ΚΥΡΙΑΚΗ
11
ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ
Την εβδομάδα που πέρασε πήγαμε θέατρο και σινεμά, ακούσαμε μουσική, διαβάσαμε βιβλία, παρακολουθήσαμε την επικαιρότητα – και όσα κρατήσαμε θέλουμε να τα μοιραστούμε μαζί σας. Συγκεντρώσαμε ότι μάς κέντρισε το ενδιαφέρον και μάς ενθουσίασε ή μας απογοήτευσε!
(+) Γαλάζιο μονοπάτι: Η επανάσταση της γηραιάς κυρίας
Ο Τραμπ είχε μόλις ανακοινώσει (ώρα Ελλάδας) την απαγωγή του Μαδούρο και την επίθεση στη Βενεζουέλα. Το ίδιο απόγευμα θα πήγαινα σινεμά, στη, βραζιλιάνικης παραγωγής, ταινία του Γκαμπριέλ Μασκάρου «Γαλάζιο μονοπάτι». Η υπόθεση άκρως ταιριαστή με τις δυστοπίες που μας έρχονται σε live χρόνο: το καθεστώς της Βραζιλίας (ας μην ξεχνάμε τις απολυταρχίες που έχει ζήσει αυτή η πολύπαθη και περήφανη χώρα) ανακοινώνει πως οι ηλικιωμένοι άνω των 75 ετών θα αποσύρονται υποχρεωτικά σε αποικίες γερόντων προκειμένου να μην επιβαρύνουν την παραγωγικότητα των παιδιών τους, αποσπώντας τους με τις ανάγκες φροντίδας. Άγνωστο ποιες είναι οι συνθήκες που επικρατούν στην αποικία· λογικά εξίσου φασιστικές με την απόφαση.
Ανάμεσα τους είναι η Τερέζα, μια 77χρονη γυναίκα, που ακόμα εργάζεται (σε εργοστάσιο επεξεργασίας κροκοδείλων!) και με την εργασία της έχει στηρίξει την μονογονεϊκή οικογένεια της κόρης της. Η Τερέζα, όμως, αντιστέκεται. Το σκάει από τους ελέγχους της Αστυνομίας και τους μηχανισμούς συλλογής των ηλικιωμένων, αποφασισμένη να ζήσει ελεύθερη για όσα χρόνια της απομένουν.
Χωρίς πολλές ή περιπετειώδεις εξάρσεις, αλλά με μια μεστή αφήγηση που ακουμπά στην παράδοση του μαγικού ρεαλισμού και την ίδια ώρα υμνεί τον Αμαζόνιο ως πηγή ζωής, ο Μασκάρου παραδίδει μια τρυφερή ιστορία για το σεβασμό μας προς τους ανθρώπους και την αποδοχή της Τρίτης Ηλικίας, για τα όνειρα, τις επαναστάσεις, τις φυγές και τις επιθυμίες που δεν έχουν ημερομηνία λήξης και για την επιστροφή του ατόμου στη Μητέρα Φύση. Η ταινία απέσπασε το βραβείο της Αργυρής Άρκτου στο Φεστιβάλ του Βερολίνου με μια πέροχη η Ντενίζ Βάϊνμπεργκ στον κεντρικό ρόλο. Είδα το φιλμ στο σινεμά New Man στους Αμπελόκηπους.
Στέλλα Χαραμή
Αυτή την εβδομάδα είχα την ευκαιρία να δω την παράσταση Blue Train στο θέατρο Άλμα. Πρόκειται για έναν όμορφο και προσεγμένο χώρο, αν και η τοποθεσία του τον αδικεί λίγο. Μπαίνοντας στην αίθουσα ένιωσα σαν να μπαίνω σε ένα techno πάρτι, μια αίσθηση που έδωσε από την αρχή έναν ιδιαίτερο παλμό στη βραδιά.
Για μιάμιση ώρα παρακολούθησα τέσσερις διαφορετικούς χαρακτήρες να «κουμπώνουν» με τον πρωταγωνιστή (Σπύρο Χατζηαγγελάκη), προσθέτοντας ο καθένας τη δική του προσωπική νότα στη σκηνή. Η πρώτη σκηνή, με τον πρωταγωνιστή και τη μητέρα του (Μαρία Αλιφέρη), ήταν ίσως η αγαπημένη μου: μια συζήτηση γεμάτη μικρές πιέσεις και προσδοκίες, γνώριμες σε όλους όταν αρχίζεις να διεκδικείς την ανεξαρτησία σου και παύεις να βρίσκεσαι κάτω από τη συνεχή προστασία των γονιών σου. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει πως τα υπόλοιπα κομμάτια με την κολλητή, τον πρώην και το one night stand ήταν αδύναμα.
