Ο Σωκράτης Μάλαμας τραγουδά για τα “εφήμερα” – μα τόσο διαχρονικά

Υπάρχει κάτι πιο διαχρονικό από τον έρωτα, τις ανθρώπινες σχέσεις, τα συναισθήματα; Οι άνθρωποι αλλάζουν, αιώνες περνούν, κοινωνίες ολόκληρες πέφτουν και ξανασηκώνονται, όμως οι άνθρωποι συνεχίζουν να γράφουν και να τραγουδούν για τους παλιούς τους έρωτες, για φίλους και συνοδοιπόρους που στα δύσκολα τους έδωσαν δύναμη, για κάθε είδους αποχωρισμούς, για καταστάσεις που μπορεί χρονικά να είναι εφήμερες, όμως στη μνήμη μας και στην καρδιά μας έχουν αιώνια μια θέση.

Κάπως έτσι μπορεί κανείς να περιγράψει τα όσα ακούμε στα 9 τραγούδια που περιλαμβάνει ο νέος δίσκος που κυκλοφόρησε ο Σωκράτης Μάλαμας, λίγο πριν αποχαιρετήσουμε τη χρονιά και έχει τίτλο “εφήμερα”. Ο ίδιος έχει πει: “Εφήμερα”… μικρές ιστορίες σχέσεων. Ένα βλέμμα στην αποθήκη της μνήμης, θεατρικά στιγμιότυπα…μια πεταλούδα στο σύρμα” – από το οποίο παίρνουμε μια γεύση μέσα και από το πολύ όμορφο εξώφυλλο του δίσκου, που υπογράφει ο Φίλιππος Κοκκαλάκης.

Σωκράτης Μάλαμας – Εφήμερα

Μικρές ιστορίες σχέσεων, λοιπόν, η κάθε μια και διαφορετική, μέσα από τα μάτια του κάθε δημιουργού: του ίδιου του Σωκράτη Μάλαμα, της σταθερής συνεργάτιδας του, Φωτεινής Λαμπρίδη, του Οδυσσέα Ιωάννου, της ηθοποιού Κλέλιας Ρένεση, του Γιώργου Αθανασόπουλου (Τσιγάρο ατελείωτο, Είναι σκοτάδι, Τον χρόνο να λαβώσω), του πάντα υπέροχου Κ. Βήτα, του Σωκράτη Ανδρέα Παναγιωτάτου. Όλα, όμως, δοσμένα με τη ζεστή φωνή του Σωκράτη Μάλαμα – που τραγουδά άλλοτε μόνος του, άλλοτε με άλλες υπέροχες φωνές να τον συνοδεύουν, όπως της Γεωργίας Κεφαλά των Μπλε, του Πέτρου Μάλαμα, του Γιάννη Μάλαμα και φυσικά του Δημήτρη Μπάκουλη, ενός καλλιτέχνη – αποκάλυψη της νέας γενιάς που πέρσι μας έκανε να σιγοτραγουδάμε “Τα Κβάντα”, τον “Κλώνο”. Αξίζει να ακούσεις και το τελευταίο του EP, “Η άνθρωπος”.

View this post on Instagram

A post shared by Δημήτρης Μπάκουλης (@dimitris_bakoulis)

Νομίζω ότι διαβάζοντας τους παραπάνω συντελεστές, είναι δύσκολο να μην ενθουσιαστείς – πριν καν ακούσεις τον δίσκο. Όταν πατήσεις play, τα πράγματα δεν αλλάζουν, ο ενθουσιασμός παραμένει. Αυτό που μου έκανε εντύπωση, όμως, είναι ότι με κατέκλυσε ένα συναίσθημα πολύ γνώριμο, σαν αυτό που νιώθεις όταν ακούς ένα πολύ οικείο και αγαπημένο σου τραγούδι, που σε έχει συντροφεύσει χρόνια. Ίσως ‘φταίει’ η γνώριμη, ζεστή φωνή του Σωκράτη Μάλαμα ή ίσως τα ίδια τα τραγούδια-ιστορίες, που όλα κάτι έχουν να σου πουν.

Αν δεν κάνω λάθος έχουν περάσει πέντε χρόνια από τον τελευταίο δικό του δίσκο με πρωτότυπα τραγούδια, τον “Απροστάτευτο” με τον Θανάση Παπακωνσταντίνου. Από τότε, ο Σωκράτης Μάλαμας περιοδεύει συνεχώς, ενώ έχει κυκλοφορήσει πολλά κομμάτια με τους συνοδοιπόρους του – το ‘23 συμμετείχε και στον γεμάτο διαμάντια δίσκο του Γιώργου Μίχου “Με παρτενέρ τη Σελήνη”, από όπου προέκυψαν τραγούδια όπως το ‘Όταν μου χαμογελάς’, ‘Καραμπόλα’, ‘Πέτρινα Φτερά’ με την Ιουλία Καραπατάκη. Είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα, όμως σίγουρα χρειαζόμασταν έναν δίσκο αμιγώς δικό του, γεμάτο τραγούδια “κλασικά”, που ξέρουμε ότι θα είναι τα νέα μας εφόδια για να αντέξουμε ο,τι κι αν έρθει στον δρόμο μας.

