Dance, Dance, Otherwise We Are Lost: Τετάρτες χορού στο Θέατρο Θησείον

«Dance, Dance, Otherwise We Are Lost». Το Θέατρο Θησείον παρουσιάζει έναν νέο κύκλο παραστάσεων Χορού. Από τις 8 Νοεμβρίου έως τις 12 Ιουνίου, κάθε Τετάρτη θα είναι αποκλειστικά αφιερωμένη στο Χορό, με έργα καταξιωμένων χορογράφων να εναλλάσσονται κατά τη διάρκεια της χρονιάς.

Η Καίτη είναι μια γυναίκα που ζει σχεδόν αποκλειστικά στην κουζίνα της. Εκεί, το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον της περνούν μπροστά από τα μάτια της με τρόπο συνειρμικό, μετατρέποντας το προσωπικό της βίωμα σε μια οικουμενική και συλλογική γυναικεία αφήγηση. Μέσα από τη ρουτίνα της οικιακής εργασίας, το σώμα της ξεδιπλώνει την ουσία της γυναικείας ύπαρξης, που παλεύει να ορθωθεί, να κερδίσει τη ζωή.

Στο Dreams of Time, η Δάφνη Αντωνιάδου εξερευνά οπτικά και ηχητικά τη δημιουργική διαδικασία του σύμπαντος, μέσα από το κοσμικό και το ανθρώπινο γίγνεσθαι. Το έργο –ένα σκηνικό γεγονός των αισθήσεων που εγκωμιάζει τις αδιόρατες κοσμικές δυνάμεις– ξεδιπλώνεται ως ένα θέαμα πόνου.

Το Dreams of Time εξερευνά τα άκρα της ανθρώπινης κατάστασης, μέσα από το πρίσμα της ιδιοσυγκρασίας, της ευαισθησίας και της υπέρμετρης δύναμης που διέπουν τη γυναικεία φύση, δημιουργώντας κάπου ανάμεσα στη σεξουαλικότητα και τον τρόμο, μια σειρά από αισθητηριακές εμπειρίες.

To Bits & Pieces διαδραματίζεται σε ένα νοερό δωμάτιο το οποίο αντικατοπτρίζει το μυαλό του ανθρώπου που το κατοικεί. Κάθε μέρος του δωματίου, κάθε ρούχο, αντικειμενο, έπιπλο, αντιπροσωπεύει διάφορες πτυχές του ψυχισμού αυτού του χαρακτήρα και συνολικά απεικονίζουν ένα είδος εσωτερικης υπερδιέγερσης, η οποία καθρεφτίζει την εξωτερική υπερδιέγερση που επιβάλλουν οι σημερινές κοινωνίες, ο σημερινός τρόπος ζωής.

Το to be possessed είναι ένα  αποδιαρθρωμένο σκηνικό τελετουργικό, μια πρόβα δαιμονισμού Μέσα από την καταβύθιση σε ένα ετερόκλητο DIY αρχείο μαρτυριών “δαιμονισμένων” γυναικών , αποπειράται να κοιτάξει με ένα διευρυμένο βλέμμα την έννοια του possession. Επιχειρεί να εμψυχώσει τα ντοκουμέντα με τα οποία συναντιέται, καλώντας τα να αποκαλύψουν το συντριπτικό και ανατρεπτικό τους χαρακτήρα, τις ανήκουστες μελωδίες τους.

Μια παραγωγή της Στέγης Ιδρύματος Ωνάση, πρώτη παρουσίαση στα πλαίσια του φεστιβάλ Onassis Dance Days

“Ο καλύτερος τρόπος για να μην προχωράς, είναι να ακολουθείς μια έμμονη ιδέα” (Jacques Prévert)

Υπάρχει εξέλιξη στην εμμονή́ ή απλά́ κάνουμε κύκλους γύρω από τον εαυτό μας και τις συνήθεις συμπεριφορές μας; Μπορούμε να συνδιαλλαγούμε ουσιαστικά με τον άλλον, όταν ο καθένας μας βρίσκεται στη δίνη της δικής του εμμονής; Το Fixation In Duo είναι μια κινητική performance που «ρετάρει». Ένα παιχνίδι με τους κινητικούς κανόνες του Hip Hop για την εμμονή.

Η ιστορία δύο αρουραίων στον πειραματικό σωλήνα.

Οι δύο ερμηνευτές επισκέπτονται ένα σωματικό και συναισθηματικό αρχείο που ενώ αντλεί στοιχεία από το παρελθόν, (ανα)δομείται επί τόπου στη σκηνή. Το αρχείο αυτό, ανοιχτό και προσωπικό ταυτόχρονα, τους επιτρέπει να επανασυστήνονται και να χαρτογραφούν τον αδιόρατο διάμεσο χώρο – χώρος νοητός που δεν ανήκει αποκλειστικά σε κανέναν τους, ο οποίος φέρει τόσο τα προσωπικά τους ίχνη όσο και το αποτύπωμα της σχέσης τους. Το κοινό βρίσκεται παρόν σε αυτή την συνθήκη, ως τρίτος πόλος, ως ανακλαστική επιφάνεια και ως αναγκαίος, για την ερμηνεία της σχέσης, μάρτυρας.

Πτυχές σχετικά με το ικανό, το ανάπηρο, το νέο, ή το ηλικιωμένο σώμα, το σώμα εκείνο που δεν είναι απαραίτητα αποδεκτό να παρουσιαστεί στην σκηνή, διερευνά η παράσταση Dancing (fancy). Βασικός άξονάς της νέας χορογραφικής δουλειάς της Μαρίας Κολιοπούλου αποτελεί το  ερώτημα του Gilles Deleuze: «Τι μπορεί ένα σώμα».

Συνθέτοντας και αποδομώντας εικόνες με πολύ σαφείς συμπαραδηλώσεις αλλά και παραπομπές σε γνωστούς πίνακες, η ομάδα Artogether διερευνά ποιό είναι το συμβάν που επιτρέπει τη δημιουργία ρωγμών στη διαφάνεια, την ερμηνεία και τη συνοχή των εικόνων. Παίζει με τα “νεκρά σημεία” της θέασης, με τα κομμάτια της εικόνας που μένουν πίσω και με αυτά που αναδύονται στην επιφάνεια, επανανοηματοδοτημένα ή απονοηματοδοτημένα.

Η Artogether αποτελείται από χορευτές/τριες με κινητικές, νοητικές και αισθητηριακές αναπηρίες και από χορευτές/τριες χωρίς αναπηρία και λειτουργεί στα πλαίσια του οργανισμού Liminal. Χορογράφος της ομάδας είναι η Κατερίνα Γεβετζή.

Πώς ο χορός γεννά λέξεις; Πώς το σώμα τις απορροφά; Υπό τη μορφή ενός ζωντανού οικοσυστήματος, γραφή, λόγος, χορός και μουσική σε πλήρη συνέργεια υφαίνουν σε παρόντα χρόνο μια παράσταση χορού.

Το έργο “Invisible self” διαγράφει ένα ταξίδι από την καθημερινότητα της εξοικείωσης, στην αισθητική απο-οικείωση και στην ανανεωμένη οικειοποίηση. Μέσα σε μία πραγματικότητα που υπερασπίζεται την κανονικότητα ενός ασώματου συστήματος, δύο χορεύτριες μεταμορφώνουν οικείες κινητικές καταστάσεις της καθημερινότητας σε δύο περίεργα σύμπαντα, δύο επί σκηνής ου-τόπους, και εκφράζουν την ανάγκη να ακουστεί και να γίνει ορατό το σώμα, το σώμα που δονείται και παθαίνει καθημερινά.