Ομολογώ ότι περίμενα την παράσταση πιο «βαριά». Ίσως γιατί έχουμε συνηθίσει, τόσο στο θέατρο όσο και στον κινηματογράφο, η queer σεξουαλικότητα να συνδέεται σχεδόν αποκλειστικά με το δράμα, τη λύπη, τον χωρισμό ή τον θάνατο. Εδώ όμως γέλασα αρκετά. Η σεξουαλικότητα του πρωταγωνιστή υπήρχε, αναφερόταν συνεχώς, αλλά δεν ήταν το πρόβλημα ούτε το βάρος που τον καθόριζε. Αυτό που τον βασάνιζε ήταν κάτι πολύ πιο καθολικό: οι σκέψεις, οι κοινωνικές πιέσεις, το άγχος του να νιώθεις πως μένεις πίσω σε επιτεύγματα, ευκαιρίες και στη ζωή γενικότερα. Όπως, τελικά, συμβαίνει σε κάθε άνθρωπο.
Δάφνη Τζώρτζη
Φωτογραφία: Ελίνα Γιουνανλή
Έφτασε και για εμένα η στιγμή να δω τις “Σπυριδούλες” της Νεφέλης Μαϊστράλη, ίσως την πιο πολυσυζητημένη παράσταση των ακούραστων 4Frontal, που για ακόμη μια φορά παραδίδουν ένα έργο απόλυτα επίκαιρο – ακόμα κι αν η ιστορία είναι τοποθετημένη δεκαετίες πριν. Όπως ίσως ήδη οι περισσότεροι γνωρίζουν, η Νεφέλη Μαϊστράλη εμπνεύστηκε το έργο από την πραγματική ιστορία της 12χρονης Σπυριδούλας Ράπτη, που ως ψυχοκόρη τη δεκαετία του ’50 βασανίστηκε τόσο, που συνέβαλε στο να εξαφανιστεί ο θεσμός της “ψυχοκόρης”. “Οι Σπυριδούλες” φυσικά δεν είναι μια βιογραφία. Η Μαϊστράλη και οι σκηνοθέτες Θανάσης Ζερίτης και Χάρης Κρομμύδας πιάνονται από την ιστορία της Σπυριδούλας, ρίχνοντας τελικά φως σε όλες τις ψυχοκόρες και οικιακές εργάτριες. Μάλιστα με μια ευρηματική “παρέμβαση”, φροντίζουν να μας επαναφέρουν στο σήμερα, για να μην ξεχνάμε ότι όλα αυτά τα “σοκαριστικά” που οι θεατές καταδικάζαμε σιωπηρά, καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης, δεν έχουν εξαλειφθεί εντελώς.
Προφανώς, οικιακές εργάτριες υπάρχουν μέχρι σήμερα και φυσικά η εκμετάλλευσή τους συνεχίζεται, με πολλούς και διάφορους τρόπους – όπως ακούσαμε και από τις αληθινές, σημερινές μαρτυρίες που μετέφεραν στη σκηνή οι ηθοποιοί. Μιλάμε σίγουρα για μια συνταρακτική παράσταση, που συγκινεί και κυρίως συν-κινεί, για να σηκωθείς από την καρέκλα σου, να ανοίξεις τα μάτια μπροστά στην αδικία, να έρθουμε πιο κοντά στο να αλλάξει αυτός ο κόσμος.
Τατιάνα Γεωργακοπούλου
Την εβδομάδα που μας πέρασε κυκλοφόρησε το «Before I Forget», το νέο άλμπουμ του Kid LAROI, και ομολογώ πως ήταν από τις λίγες φορές που άκουσα έναν δίσκο από την αρχή μέχρι το τέλος χωρίς καμία παύση. Ο ήχος του ισορροπεί ανάμεσα στην pop και την alt-R&B μουσική, κάτι που λειτουργεί ιδανικά με τους στίχους των κομματιών, οι οποίοι κινούνται σχεδόν αποκλειστικά γύρω από το ίδιο θέμα: έναν χωρισμό που δεν έχει ακόμη κλείσει μέσα του.