Αυτό είναι, λοιπόν, τα Εφήμερα. Ένας δίσκος με εννιά τραγούδια – διαμάντια, που έχουν όλα τα φόντα να γίνουν “κλασικά”, μένοντας πιστά στο ύφος και τον χαρακτήρα του Μάλαμα, αλλά και στο καλό, έντεχνο τραγούδι που αγαπάμε για το συναίσθημα και το βάθος του.

Ο δίσκος ανοίγει με “Το Παράσημο”, το μοναδικό τραγούδι σε στίχους της Φωτεινής Λαμπρίδη, ένα πολύ προσωπικό κομμάτι, αφιερωμένο στον Περικλή Κοροβέση, με το εξής πολύ δυνατό ρεφρέν: “Μου ‘πες μια μέρα που ήσουν τύφλα στο μεθύσι / Πως το παράσημο έχει όποιος έχει αγαπήσει / Και πως δεν ζήτησες εκδίκηση καμιά / Ήσουν Διογένης και Χριστός κι Αριστοφάνης / Το μόνο που ήθελες ήταν να μην πεθάνεις / Μαλάκας κόπανος με κούφια καρδιά”.

Ακολουθεί το πρώτο τραγούδι, σε στίχους του Οδυσσέα Ιωάννου, με τίτλο “Ένα παιδί”. Σε μουσική του Σωκράτη Μάλαμα, το τραγούδι αυτό ζωγραφίζει μια εικόνα της καθημερινότητάς των περισσότερων από εμάς, όμως καταφέρνει να αποπνέει αισιοδοξία, φως, να συνεχίσουμε ακόμα κι αν “ο κόσμος δεν αντέχει”, για χάρη αυτού του παιδιού. Εδώ τον Σωκράτη Μάλαμα συνοδεύει ο Δημήτρης Μπάκουλης και είναι πραγματικά απόλαυση να τους ακούς μαζί, οι φωνές τους δένουν τόσο αρμονικά, που το αποτέλεσμα είναι βάλσαμο στα αυτιά. Ο Ιωάννου υπογράφει και το πολύ όμορφο φινάλε του δίσκου “Είναι παντού”, στο οποίο ακούμε τον Μπάκουλη στα φωνητικά, τον οποίο βρίσκουμε και σε ένα ακόμη τραγούδι που τους ταιριάζει πολύ, το τρυφερό “Ήσουν η βασίλισσά μου” σε στίχους Σωκράτη Ανδρέα Παναγιωτάτου.

Από τις πιο όμορφες στιγμές του δίσκου είναι και το “Όταν λείπεις”, σε στίχους της Κλέλιας Ρενεση, με τη μουσική του Σωκράτη Μάλαμα να συνθέτει ένα σχεδόν γουέστερν τοπίο. Πολύ ιδιαίτερο και το “Εκατό Μέρες Βρέχει”, που με έκανε να εκτιμήσω ακόμα περισσότερη την πολύ δυναμική γραφή της Ρένεση.

Προσωπικά αγαπημένα μου είναι το “Απ’ το ποτάμι ως τη θάλασσα”, ίσως γιατί έχω μια αδυναμία στη φωνή του Πέτρου Μάλαμα, η οποία ταιριάζει απόλυτα με την ατμοσφαιρική μουσική του Σωκράτη Μάλαμα, αλλά και το “Άστρο”, σε στίχους και μουσική του Κωνσταντίνου Βήτα – κάθε φορά που έχουμε την ευκαιρία να συναντάμε έναν από τους πολλούς πειραματισμούς του πρωτοπόρου της ελληνικής ηλεκτρονικής σκηνής, πρέπει να νιώθουμε τυχεροί.

Ο δίσκος περιλαμβάνει και ένα πολύ ωραίο τραγούδι σε στίχους και μουσική του Μάλαμα, το “Γύρνα πίσω”, με την Τζώρτζια Κεφαλά και τον γιο του, Γιάννη Μάλαμα στα φωνητικά.

Όταν ο δίσκος τελειώσει, ήδη θα σιγομουρμουράς κάποιους από τους στίχους των παραπάνω τραγουδιών – κατά πάσα πιθανότητα αυτών που ένιωσες περισσότερο. Να είσαι όμως σίγουρος ότι θα έρθει η στιγμή για όλα τους να βρουν τη θέση στο μυαλό σου.

Αύριο, Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου, ο Σωκράτης Μάλαμας ξεκινά και φέτος τις εμφανίσεις στον Σταυρό του Νότου και περιμένω με ανυπομονησία να δω αν στο σετλιστ του θα υπάρχει χώρος για τα παραπάνω πολύ όμορφα τραγούδια, που κάτι μου λέει ότι θα μας συντροφεύουν για πολλά ακόμα χρόνια.