(π)ending: Μία aerial dance solo performance από τη Νατάσσα Αραμπατζή στο Θέατρο Ρεκτιφιέ

Η ιδέα της παράστασης ξεκίνησε το 2020 με έμπνευση διάφορες έρευνες για το πώς περνάει το χρόνο ζωής του ο μέσος δυτικός άνθρωπος, αλλά και η γενική μας τάση να μετράμε αντίστροφα περιμένοντας μελλοντικά γεγονότα. Η πρώτη μορφή της παρουσιάστηκε το 2021 σε μη θεατρικούς χώρους στην Αθήνα, ως installation μαραθώνιος αναμονής και επανάλληψης πάνω στην κούνια. Η προσπάθεια αυτή έφερε στην επιφάνεια την κυκλικότητα (ο ρόλος της σταθεράς π) πραγμάτων και γεγονότων στη ζωή μας, όπως και το γεγονός της εξάρτησης από την ακροβατική κούνια, ώστε να συνεχίσει η ύπαρξη της performer (τουλάχιστον σκηνικά). Μετά από διάφορες εκδοχές και πειραματισμούς πάνω σε αυτούς τους άξονες, η παράσταση “(π)ending” πήρε την τελική της μορφή και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το Σεπτέμβρη του 2024 στο 12th Handmade and Recycled Theater Festival, όπου απέσπασε εξαιρετικές κριτικές.

Ο μέσος άνθρωπος περνάει περίπου το ⅓ της ζωής του στον ύπνο και 7 χρόνια προσπαθώντας να κοιμηθεί, 13 χρόνια για εργασία, 2,5 χρόνια στο μπάνιο, 4,5 χρόνια τρώγοντας, 12,3 χρόνια μπροστά σε οθόνες, 3 χρόνια μακριά από το σπίτι, 2 χρόνια σε κάποιο σχολείο ή σχολή, 1,5 χρόνο σε γυμναστική, 235 μέρες σε ουρές, 115 μέρες γελώντας, 136 ώρες για να ετοιμαστεί.

Συγχαρητήρια! Σου έμειναν 8,2 χρόνια ζωής και σε περιμένουν να τα ζήσεις!

Μέσα σε αυτά θα μετακινηθείς, θα καθαρίσεις το σπίτι, θα χορέψεις, θα δεις μια παράσταση ή συναυλία, θα κάνεις σεξ, θα αρρωστήσεις, θα πεις ιστορίες και άλλα πολλά.

Περιμένουμε, λοιπόν, το λεωφορείο, την παρέα μας, τις γιορτές και τις αργίες, το καλοκαίρι, το φαγητό να γίνει, το νερό να ζεσταθεί, τον έρωτα της ζωής μας, το delivery.

Εν αναμονή, σαν μυθικές Πηνελόπες, χωρίς μνηστήρες. Σε μία διαρκή αντίστροφη μέτρηση. Και τα πράγματα απλά συμβαίνουν, και αυτά που περιμέναμε και άλλα. Με ή χωρίς εμάς. Τι συμβαίνει, όμως, όσο περιμένουμε; Πότε τελειώνει ο αέναος κύκλος της αναμονής;

Ο χρόνος της αναμονής. Ο νεκρός χρόνος. Το διάστημα που δεν κάνεις τίποτα, αλλά τα πράγματα συνεχίζουν να συμβαίνουν. Η στιγμή που εκκρεμεί ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον.

Η Νατάσσα Αραμπατζή γεννήθηκε στην Κομοτηνή, όπου και ξεκίνησε τον κλασικό χορό. Ως φοιτήτρια στη Θεσσαλονίκη γνώρισε και αγάπησε τον σύγχρονο χορό και, αργότερα στην Αθήνα ως χορεύτρια, το σύγχρονο τσίρκο και τα εναέρια ακροβατικά, με ιδιαίτερη αγάπη και προτίμηση στα ξυλοπόδαρα και την ακροβατική κούνια (trapeze). Έχει μαθητεύσει ή/και συνεργαστεί με χορογράφους, σκηνοθέτες και θεατρανθρώπους όπως οι Κων/νος Γεράρδος, David Zambrano, Jorge Crecis, Diego De la Rosa, Horacio Macuacua, Julien Hamilton, Anton Lachky, Φάνης Κατέχος, Eugenio Barba, Julia Varley, Roberta Carreri, Donald Kitt, Carlos Rodero κ.α., και με ομάδες χορού και θεάτρου όπως οι Vis Motrix, Aniline Dancetheatre (ιδρυτικό μέλος), Κι Όμως Κινείται, DaGiPoLi Dance Co., Fabrica Athens (ενεργό μέλος). Έχει βραβευτεί με Βραβείο Β’ Γυναικείου Ρόλου για τη θεατρική παράσταση «Ο Υπολοχαγός του Ίνισμορ» του Martin McDonough, στο ρόλο της Married, σε σκηνοθεσία Σπύρου Αθηναίου (Kulturosoupa, Θεσ/κη 2016/17), και με το Α’ Βραβείο Καλύτερης Παράστασης και Χορογραφίας μαζί με τον Αλέξανδρο Γκουντινάκη για το ντουέτο σύγχρονου χορού “ΧΧΧΥ” στο 5th Handmade & Recycled Festival (Αθήνα, 2017).