Το εναρκτήριο τραγούδι «ME + YOU» θέτει αμέσως τον τόνο και σε τοποθετεί στην ατμόσφαιρα που θα ακολουθήσει στο υπόλοιπο άλμπουμ. Στο «JULY», το δεύτερο κομμάτι στη σειρά, ο The Kid LAROI αναπολεί εκείνον τον Ιούλιο – την τελευταία φορά που ήταν μαζί πριν χωρίσουν. Κάθε τραγούδι του δίσκου λειτουργεί σαν συνέχεια του προηγούμενου, αποτυπώνοντας τα συναισθήματα, τις σκέψεις και την άρνηση του να συμφιλιωθεί με τη νέα πραγματικότητα. Προσωπικά, ξεχωρίζω το «RATHER BE» για την αφοπλιστική ειλικρίνεια του. Ο στίχος «I got so much to update you on, I’m beggin’ you, baby, to text me» εκφράζει εκείνη την ανάγκη να μοιραστείς τα νέα σου με έναν άνθρωπο που δεν είναι πια μέρος της ζωής σου. Το «Before I Forget», ευάλωτο και ειλικρινές, είναι ένα άλμπουμ που δεν προσπαθεί να κρύψει την αλήθεια του.
Γιώτα Ευθυμούδη Μηνούδη
Λίγες ταινίες μπορούν να μιλήσουν ευθέως, χωρίς υπεκφυγές και ωραιοποιήσεις, όταν αγγίζουν θέματα που γενικά αποφεύγονται. Το “Die my love”, η νέα ταινία της Lynne Ramsay που κυκλοφόρησε πρόσφατα στους κινηματογράφους, ξεγυμνώνει τις πιο τρομακτικές πτυχές της επιλόχειου κατάθλιψης, κάνοντας τον θεατή να αισθάνεται οριακά άβολα με την αλήθεια που έρχεται αντιμέτωπος.
Η σπαρακτική ερμηνεία της Jennifer Lawrence βασίζεται περισσότερο στις προσωπικές της μάχες, παρά στις δυσκολίες που αντιμετωπίζει στον ρόλο της ως νέα μητέρα. Καλείται να επανεφεύρει τον εαυτό της μετά τη γέννα και σταδιακά βυθίζεται – όχι και τόσο αθόρυβα – στη τρέλα. Ο σύντροφος της, τον οποίο υποδύεται ο Robert Pattinson, ενώ με τον τρόπο του προσπαθεί να την καταλάβει, φαίνεται να μην έχει ιδέα στην πραγματικότητα για το τι της συμβαίνει και αδυνατεί να βρει τα μέσα για να την βοηθήσει.
Σκηνοθετικά η ταινία είναι βυθισμένη σε ένα απόκοσμο, μοναχικό και παράλληλα πανέμορφο τοπίο μέσα στο οποίο δρουν οι χαρακτήρες. Αυτό που ξεχώρισα ήταν η σκοτεινή ατμόσφαιρα και το αίσθημα πως εσύ ο ίδιος βρίσκεσαι σε αυτή την κατάσταση, χωρίς να υπάρχουν περιθώρια διαφυγής. Αναγκάζεσαι να υπομείνεις το άβολο αίσθημα και να βουτήξεις στα βαθιά σκοτάδια της ηρωίδας. Ακόμη ένα στοιχείο που λάτρεψα, ήταν το μαύρο χιούμορ που διαπερνά την οθόνη σε πολλά σημεία του έργου, προσθέτοντας κωμικές διαστάσεις σε ένα τόσο σοβαρό ζήτημα. Τέλος, το “Die my love” δεν είναι από τις ταινίες που επιστρέφεις σύντομα για rewatch. Μένει μαζί σου και δύσκολα ξεχνάς τα όσα ένιωσες. Θα έλεγα μάλιστα ότι είναι από εκείνες τις ταινίες που είτε θα αγαπήσεις είτε θα μισήσεις. Έτσι καταλαβαίνεις όμως, ορισμένες φορές, ότι είδες μια καλή ταινία.
