Bella Ciao #14: Η αλήθεια πίσω από τη μάσκα του δρομέα

Η αλήθεια του καθενός, που με τόσο μένος εκφράζεται σε όλα τα σόσιαλ μίντια για την έναρξη των Ολυμπιακών αγώνων, στο κατά τα άλλα υπέροχο βροχερό Παρίσι, είναι ξεκάθαρα μια ανθρώπινη κατασκευή η οποία προσπαθεί να ορίσει την ανθρώπινη ζωή και την ορθότητα της ανθρώπινης ύπαρξής μας .

Σαφώς τροφοδοτείται από τον κόσμο των ιδεών και αυτό που προσωπικά ο καθένας έχει ασπαστεί σαν ορθό. Ευτυχώς η αλήθεια είναι πέρα από τη λήθη, που μας θέλει να ζούμε μια ζωή νεκρών.

Παγιδευμένοι στην άποψη να γράφουμε τα πράγματα με το όνομά τους – όπως λένε και στο χωριό μου τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη- γινόμαστε αγενείς πέρα από κάθε άνοιγμα ψυχής και αισθήσεων και εγκλωβιζόμαστε σε ένα σύνολο ανθρωπίνων σχέσεων που έχουν εξωραΐσει και μοιάζουν σταθερές, κανονικοποιημένες, γιατί ο άνθρωπος από τη φύση του έχει δυσκολία να δημιουργήσει μια νέα πραγματικότητα ζωής.

Η αλήθεια πρέπει να αναζητείται, να διεκδικείται μέσα σε ένα κόσμο υποκρισίας και ψεύδους, κάτι που έκαναν οι Γάλλοι, γιατί αυτό που μας πείραξε τελικά, μάλλον ήταν ότι δεν είδαμε γραβάτες, χειραψίες, πρωτόκολλα όλα αυτά που για πολλούς θωρούνται ότι τεκμηριώνουν την αξιοπιστία και την αξία των πραγμάτων. Το να κάνεις την υπέρβαση και να δεις ότι δυστυχώς ο καθένας μας φοράει μια μάσκα θέλει πολύ δουλειά όπως και η αναζήτηση της αλήθειας μέσα από την πραγματική γνώση και όχι από τους δήθεν υπηρέτες της αλήθειας. Είναι μια συνεχής σύγκρουση με την υποκρισία της κοινωνικής αλήθειας.

Τι είναι σωστό και τι λάθος, τι πρέπει και τι δεν πρέπει, τα παιδιά μας, τα γατιά μας ,τα σκυλιά μας είναι ένα έργο ανθρώπινο, γεμάτο ηθικούς καταναγκασμούς και ενοχές που εξυπηρετούν το περιτύλιγμα του ψεύδους.

Γιατί η αλήθεια δεν πρέπει να επιδιώκεται δια φόβου -θα πέσει φωτιά να μας κάψει- αλλά να αφουγκραστούμε το εαυτό μας και να τον γνωρίσουμε. Η μαρκαρισμένη αλήθεια της κοινωνικής αναγκαιότητας δεν είναι τίποτα άλλο από μια αυταπάτη και συνεχής εξαπάτηση του σωστού και του λάθους που δημιουργεί τεράστια πλάνη και προσδοκίες για τον παράδεισο.

Ξέρετε κάτι, ο μεγαλύτερος αντίπαλος της αλήθειας είναι οι πεποιθήσεις αυτού που περιμένουμε να δουμε απέναντι σε αυτό που τελικά είδαμε.

Οι πεποιθήσεις δεν είναι αληθείς. Έχουμε ωραιοποιήσει σταθερές και οτιδήποτε πέρα από αυτό κινητοποιεί έναν οχετό αντιδράσεως. Η αλήθεια θα ξαναπώ πρέπει να είναι άχρονη, άκαιρη και σε μια συνεχή σύγκρουση με την κοινωνική αλήθεια.

Ας βγάλει ο καθένας μας την μάσκα από το πρόσωπό του πρώτα και ας αφήσουμε ήσυχη την Floriane Issert, Αξιωματικό της Γαλλικής Χωροφυλακής, καθώς και το δρομέα, που δεν βγάλανε ποτέ τη μάσκα.

Μήπως αυτό που θέλουν να μας πουν είναι, βγάλτε τις μάσκες και κάντε την επανάσταση για έναν νέο κόσμο με Égalité-Ισότητα, Fraternité-Αδελφοσύνη, Solidarité-Αλληλεγγύη, Liberté-Ελευθερία, Inclusion-Συμπερίληψη, Éternité- Αιωνιότητα;