήκαν σε ατέρμονη αναμονή. Ο σεναριογράφος του The Bear, Alex O’Keefe, αποκάλυψε πως πήγαινε στο κόκκινο χαλί με αρνητικό τραπεζικό υπόλοιπο, παρά τη συμμετοχή του σε μια από τις πιο πολυσυζητημένες σειρές της χρονιάς. Για περίπου πέντε μήνες, το Χόλιγουντ ήταν σαν πόλη-φάντασμα, οι σειρές «παγωμένες» και οι θεατές μάθαιναν τι σημαίνει να περιμένεις τη συνέχεια… για πάντα. Παράλληλα, η απεργία ανανέωσε τη συζήτηση για το πώς η ψηφιακή εποχή αλλάζει τις ισορροπίες εξουσίας στη βιομηχανία της τηλεόρασης και του κινηματογράφου, καθιστώντας σαφές ότι η δημιουργική δουλειά χρειάζεται σεβασμό και δίκαιες απολαβές, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει αναμονή για τους φαν.

The Bear (2022)

Πέρα από τις έκτακτες κρίσεις, η τηλεοπτική παραγωγή έχει υποστεί και μια βαθιά, δημιουργική μεταμόρφωση. Σήμερα οι σειρές μοιάζουν ολοένα και περισσότερο με κινηματογραφικές παραγωγές: μεγαλύτερα budgets, εντυπωσιακά ψηφιακά εφέ, ποικιλία σκηνικών και απαιτητικές διαδικασίες post-production. Η εποχή των σταθερών στούντιο, των sitcom διαμερισμάτων και των τριών βασικών σετ έχει περάσει.

Stranger Things (2016)

Ταυτόχρονα, υπάρχει πλέον έντονη ανάγκη για συνεχή αφήγηση χωρίς filler επεισόδια, τα οποία στο παρελθόν λειτουργούσαν ως “ανάσες” για τις παραγωγές. Οι σύγχρονες σειρές επιδιώκουν κινηματογραφικό ρυθμό και υψηλή ποιότητα σε κάθε επεισόδιο, συχνά με κόστος τον χρόνο που απαιτείται για να ολοκληρωθούν. Υπάρχουν βέβαια σειρές, όπως το Abbott Elementary, που εξακολουθεί να διατηρεί τη φόρμα των 20 επεισοδίων ανά σεζόν, αλλά – ας μην γελιόμαστε – αποτελεί εξαίρεση.

Συνολικά, η τηλεοπτική βιομηχανία έχει μεταβεί σε ένα νέο μοντέλο λειτουργίας, όπου οι μεγάλες αναμονές και οι μικρότερες σεζόν δεν αποτελούν ένδειξη προβλήματος αλλά χαρακτηριστικό της εποχής. Οι θεατές αναγκάζονται πλέον να περιμένουν περισσότερο και να ανατρέχουν σε ανακεφαλαιώσεις πριν ξεκινήσουν τις νέες σεζόν, ωστόσο η ποιότητα των παραγωγών φαίνεται να αντισταθμίζει την καθυστέρηση.

Πρόκειται για μια νέα, πιο αργή αλλά σαφώς πιο προσεγμένη μορφή τηλεόρασης. Και παρότι η νοσταλγία για τα παλιά “20 επεισόδια το χρόνο” παραμένει έντονη, η βιομηχανία δείχνει να έχει επιλέξει οριστικά τον δρόμο της ποιότητας έναντι της ποσότητας — ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι περιμένουμε περισσότερο από ποτέ.