Ελεάνα Μιχάλη
Ένας άνδρας και μια γυναίκα γνωρίζονται σε ένα μπαρ. Εκείνος είναι ντόπιος, από την Μπαρτσελόνα, εκείνη Αμερικανίδα τουρίστρια με οικονομική επιφάνεια. Η γυναίκα ακολουθεί τον άνδρα στο σπίτι του. Το βράδυ μοιάζει έτοιμο να εξελιχθεί σε ένα τυπικό one night stand – όπως και συμβαίνει – με τη διαφορά ότι και οι δύο κρύβουν μυστικά ο ένας από τον άλλο, ικανά να δώσουν άλλη ροή στην γνωριμία τους.
Το έργο της Αμερικανίδας Μπες Γουόλ παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα στη σκηνή του Πτι Παλαί και ενώ πλασάρεται ως ερωτικό θρίλερ στην πραγματικότητα είναι – τουλάχιστον στο πρώτο μισό της παράστασης – μια σατιρική δραμεντί που σχολιάζει τα στερεότυπα τα οποία συνοδεύουν τις γυναίκες «της μιας νύχτας», την ανθρώπινη μοναξιά και ανασφάλεια, ενώ στο περιθώριο προσπαθεί να υπερασπιστεί τον Αμερικανικό λαό στα μάτια των Ευρωπαίων ως μια αδίστακτη ιμπεριαλιστική δύναμη.
Στην ελληνική απόδοση του κειμένου τους ρόλους μοιράζονται η Ηλιάνα Μαυρομάτη (που ομολογουμένως καταβάλλει φιλότιμη προσπάθεια να ζωντανέψει σαρκαστικά την παράσταση) και ο Μιχάλης Λεβεντογιάννης. Ωστόσο, είτε το έργο από γραφής έχει «ανώμαλα» περάσματα στην αφήγηση του, είτε η σκηνοθεσία – την έχει αναλάβει ο Πάρις Ερωτοκρίτου – έχει επέμβει με μη παραγωγικό τρόπο. Ως αποτέλεσμα ο θεατής χάνεται μεταξύ των διαφόρων νύξεων του κειμένου (από την υπαρξιακή αγωνία, το φόβο της μοναξιάς, το πένθος, τη βία της εξουσίας) ενώ στις φάσεις που παίρνει δραματική τροπή, αντιμετωπίζεται πολύ επιφανειακά, αν όχι επιπόλαια. Η «Barcelona» έρχεται με δάφνες επιτυχίας από το Λονδίνο, εδώ δεν υποψιαστήκαμε το γιατί.
Στέλλα Χαραμή
Η πρεμιέρα της «Μεγάλης Χίμαιρας» στην ΕΡΤ ξανάνοιξε τη συζήτηση για την τηλεόραση εκείνη που αξίζουμε. Μια σειρά τόσο φιλόδοξη, που επιτέλους φέρνει κάτι ποιοτικό στην ελληνική μικρή οθόνη. Φυσικά δεν έλειψαν τα όχι και τόσο θετικά σχόλια πχ για την αργή πλοκή, αλλά ας έχουμε κατά νου ότι δεν είναι όλα τα θεάματα fast food και πως κάποιες ιστορίες χρειάζονται χρόνο να αναπτυχθούν. Και ας δούμε επιτέλους μια φορά το δάσος και όχι μόνο το δέντρο.
Για εμένα, η «Μεγάλη Χίμαιρα» ξεχωρίζει κατά πολύ από τις υπόλοιπες σειρές της ΕΡΤ και φυσικά από οτιδήποτε κυκλοφορεί αυτή τη στιγμή στην ελληνική τηλεόραση. Τόσο που θα της άξιζε η μεγάλη οθόνη – και είχα την τύχη να δω τα δύο πρώτα επεισόδια στη Στέγη Ωνάση, για να το επιβεβαιώσω.
Μπορούμε, λοιπόν, να ελπίζουμε σε μια καλύτερη τηλεόραση. Και το λέω τη στιγμή που, παράλληλα, παρακολουθώ την επιστροφή της 5ης σεζόν Emily in… Rome, αυτή τη φορά, που συνεχίζει ακάθεκτη να αποτελεί ένοχη απόλαυση. Η ιστορία της συνεχίζει να κάνει κύκλους γύρω από τον εαυτό της, αλλάζοντας απλώς φόντο μέσα σε ατελείωτα κλισέ και στιγμαίους εντυπωσιασμούς. Κατά τα άλλα, χωρίς ψυχή.
Από την άλλη η «Μεγάλη Χίμαιρα» αποδεικνύει ότι μπορούμε να ζητάμε κάτι περισσότερο: παραγωγές με τόλμη, ποιότητα και βάθος πέρα από την εικόνα. Και αν συνεχίσουμε να στηρίζουμε τέτοιες προσπάθειες, ίσως η τηλεόραση γίνει επιτέλους ο χώρος που θα επιλέγουμε και όχι απλά για να γεμίσουμε τον χρόνο μας.
Ευδοκία Βαζούκη
Ακόμη κι αν δεν το παρακολουθούσατε, σίγουρα πήρατε χαμπάρι ότι το “Stranger Things”, η επιτυχημένη σειρά των αδερφών Duffer, ολοκληρώθηκε την Πρωτοχρονιά. Το τέλος βρήκε την μεγαλύτερη μερίδα των θαυμαστών δυσαρεστημένους με πολλά plot holes και μια μικρή και άνευρη τελευταία μάχη σε σύγκριση με όσα έχτιζαν. Το ίντερνετ «πλημμύρισε» από αρνητικές απόψεις και τα αδέρφια Duffer βγήκαν να δικαιολογήσουν κάποιες σεναριακές επιλογές, κάνοντας τα πράγματα χειρότερα (αναμενόμενο όταν οι απαντήσεις τους κοντράρουν το παιδιάστικο «γιατί έτσι»).
Την περασμένη εβδομάδα, αντί να «χωνεύεται» κάπως το τέλος (πολλοί βίωσαν war flashbacks από το τέλος του “Game of Thrones” ή του “Lost”), δημιουργήθηκε μια θεωρία, που ονομάστηκε “Conformity Gate”, για την οποία βασίστηκαν σε υπερβολικά μικρές λεπτομέρειες και υποτιθέμενους κρυφούς συμβολισμούς της 5ης σεζόν που «φανέρωναν» την ύπαρξη ενός κρυφού 9ου επεισοδιού, που θα έδινε το πραγματικό τέλος στη σειρά, το οποίο μάλιστα ήταν πεπεισμένοι ότι θα κυκλοφορήσει στις 7 Ιανουρίου. Κανένα επιπλέον επεισόδιο δεν κυκλοφόρησε αλλά το Netflix κράσαρε και πάλι από την μερίδα θεατών που μπήκαν να δουν.
Πράγματι, το τέλος ουτε εμένα με ικανοποίησε. Άσχετα με τα plot holes, το ποιος έπρεπε να πεθάνει και ποιος όχι ή την ίδια την τελική μάχη, η σειρά έχασε την ατμόσφαιρα με την οποία συστήθηκε στις 2 πρώτες σεζόν -υιοθέτησε αυτό το απαράδεκτο Netflix-look. Τίποτα δεν έμοιαζε ίδιο με τότε και μέσα σε διάστημα 10 ετών, η μαγεία χάθηκε κάπου στην αναμονή και το αυξανόμενο μπάτζετ, που μάλλον μόνο καλό δεν έκανε. Όσο για τo “Conformity Gate”, επιβεβαίωσε την εφευρετικότητα του παθιασμένου κοινού, δημιουργώντας μια άνευ προηγουμένου συλλογική άρνηση για το τέλος που δόθηκε. Αν ήμουν στη θέση των αδερφών Duffer, θα έκανε για καιρό να με δει το φως της δημοσιότητας. Δεν ξέρω πώς σκέφτονται να επεκτείνουν το σύμπαν του Stranger Things με τις spin-off σειρές που ετοιμάζουν αλλά φαίνεται πως η πίεση πια είναι μεγαλύτερη…
Φωτεινή Νικολίτσα
Με αφορμή τη δολοφονία της 37χρονης Renée Nicole Good, μητέρας τριών παιδιών, από την ICE στις ΗΠΑ, μπήκα σε σκέψεις για τη μορφή που παίρνει στις σύγχρονες «δυτικές δημοκρατίες» η δημοκρατική οπισθοδρόμηση μέσα από “νόμιμα” εργαλεία εξουσίας. Η δολοφονία της δεν είναι ένα μεμονωμένο γεγονός· είναι το άθροισμα της κανονικοποίησης της θανατηφόρας κρατικής βίας, της ανάδυσης φασιστικών πρακτικών μέσα από τον κρατικό μηχανισμό μέσω της κατασκευής «εσωτερικών εχθρών», της συστηματικής στοχοποίησης και απανθρωποποίησης κοινωνικών ομάδων, της αύξησης της καταστολής και του περιορισμού των ελευθεριών στο όνομα του «νόμου και της τάξης», αλλά και της θεσμικής αυτοπροστασίας που οδηγεί, σχεδόν αναπόφευκτα, σε κουλτούρα ατιμωρησίας. Δυστυχώς, είναι και μια ακόμη απόδειξη ότι ακόμη και στην κοινή γνώμη κάποια θύματα θεωρούνται «αναμενόμενα» και κάποια άλλα όχι. Η κρατική βία ήταν πάντα εδώ· απλώς συχνά «χτυπούσε» τους πιο «αόρατους». Όσο κανονικοποιείται, τόσο διευρύνεται- και αργά ή γρήγορα αγγίζει και όσους διαφωνούν, οργανώνονται, αντιστέκονται, ζητούν λογοδοσία. Αυτό είναι το επικίνδυνο μάθημα πίσω από την υπόθεση της Renée Good.
Αριστούλα Ζαχαρίου
Κάπως μου έχει λείψει, η αλήθεια είναι, να σχολιάζω την εγχώρια κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα. Στα New Year’s resolutions μου (μεταξύ άλλων) είναι και το να ασχολούμαι περισσότερο με όσα συμβαίνουν, απασχολούν και επηρεάζουν την ελληνική κοινωνία και μετέπειτα τη ζωή μας. Δόξα τω Θεώ (όποιον τέλος πάντων), δεν βαριόμαστε σε αυτόν τον τόπο· μπορεί να απογοητευόμαστε οικτρά, αλλά σίγουρα δεν βαριόμαστε. Αυτή την εβδομάδα, ας πούμε, το αγαπημένο μου νομίζω ήταν το δημοσίευμα της ισραηλινής εφημερίδας Haaretz με έρευνα πάνω στη φερόμενη εμπλοκή Ισραηλινών συμβούλων πολιτικής επικοινωνίας στην προεκλογική εκστρατεία της Νέας Δημοκρατίας το 2023. Στη σκιά του σκανδάλου των υποκλοπών – ένα ζήτημα μείζονος σημασίας, το οποίο οι εξαιρετικοί επικοινωνιολόγοι της κυβέρνησης έχουν κατορθώσει να κατευνάσουν – φαίνεται πως υψηλά στελέχη της κυβέρνησης Μητσοτάκη συνεργάστηκαν με Ισραηλινούς συμβούλους επικοινωνίας.
Σε κάποια άλλη χώρα, η είδηση πως σε εγχώριες εκλογές έχουν εμπλακεί ξένες υπερδυνάμεις, που αυτή τη στιγμή εκτελούν γενοκτονία και ο αρχηγός του κράτους τους καταζητείται παγκοσμίως, ίσως να ήταν συνταρακτικό νέο, που θα μπορούσε να ανατρέψει ίσως και αποτελέσματα εκλογών ή σίγουρα να λειτουργήσει ως λαβή πίεσης για αξιοκρατία. Όλα αυτά σε μία άλλη χώρα, γιατί στη δική μας ασχολούμαστε με το αν έκανε ναρκωτικά ο Βαρουφάκης και το πώς θα λέγεται το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού. Αν και αυτό το τελευταίο αποτελεί ενδιαφέρον ζήτημα συζήτησης και σίγουρα αρκετά περίπλοκο. Αν με ρωτάτε, η πιθανότητα ενός νέου κόμματος αντιπροσώπευσης στη Βουλή, το οποίο θα αποτελείται από ανθρώπους που έχουν το κίνητρο και τα μέσα να αλλάξουν κάτι ακριβώς επειδή έχουν βληθεί προσωπικά από το υπάρχον σύστημα, είναι μία θετική εξέλιξη. Όπως δήλωσε και η ίδια η Καρυστιανού, άλλωστε, το πολιτικό σύστημα υπάρχει για να εξυπηρετεί τους πολίτες του και το διαμορφώνουν και αυτοί οι ίδιοι οι πολίτες. Χρήζει συζήτησης, ωστόσο, ακόμα και αυτό, γιατί είναι και ζήτημα ικανοτήτων, προγράμματος αλλά και δεοντολογίας. Εδώ θα είμαστε όμως (μάλλον) και θα τα δούμε όλα (σίγουρο).
Μαρία Βαλτζάκη
